Królestwo Longobardów
| Regnum Langobardorum Królestwo Longobardów |
||||
|
||||
| Ustrój polityczny | monarchia | |||
| Ostatnia głowa państwa | król Longobardów Dezyderiusz | |||
| Status terytorium | Królestwo | |||
| Data powstania | Podbój Italii 568 |
|||
| Podbój przez Franków | 774 | |||
 |
||||
Królestwo Longobardów – państwo stworzone w Italii przez zachodniogermański lud Longobardów.
Zamieszkujący na początku naszej ery nad środkową Łabą Longobardowie w VI wieku przenieśli się do Panonii, skąd zostali wyparci przez Awarów i w 568 pojawili się w Italii. Po opanowaniu jej północnej części (od nazwy ludu pochodzi nazwa Lombardii) utworzyli własne państwo ze stolicą w Pawii, a następnie zajęli większą część Półwyspu Apenińskiego, z wyjątkiem posiadłości bizantyjskich, w tym Egzarchatu Rawenny i różnych obszarów nadmorskich. Początkowo wyznający arianizm Longobardowie za panowania Agilulfa (zm. 616) przyjęli katolicyzm, co przyspieszyło ich romanizację. Wzmocnienie królestwa Longobardów za panowania Liutpranda (711 – 744) oraz ich napór na papieski Rzym wywołały w 754 i 756 interwencję Franków. W 774 Karol Wielki zdetronizował panującego wówczas Dezyderiusza i przejął żelazną koronę Longobardów (przekazał ją w 781 swojemu synowi Pepinowi), a ich państwo włączył do państwa Franków.
Zobacz też[edytuj]
