Ewa Skibińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ewa Skibińska
Ewa Skibińska
Imię i nazwisko Ewa Skibińska
Data
i miejsce urodzenia
11 lutego 1963
Wrocław
Zawód aktorka
Lata aktywności od 1986
Zespół artystyczny
Teatr Polski we Wrocławiu
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Ewa Skibińska w Wikicytatach

Ewa Skibińska (ur. 11 lutego 1963 we Wrocławiu) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako licealistka wystąpiła po raz pierwszy na deskach amatorskiego Teatru Zielona Latarnia we Wrocławiu, gdzie rozpoczynał swoją karierę także Andrzej Kopiczyński. Po ukończeniu szkoły średniej zdecydowała się na Wydział Lalkarski, jednak za namową Igora Przegrodzkiego przeniosła się na Wydział Aktorski we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego, którą ukończyła w 1986 roku.

Jeszcze podczas studiów wystąpiła jako senna zjawa Krysia w spektaklu Witolda Gombrowicza Historia (1985) we wrocławskim Teatrze Polskim, z którym związała się na stałe. Występowała także gościnnie w teatrach: Rozrywki w Chorzowie (1986) i Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu (2005). Miała okazję pracować z taki reżyserami jak Maciej Wojtyszko, Jerzy Jarocki, Tadeusz Różewicz, Feliks Falk, Andrzej Wajda i Krystian Lupa.

Debiutowała na kinowym ekranie niewielką rolą Ewy Borecznej, żony Janusza (Jerzy Zelnik) w melodramacie Romana Załuskiego Głód serca (1986) u boku Ewy Kasprzyk. W telewizyjnym dramacie Zero życia (1987) zagrała pielęgniarkę Anię, młodzieńczą miłość maturzysty (Tomasz Hudziec). W serialu Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog VIII (1988) pojawiła się jako studentka opowiadająca skomplikowaną historię skrzypaczki (Krystyna Janda).

Uznanie krytyki i publiczności zdobyła rolą Oli Watowej w ekranizacji jej autobiograficznej opowieści w reżyserii Roberta Glińskiego Wszystko, co najważniejsze... (1992).

Największą popularność przyniosła jej postać Elżbiety Walickiej, żony Bruna (Krzysztof Pieczyński) w serialu TVP 2 Na dobre i na złe (1999–2002). Wielu telewidzom kojarzy się także z rolą Teresy Kopytko-Żukowskej, żony ginekologa Marka (Maciej Tomaszewski), matki Kingi (Aleksandra Zienkiewicz) i ciotki Marysi Radosz (Aneta Zając) w serialu Polsatu Pierwsza miłość, którą przyjęła w 2004.

Ma córkę Helenę z Krzysztofem Mieszkowskim.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ma na swoim koncie trzy nagrody Złotej Iglicy 1989, 2000, 2003 i jedną nagrodę Brązowej Iglicy 2002. W 1993 odebrała Nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Teatru we Wrocławiu za najciekawszy epizod jako Jana, narzeczona Franza w sztuce Tadeusza Różewicza Pułapka w reżyserii Jerzego Jarockiego. Rola Mariedl w spektaklu Prezydentki (2000) przyniosła jej nagrodę na XL Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Jest także laureatką nagrody z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za najciekawszą rolę kobiecą w 2001. Za postać Ireny w przedstawieniu Przypadek Klary (2002) otrzymała nagrodę aktorską na XLII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.

W 2002 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi[1], a w 2011 – Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ewa Skibińska – Teatr Polski. teatr.wroclaw.pl. [dostęp 2013-01-25].
  2. Magda Piekarska: Teatrowi Polskiemu życzyli 100 lat i dużo pieniędzy. wroclaw.gazeta.pl, 6 stycznia 2011. [dostęp 2013-01-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]