I bitwa pod El Alamein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
I bitwa pod El Alamein
II wojna światowa, II wojna światowa w Afryce
1stAlameinBritDefense.jpg
Piechota brytyjska w pobliżu El Alamein, 17 lipca 1942
Czas 1 lipca-27 lipca 1942
Miejsce El Alamein
Terytorium Egipt
Przyczyna ofensywa niemiecko-włoska
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
 Australia
 Indie Brytyjskie
 Nowa Zelandia
 Związek Południowej Afryki
 III Rzesza
 Włochy
Dowódcy
Wielka Brytania Claude Auchinleck
Wielka Brytania Dorman Smith
III Rzesza Erwin Rommel
Zjednoczone Królestwo Włoch Enea Navarrini
Siły
150 000 żołnierzy
1114 czołgów
1500 samolotów
ponad 1000 dział
96 000 żołnierzy
ok. 850 czołgów
mniej niż 500 samolotów
Straty
13 250 żołnierzy 15-20 000 zabitych lub rannych
7000 wziętych do niewoli
Działania zbrojne w Afryce 1940-1943

DakarGabonCompassTobrukBrevityBattleaxeCrusaderGazalaBir HakeimEl Alamein (I)Alam HalfaEl Alamein (II)Torchprzełęcz Kasserine

Mapa ukazująca ważniejsze bitwy w północnej Afryce w latach 1941-1942

I bitwa pod El Alamein – bitwa stoczona w ramach zachodniej kampanii pustynnej w dniach 1-27 lipca 1942 r. między włoskimi wojskami i niemieckimi oddziałami Afrika Korps pod dowództwem Erwina Rommla a brytyjską 8 Armią dowodzoną przez gen. Claude'a Auchinlecka.

Po porażce w bitwie pod Gazalą w czerwcu 1942 r. brytyjska 8 Armia wycofała się z Mersa Matruh na linię Alamein w Egipcie, 60-kilometrową lukę między El Alamein i depresją Al-Kattara na Pustyni Libijskiej.

1 lipca nastąpił atak Afrika Korps. Linie alianckie wytrzymały atak i spowodowały utknięcie oddziałów Osi. 2 lipca Rommel skoncentrował swoje siły na północy, zamierzając obejść El Alamein. Gen. Auchinleck zarządził kontratak na centrum linii przeciwnika, jednak bez rezultatu. Wskutek silnego oporu wojsk alianckich Rommel zdecydował się dokonać przegrupowania i bronić osiągniętych rubieży.

Auchinleck zaatakował ponownie 10 lipca w Tel el Eisa na północy, biorąc do niewoli ok. tysiąca jeńców. Po nieudanym kontrataku Niemców brytyjski generał ponownie zaatakował w centrum, staczając dwie kolejne potyczki pod Ruweisat, 14 i 21 lipca. Nie przyniosły one sukcesu, a brak broni pancernej, która nie dotarła na czas do piechoty, spowodował utratę 700 żołnierzy. Pomimo tego 27 lipca przypuszczono dwa kolejne ataki na północ od Tel el Eisa, jednak z niewielkim skutkiem – drugi atak, pod Miteriją, okazał się pechowy, gdyż z powodu nieoczyszczenia pól minowych do żołnierzy nie dotarła broń pancerna, która mogła ich skutecznie wesprzeć w obliczu niemieckiego kontrataku.

8 Armia była wyczerpana i Auchinleck rozkazał zakończyć operacje ofensywne i rozpocząć umacnianie linii obronnych, spodziewając się poważniejszej ofensywy niemieckiej.

Bitwa doprowadziła do sytuacji patowej, jednak postępy wojsk Osi na Aleksandrię i Kair zostały zatrzymane. Podjęta przez Rommla w sierpniu kolejna próba obejścia lub przełamania sił alianckich została zniweczona w bitwie pod Alam Halfa, a w październiku wzmocniona 8 Armia, teraz pod dowództwem marszałka Montgomery'ego, ostatecznie pokonała siły Osi w II bitwie pod El Alamein.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]