Gurbanguly Berdimuhamedow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gurbanguly Berdimuhamedow
Gurbanguly Berdimuhamedow 2012-09-11.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1957
Babarap
Turkmenistan 2. Prezydent Turkmenistanu
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 21 grudnia 2006[1]
Poprzednik Öwezgeldi Ataýew (p.o.)
Turkmenistan 2. Przewodniczący Demokratycznej Partii Turkmenistanu
Okres urzędowania od 21 grudnia 2006[2]
do 18 sierpnia 2013
Poprzednik Saparmyrat Nyýazow
Następca Kasymguły Babajew
Turkmenistan Wicepremier Turkmenistanu
Przynależność polityczna Demokratyczna Partia Turkmenistanu
Okres urzędowania od 1 marca 2001
do 14 lutego 2007
Poprzednik Jewgienij Zemskow
Następca Raşit Meredow
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Gurbanguly Mälikgulyýewiç Berdimuhamedow (do czerwca 2007 r. stosowano pisownię nazwiska Berdimuhammedow[3]; polskie media często podają transkrypcję zrusyfikowanego zapisu imienia i nazwiska: Гурбангулы Мяликгулыевич Бердымухаммедов – Kurbanguły (Gurbanguły) Berdymuchammedow; ur. 29 czerwca 1957 w Babarapie) – turkmeński polityk, wicepremier w latach 2001-2007, od 21 grudnia 2006 do 14 lutego 2007 pełniący obowiązki prezydenta Turkmenistanu. 14 lutego 2007 zaprzysiężony na tym stanowisku.

Edukacja i kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Gurbanguly Berdimuhamedow urodził się w 1957 we wsi Babarap w wilajecie achalskim. W 1979 ukończył Turkmeński Państwowy Instytut Medyczny i rozpoczął pracę jako lekarz dentysta. Ukończył również medyczne studia magisterskie w Moskwie.

W czasach rządów Saparmyrata Nyýazowa, w 1995 Berdimuhamedow został dyrektorem centrum dentystycznego przy Ministerstwie Zdrowia i Przemysłu Medycznego. W 1997 objął stanowisko ministra zdrowia, a w 2001 funkcję wicepremiera.

Przejęcie władzy po śmierci Nyýazowa[edytuj | edytuj kod]

Po nagłej śmierci Nyýazowa 21 grudnia 2006[4], który nie zdążył wyznaczyć swego następcy, Berdimuhamedow został mianowany przewodniczącym komisji odpowiedzialnej za przygotowanie i przeprowadzenie ceremonii pogrzebowych, co było pierwszym świadectwem jego silnej pozycji w turkmeńskiej elicie politycznej.

21 grudnia 2006 Berdimuhamedow został mianowany przez Radę Bezpieczeństwa Narodowego p.o. prezydenta, choć stanowisko to zgodnie z procedurą miało przypadać przewodniczącemu parlamentu[5]. Przewodniczący parlamentu, Öwezgeldi Ataýew, został uwięziony i oskarżony o "czyny niegodne zajmowanej funkcji". Wysunięto przeciw niemu zarzuty napastowania, poniżania i podżegania do samobójstwa swojej synowej[6].

Berdimuhamedow razem ze Zgromadzeniem Ludowym Turkmenistanu 26 grudnia 2006 ogłosili przeprowadzenie wyborów prezydenckich w dniu 11 lutego 2007. Wobec autokratycznej specyfiki turkmeńskiego systemu politycznego przeprowadzenie wyborów było działaniem fasadowym, zaś zwycięstwo Berdimuhamedowa przesądzone. Jego pięciu konkurentów do prezydentury pełniło w rzeczywistości rolę kandydatów technicznych; wszyscy oni należeli do rządzącej Partii Demokratycznej Turkmenistanu[7]. Według oficjalnych wyników, Berdimuhamedow w wyborach zdobył ponad 89% głosów, przy frekwencji na poziomie 95%[8]. 14 lutego 2007 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta[9].

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza kadencja (2007-2012)[edytuj | edytuj kod]

Gurbanguly Berdimuhammedow, Nursułtan Nazarbajew, Micheil Saakaszwili i Dmitrij Miedwiediew po odebraniu Medalu "10 lat Astany". (2008)
Gurbanguly Berdimuhammedow razem z Barackiem Obamą i Michelle Obamą. (2009)
Gurbanguly Berdimuhammedow i Dmitrij Miedwiediew. (2011)
Berdimuhammedow i przewodnicząca Sejmu Łotwy Solvita Āboltiņa. (2012)

Gurbanguly Berdimuhamedow jako głowa państwa w pierwszą podróż zagraniczną udał się w kwietniu 2007 do Arabii Saudyjskiej, gdzie odbył pielgrzymkę do Mekki oraz spotkał się z królem Abdullahem. W następną podróż udał się pod koniec kwietnia 2007 do Rosji, gdzie spotkał się z prezydentem Władimirem Putinem. W maju 2007 Rosja i Turkmenistan ogłosiły plan budowy nowego gazociągu[10].

W polityce wewnętrznej Berdimuhamedow podjął kroki w stronę powolnego odejścia od kultu swego poprzednika i międzynarodowej izolacji kraju. Zezwolił na na dostęp do nieocenzurowanego internetu w stolicy i wprowadził zmiany w systemie nauczania. 20 marca 2007 anulował prawo prezydenta do nadawania nowych nazw miastom, obiektom geograficznym oraz instytucjom[11]. W maju 2007 usunął ze stanowiska wieloletniego szefa prezydenckiej służby bezpieczeństwa, Akmyrata Rejepowa[12].

W czerwcu 2007 Berdimuhamedow reaktywował działalność Turkmeńskiej Akademii Nauk, zlikwidowanej przez Nijazowa. W kwietniu 2008 prezydent zniósł nazwy dni i miesięcy wprowadzonych przez poprzednika[13]. W maju 2008 zapowiedział zaś przeniesienie złotego posągu Nyýazowa z centrum stolicy, Aszchabadu[14].

26 września 2008 w Turkmenistanie została przyjęta nowa konstytucja, zmniejszająca władzę prezydenta. Prezydent stracił prawo mianowania gubernatorów, burmistrzów miast i członków komisji wyborczej. Zlikwidowana została Rada Ludowa, wyższa izba parlamentu mianowana przez prezydenta, a skład izby niższej został podwojony[15]. Pierwsze wybory parlamentarne na mocy nowej ustawy zasadniczej przeprowadzono 14 grudnia 2008.

Druga kadencja (od 2012)[edytuj | edytuj kod]

21 sierpnia 2012 została założona Partia Przemysłowców i Przedsiębiorców Turkmenistanu, druga po Partii Demokratycznej legalnie działająca partia polityczna. Oznaczało to, że w Turkmenistanie dobiegł końca ustrój jednopartyjny. 10 czerwca 2013 Owezmammed Mammedow, lider PPiPT dostał mandat deputowanego do Mażylisu Republiki[16].

18 sierpnia 2013 Berdimuhamedow ustąpił z funkcji lidera Demokratycznej Partii Turkmenistanu i wystąpił z tej partii na okres trwania swojej prezydentury.[17]

15 grudnia 2013 w Turkmenistanie odbyły się pierwsze w historii wielopartyjne wybory parlamentarne. Wygrała je Demokratyczna Partia Turkmenistanu uzyskując 47 na 125 miejsc w parlamencie, druga była Partia Przemysłowców i Przedsiębiorców Turkmenistanu której przypadło 14 miejsc. Pozostałe 64 zajęli członkowie różnych organizacji pro-rządowych. Frekwencja wyborcza wyniosła 91,33%.[18]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Bahrajn Order Al-Chalifa (2011)[19]
  • Kazachstan Medal "10 lat Astany" (2008)
  • Serbia Order Republiki Serbii (2013)[20]
  • Turkmenistan Order Ojczyzny (2007)
  • Uzbekistan Order "Za wybitne zasługi" (2007)

Przypisy

  1. Do 14 lutego 2007 pełniący obowiązki prezydenta.
  2. Do 4 sierpnia 2007 p.o. Przewodniczącego.
  3. Napisanije familii priezidienta Turkmienistana prietierpieło izmienienija, Intierniet-gazieta Turkmenistan.ru, 26 czerwca 2007
  4. "Turkmenistan's 'iron ruler' dies", BBC News, 21 grudnia 2006.
  5. "Turkmenistan: Change Of Leadership Presents Many Dangers", rferl.org, 22 grudnia 2006.
  6. "Niyazov death sparks power struggle", Al Jazeera English, 23 grudnia 2006.
  7. "Turkmen acting leader approved as presidential candidate", RIA Novosti, 26 grudnia 2006.
  8. "High turnout for Turkmen election", BBC News, 11 lutego 2007.
  9. "New Turkmen President Sworn In ", rferl.com, 14 lutego 2007.
  10. "Russia clinches gas pipeline deal", BBC news, 12 maja 2007.
  11. "Turkmenistan Restricts Presidential Prerogatives", rferl.org, 20 marca 2007.
  12. Turkmenistan: New president sacks long-serving security chief, EurasiaNet, 16 maja 2007.
  13. "Turkmen go back to old calendar", BBC News, 24 kwietnia 2008.
  14. "Ex-Turkmen leader's statue moved", BBC News, 3 maja 2008.
  15. "Turkmenistan takes reformist step", BBC News, 26 września 2008.
  16. [1], Radio Free Europe, 10 czerwca 2013.
  17. "Turkmen president quits top party", JapanTimes, 18 sierpnia 2013.
  18. Rights groups criticise Turkmenistan elections (ang.). bbc.co.uk, 2013-12-19. [dostęp 2013-12-19].
  19. Первый официальный визит Президента Туркменистана в Бахрейн. 2011. [dostęp 2013-11-29].
  20. Укази о одликовањима. 2013. [dostęp 2013-08-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]