Dzień astronomiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dzień astronomiczny – pora doby, gdy Słońce znajduje się nad horyzontem, czyli wysokość astronomiczna Słońca jest dodatnia. Wysokość astronomiczna (ang. altitude) nad horyzontem zwykle jest podawana w stopniach. Za początek/koniec dnia przyjmuje się moment, gdy środek tarczy słonecznej zrówna się z linią horyzontu.

Czynniki warunkujące długość dnia[edytuj | edytuj kod]

Zmiany długości dnia związane są głównie z nachyleniem osi obrotu Ziemi w stosunku do płaszczyzny jej ruchu wokół Słońca (ekliptyki).

Długość dnia w danym miejscu na Ziemi zależy od deklinacji Słońca, która zmienia się wraz z porą roku, oraz od szerokości geograficznej miejsca obserwacji. Na jego długość nieznacznie wpływają również zmiany prędkości Ziemi w ruchu obiegowym wokół Słońca, z których wynikają zmiany prędkości kątowej w tym ruchu.

Istnienie refrakcji astronomicznej wydłuża dzień astronomiczny w stosunku do jego długości teoretycznej. Zmiany warunków pogodowych, wywołujące zmiany wielkości refrakcji atmosferycznej powodują również niewielkie, niemożliwe do dokładnego prognozowania zmiany długości danego dnia.

Dzień polarny[edytuj | edytuj kod]

Dzień astronomiczny jest nazywany dniem polarnym, gdy jego długość trwa co najmniej 24 godziny, podczas których Słońce nie zachodzi, tylko krąży ponad horyzontem. Dzień astronomiczny polarny występuje jedynie w obrębie koła podbiegunowego i w miejscu obserwacji może trwać wiele miesięcy, a na samym biegunie trwa nieco ponad[a] pół roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Przedłużenie ponad połowę roku wynika z wspomnianej refrakcji astronomicznej.