Gołuszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gołuszyce
Dwór z 1880 roku.
Dwór z 1880 roku.
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat świecki
Gmina Pruszcz
Sołectwo Gołuszyce
Wysokość 96 m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 412[1]
Strefa numeracyjna (+48) 0 52
Kod pocztowy 86-120
Tablice rejestracyjne CSW
SIMC 0093898
Położenie wsi
Położenie wsi
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Gołuszyce
Gołuszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gołuszyce
Gołuszyce
Ziemia 53°21′32,1120″N 18°12′34,8120″E/53,358920 18,209670Na mapach: 53°21′32,1120″N 18°12′34,8120″E/53,358920 18,209670
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gołuszycewieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Pruszcz.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa tej wsi pochodzi od legendarnych gołębi Głuszców, które niegdyś osiadły na drzewach tej wsi.

Dom Opieki Społecznej w Gołuszycach[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dom Opieki Społecznej jako instytucja opiekuńcza powstał 25 stycznia 1930. Przez pierwsze 3 lata prowadziły go siostry służewniczki z Pleszewa. Nie mogły jednak podołać obowiązkom. Warunki i współpraca się nie układały po ich myśli i po trzech latach zrezygnowały.

W trakcie II wojny światowej według różnych źródeł istniał tu ośrodek dla przesiedleńców z Besarabii, dom starców dla Niemców lub też znajdowała się tu jednostka SS. Siostry służebniczki powróciły ponownie 19 marca 1945. Prowadziły dom dziecka.

W dniu 1 października 1949 podpisana została umowa zbiorowa pomiędzy zgromadzeniem sióstr Albertynek w Krakowie a wydziałem powiatowym w Świeciu na prowadzenie "Domu Opieki dla Dorosłych". W 1954 został on przemianowany na "Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych" z gospodarstwem pomocniczym, które obejmowało dawniej budynki folwarczne oraz 60 ha gruntów ornych. Na przełomie 1962 i 1963 oddany został do użytku pawilon, w którym mieszkało wówczas 170 podopiecznych. W pawilonie i dworku do końca lat 80. zamieszkało 210 mieszkańców. 13 marca 1989 spłonęły zabudowania gospodarcze, a w marcu 1990 rozwiązano umowę o prowadzeniu gospodarstwa pomocniczego.

16 maja 1991 do rejestru zabytków wpisano założenie dworsko-parkowe w Gołuszycach (dwór, park, kaplica). W ostatnich latach dobudowana zastała nowa klatka schodowa wraz z windą oraz rozbudowano pralnie. Przebudowano kotłownię z węglowej na olejową. Zmodernizowano kuchnię oraz pomieszczenia pawilonu. W dworku powstała nowa klatka schodowa. Uporządkowano teren parku oraz zrekultywowano staw.

W dniu 28 sierpnia 2003 siostry Albertynki zakończyły swoją misję w tutejszym domu.

Dyrektorzy[edytuj | edytuj kod]

  • S. Fryderyka Barbara Bryjak – kierownik i siostra przełożona (1933-40) oraz (1945-54)
  • Kazimierz Buczma (1954-1962)
  • Jerzy Wojtacki (1962-64)
  • Ksawery Warczachowski (1964-1966)
  • Mieczysław Staszewski (1966-1972)
  • Stefan Jarzemski (1972)
  • Józef Cichański (1979)
  • Hieronim Woźniak (1980-91)
  • Grażyna Partyka
  • Jerzy Adamowski (styczeń 1992 - styczeń 2002)
  • Zbigniew Blaurok (od kwietnia 2002)

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

W Gołuszycach znajduje się zespół dworsko-parkowy. Obejmuje dwór wzniesiony około 1880, kaplicę z 1929 i park krajobrazowy ze zbiornikiem wodnym oraz zabytkowym drzewostanem[2]. Wśród starodrzewu 2 dęby o obwodach 375 i 442 cm, uznano za pomniki przyrody[3]:

Inne mniej znaczące:

  • Zespół szkoły (budynek szkoły z 1909, budynek gospodarczy z około 1910).
  • Kuźnia z końca XIX w.
  • Domy z początku XX w.

Przypisy

  1. Dane statystyczne Gminy Pruszcz. [dostęp 2010-11-22].
  2. pruszczpomorski.pl
  3. Rozporządzenie nr 11/91 Wojewody Bydgoskiego z dnia 1 lipca 1991 r.