Bitwa na przełęczy Kasserine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa na przełęczy Kasserine
II wojna światowa, kampania tunezyjska
1stArmorDivKasserineTunisia1943.jpg
Czołg M3 Grant w drodze do przełęczy Kasserine
Czas 19-25 lutego 1943
Miejsce przełęcz Kasserine, Tunezja
Terytorium Tunezja
Wynik zwycięstwo Osi
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
 Wolna Francja
 III Rzesza
 Włochy
Dowódcy
Wielka Brytania Kenneth Anderson
Stany Zjednoczone Lloyd Fredendall
III Rzesza Erwin Rommel
Siły
30 000 żołnierzy 22 000 żołnierzy
Straty
10 000 żołnierzy (w tym 6500 amerykańskich),
183 czołgi,
208 armat,
516 pojazdów
2000 żołnierzy
Działania zbrojne w Afryce 1940-1943

DakarGabonCompassTobrukBrevityBattleaxeCrusaderGazalaBir HakeimEl Alamein (I)Alam HalfaEl Alamein (II)Torchprzełęcz Kasserine

Amerykańscy żołnierze 2. batalionu 16. Pułku Piechoty maszerują przez przełęcz w kierunku miast Kasserine i Fériana, 26 lutego 1943

Bitwa na przełęczy Kasserine – bitwa rozegrana podczas II wojny światowej, w dniach 19-25 lutego 1943 roku, na przełęczy Kasserine, w zachodniej Tunezji, będąca częścią kampanii tunezyjskiej. W bitwie brała udział Niemiecko-Włoska Armia Pancerna, dowodzona przez feldmarszałka Erwina Rommla, wsparta dwiema dywizjami niemieckiej 5. Armii Pancernej. Po stronie alianckiej trzon sił stanowił II Korpus amerykański pod dowództwem generała-majora Lloyda Fredendalla, wchodzący w skład brytyjskiej 1. Armii generała-porucznika Kennetha Andersona.

Od początku 1943 roku dochodziło w Tunezji do coraz częstszych ataków alianckich samolotów szturmowych (tank busters) na niemieckie lotniska i zgrupowania pancerne. Na przykład 18 stycznia – w czasie nalotu na lotnisko w Tunisie – zniszczono 23 samoloty Ju 52[1]. Od tego czasu samoloty niemieckie mogły lądować tylko w nocy.

Pod koniec stycznia armia pancerna Rommla przystąpiła do ofensywy na zachodzie. Zajęła miejscowości Sbeitla i Kafsa, po czym uderzyła na przełęcz.

Bitwa, będąca jednym z pierwszym starć wojsk amerykańskich i niemieckich podczas II wojny światowej, zakończyła się porażką wojsk alianckich, w dużej mierze spowodowaną brakiem doświadczenia żołnierzy amerykańskich, słabym dowodzeniem oraz przestarzałym wyposażeniem, jednakże w dalszym natarciu oddziały Rommla zostały przez kontratakujących aliantów odrzucone[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 J.Piekałkiewicz, Kalendarium..., s. 835.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Brian John Murphy: Facing the Fox (ang.). America in WWII. [dostęp 2010-11-01].
  • Janusz Piekałkiewicz: Kalendarium wydarzeń II wojny światowej. Warszawa: Agencja Wydawnicza Morex, 1996. ISBN 83-86510-78-1.