Fakt (gazeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fakt
Częstotliwość Dziennik
Kraj Polska
Wydawca Ringier Axel Springer Polska
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczno-obyczajowe
Pierwsze wydanie 22 października 2003
Redaktor naczelny Grzegorz Jankowski
Średnia sprzedaż (styczeń 2014) 352 068[1] egz.
Format tabloid
Liczba stron 24
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa czasopisma

Faktdziennik wydawany od 22 października 2003 przez firmę Ringier Axel Springer Polska, należącą do niemiecko-szwajcarskiego koncernu medialnego Axel Springer SE. Lider rynku polskiej prasy codziennej. Gazeta wzorowana jest na niemieckim Bild i należy do gazet typu tabloid. Redaktorem naczelnym jest Grzegorz Jankowski. Siedziba Faktu mieści się w Warszawie na ulicy Domaniewskiej 52.

Fakt dla Wielkiej Brytanii i Fakt dla Irlandii[edytuj | edytuj kod]

Od września 2008 roku gazeta Fakt ukazywała się także na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii. Wychodziła tam jako tygodnik w każdy czwartek. Redaktorem naczelnym Faktu dla Wielkiej Brytanii i Irlandii był Jan Domaniewski. Projekt został zamknięty w 2009 roku decyzją Grzegorza Jankowskiego.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

W 2004 i 2005 roku, Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało "Faktowi" tytuł "Hieny Roku" za "wyróżnienie się szczególną nierzetelnością i lekceważeniem zasad etyki dziennikarskiej". Przyznanie tej "nagrody" Faktowi zagwarantował krzykliwy, często obraźliwy styl artykułów oraz powszechne celowe wprowadzanie czytelników w błąd[2].

Fakt wielokrotnie oskarżany jest w innych mediach o podawanie nieprawdy i tworzenie materiałów fikcyjnych. Słynnym przykładem jest seria artykułów o rzekomym wielorybie płynącym Wisłą[3].

Artykuły w dzienniku Fakt są często oparte na niesprawdzonych spekulacjach. Przykładem jest artykuł z pierwszej strony Faktu o rzekomym nadużyciu ministra edukacji Romana Giertycha "Dał rodzicom rządowe auto"[4]. Sprawa zakończyła się przeprosinami redaktora naczelnego Faktu.

Po publikacji przez "Fakt" rzekomego listu samobójczego byłych sióstr z zakonu betanek z Kazimierza Dolnego sprawą zajęła się prokuratura. Tekst okazał się w całości sfingowany, a "Fakt" przeprosił na 11 stronie za publikację informacji, które "okazały się nieprawdziwe". Rada Etyki Mediów skrytykowała Fakt za "kolejne rażące nadużycie"[5].

We wrześniu 2013 roku Gazeta Wyborcza skrytykowała w swoim artykule prowokację "Faktu". Prowokacja dotyczyła jednego z opolskich urzędników. W wyniku prowokacji "Faktu" urzędnik stracił pracę[6].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

  • W kwietniu 2006 roku po tym, jak w październiku 2005 roku Fakt opublikował tekst "Ten zboczeniec jest wolny" na temat pedofilii, ilustrując go prawie 30 cm zdjęciem niewinnej osoby, powszechnie znanego w Koninie redaktora naczelnego "Przeglądu Konińskiego" Stanisława Piguły, Sąd Okręgowy w Warszawie nakazał redaktorowi naczelnemu dziennika "Fakt" Grzegorzowi Jankowskiemu przeproszenie Stanisława Piguły za naruszenie jego dobrego imienia oraz zasądził zadośćuczynienie w kwocie 100 tysięcy złotych. Stanisław Piguła postanowił przekazać całą kwotę zadośćuczynienia na opiekę paliatywną w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Koninie[7]. Wyrok sądu I instancji został następnie podtrzymany przez sąd apelacyjny i Sąd Najwyższy, które nie znalazły podstaw do obniżenia zadośćuczynienia (czego domagał się Jankowski), bowiem wynagrodzenie redaktora naczelnego "Faktu" wynosiło wówczas 65 tysięcy złotych miesięcznie[8].
  • Z dziennikiem procesowały się także Anna Mucha[9], Kayah[10], Joanna Brodzik[11] oraz Edyta Górniak[12]. Wszystkie cztery wygrały procesy i wywalczyły zadośćuczynienie od gazety.
  • W maju 2010 Fakt przegrał pozew sądowy jaki wytoczył gazecie dziennikarz Mariusz Max Kolonko za serię artykułów z 2006 roku na temat jego związku z Weroniką Rosati. Sąd Okręgowy w Warszawie uznał gazetę winną naruszenia dóbr osobistych i nakazał opublikowanie przeprosin i wypłatę 50 tys. złotych na rzecz powoda.

Tablet[edytuj | edytuj kod]

Gazeta Fakt doczekała się wersji na tablety[13].

Przypisy