Ildibald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ildibald lub Hildebad[1] – (? – 541), król Ostrogotów w latach 540-541, siostrzeniec Teudisa, króla Wizygotów.

Po zdobyciu Rawenny przez Belizariusza i wzięciu do niewoli króla Witigesa, Ildibald, który przewodził Gotom w Weronie, nie podporządkował się wodzowi Justyniana i przyjął tytuł króla Gotów. Początkowo na czele oddziału 1000 wojowników kontrolował obszar między Weroną a Pawią. Potem zajął ziemie na północ od Padu, obszar Wenecji i Ligurię. W 541 został zamordowany przez służącego. Po jego śmierci krótko rządził Eraryk, zamordowany na polecenie wybranego na króla przez starszyznę siostrzeńca Ildibalda Totilę.

Przypisy

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 53, ISBN 83-85719-85-7.