Bernard Longobardzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bernard (zm. 817) - król Italii, wnuk Karola Wielkiego.

Był nieślubnym synem Pepina, króla Italii. Po śmierci ojca (810) został królem Italii. Jego opiekunem był Wala, brat Adalarda. Kiedy po śmierci Karola Wielkiego w 814 władcą Franków został jego syn Ludwik Pobożny, Bernard zaczął się obawiać o swoją pozycję. Zbuntował się przeciwko stryjowi. Ludwik Pobożny stłumił rewoltę, uwięził Bernarda i kazał go oślepić. Bernard zmarł w wyniku powikłań po okaleczeniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]