Gronostaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gronostaj
Mustela erminea[1]
Linnaeus, 1758
Gronostaj
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Mustela
Gatunek gronostaj
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło gronostaj w Wikisłowniku

Gronostaj, łasica gronostaj (Mustela erminea) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych (Mustelidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Europa (w całej Polsce), Azja i Ameryka Północna. W Nowej Zelandii jako gatunek inwazyjny[3]. Mieszka na obrzeżach lasu, w zaroślach, jest zwierzęciem naziemnym, prowadzącym raczej nocny tryb życia.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sierść

Gronostaj ma zmienne ubarwienie, zależne od pory roku. W lecie jego sierść jest koloru czekoladowo-brązowego na grzbiecie, żółto-białego na brzuchu, z czarnym końcem ogona; w zimie futro zmienia na białe z czarnym końcem ogona.

Polowanie i obrona

Poluje przede wszystkim w nocy, łapiąc lemingi, a nawet ptaki. Jeśli zostanie zaatakowany, broni się ostrymi pazurami i kłami.

Rozmiary
  • długość ciała (bez ogona) 17–33 cm, długość ogona 4,2–12 cm[4],
  • masa ciała samców 67–116 g, samic 25–80 g[4].
Pożywienie
Żywi się drobnymi owadami, kręgowcami, mięczakami. W zimie czasem atakuje też zwierzęta większe od siebie np. zające.
Rozród
W lutym i w marcu ma ruję i po 70 dniach ciąży rodzi od 3 do 18 (zwykle 4–9) młodych[4], które są ślepe przez około 10 dni. Samica karmi młode przez 2 miesiące. Gniazdo wyścieła mchem i sierścią.
Ochrona
Gronostaj jest objęty ścisłą ochroną.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się ponad trzydzieści podgatunków gronostaja[5]:

  • M. erminea aestiva Kerr, 1792
  • M. erminea alascensis Merriam, 1896
  • M. erminea anguinae Hall, 1932
  • M. erminea arctica Merriam, 1896
  • M. erminea augustidens Brown, 1908
  • M. erminea bangsi Hall, 1945
  • M. erminea celenda Hall, 1944
  • M. erminea cigognanii Bonaparte, 1838
  • M. erminea erminea Linnaeus, 1758
  • M. erminea fallenda Hall, 1945
  • M. erminea ferghanae (Thomas, 1895)
  • M. erminea gulosa Hall, 1945
  • M. erminea haidarum Preble, 1898
  • M. erminea hibernica Thomas & Barrett-Hamilton, 1895
  • M. erminea initis Hall, 1945
  • M. erminea invicta Hall, 1945
  • M. erminea kadiacensis Merriam, 1896
  • M. erminea kaneii (Baird, 1857)
  • M. erminea karaginensis Jurgenson, 1936
  • M. erminea lymani Hollister, 1912
  • M. erminea martinoi Ellerman & Morrison-Scott, 1951
  • M. erminea minima Cavazza, 1912
  • M. erminea mongolica Ognev, 1928
  • M. erminea muricus Bangs, 1899
  • M. erminea nippon Cabrera, 1913
  • M. erminea ognevi Jurgenson, 1932
  • M. erminea olympica Hall, 1945
  • M. erminea polaris Barrett-Hamilton, 1904
  • M. erminea richardsonii Bonaparte, 1838
  • M. erminea ricinae Miller, 1907
  • M. erminea salva Hall, 1944
  • M. erminea seclusa Hall, 1944
  • M. erminea semplei Sutton & Hamilton, 1932
  • M. erminea stabilis Barrett-Hamilton, 1904
  • M. erminea streatori Merriam, 1896
  • M. erminea teberdina Korneev, 1941
  • M. erminea tobolica Ognev, 1923

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mustela erminea w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Mustela erminea. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. ISSG Database: List of all species
  4. 4,0 4,1 4,2 Loso, H.: Mustela erminea (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 17 kwietnia 2011].
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela erminea. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 10 września 2009]