Henryk Brzezowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Brzezowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1879
Morawska Ostrawa
Data i miejsce śmierci 24 października 1964
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1900 - 1919 (armia austriacka)
1919 - 1928 (wojsko polskie)
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Ułanów Austro-Węgier
8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego
VII Brygada Jazdy
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Żelazny (1813-1913) II Klasy
Grób Henryka Brzezowskiego na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie

Henryk Brzezowski (ur. 22 kwietnia 1879 w Morawskiej Ostrawie, zm. 24 października 1964 w Krakowie) – polski dowódca wojskowy, major CK Armii, pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1900 roku ukończył z odznaczeniem Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt. W latach 1900-1903 był oficerem austriackiej kawalerii w 2. Pułku Ułanów Austro-Węgier, później instruktor na różnych kursach i w szkołach jazdy. Absolwent Reitschule i Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1913 roku został awansowany do stopnia rotmistrza, a w czasie Wielkiej Wojny mianowany dowódcą szwadronu, później dywizjonu jazdy. Za udział w zdobyciu Bukaresztu otrzymał Krzyż Żelazny. W 1918 roku awansował do stopnia majora, a później został komendantem oddziału Wyższej Szkoły Wojennej w Wiedniu.

Od 1919 roku w szeregach Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W lutym 1920 roku stanął na czele 8 Pułk Ułanów, a w sierpniu tego roku objął dowództwo VII Brygady Jazdy. W kwietniu 1921 roku mianowany został dowódcą V Brygady Jazdy, a po reorganizacji przeprowadzonej w 1924 roku - dowódcą 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. W międzyczasie (od 1 grudnia 1924 roku do 20 sierpnia 1925 roku) był słuchaczem II Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie.

31 grudnia 1928 roku przeniesiony został w stan spoczynku. W 1934 roku zajmował 31. lokatę na liście starszeństwa oficerów w stanie spoczynku kawalerii. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Był wówczas "przewidziany do użycia w czasie wojny" i posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V w Krakowie. Mieszkał w Celestynowie, a później w Krakowie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 3101 z 30 czerwca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 27, poz. 1087

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Brzezowski, Bitwa pod Komarowem. Jak ja ją widziałem.., Przegląd Kawaleryjski, Nr 1 (99), Warszawa, styczeń 1934, s. 17-38.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 81.
  • Tadeusz Śmigielski, Zarys historii wojennej 8-go Pułku Ułanów ks. Józefa Poniatowskiego, Warszawa 1929.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 83, 557, 597.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 335, 941.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]