Dezyderiusz (król Longobardów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dezyderiusz
król Longobardów
Okres panowania od 757
do 774
Następca Karol Wielki
książę Spoleto
Okres panowania od 758
do 759
Dane biograficzne
Śmierć po 786
Żona Ansa
Dzieci Hermenegarda,
Gerperga,
Liutberga,
Adelperga,
Adalgis.

Dezyderiusz (łac. Desiderius) (zm. po 786) – ostatni król Longobardów, panujący w latach 757-774. Pochodził z Brescii, był księciem Toskanii.

Urodzony w Brescia, Dezyderiusz był wysokim urzędnikiem w królestwie Longobardów, dux Langobardorum et comes stabuli (książę i komes Longobardów), który to urząd był podobny do współczesnego mu urzędu w państwie Frankówdux Francorum. Król Aistulf uczynił go księciem Istrii i Toskanii. Po śmierci Aistulfa w 756 r. został królem Longobardów. W tym samym czasie Ratchis, poprzednik Aistulfa na tronie longobardzkim, próbował zdobyć koronę i wzniecił bunt, który został szybko stłumiony z pomocą papieża Stefana II.[1] Próbując jednak, podobnie jak jego poprzednicy, rozszerzyć władanie Longobardów w Italii szybko wszedł w konflikt z południowymi księstwami i papiestwem, które zwróciły się o protekcję do króla Franków Pepina Krótkiego.

Po śmierci papieża Pawła II w 767 r. nastąpił chwilowy kryzys na stolicy apostolskiej, który próbował wykorzystać Dezyderiusz samodzielnie osadzając na papieskim tronie mnicha z rzymskiego klasztoru św. Wita na Eskwilinie, który w historii kościoła znany jest antypapież Filip. Ponieważ nie miał większego poparcia, więc zaledwie po jednym dniu Filip musiał wrócić do swojego klasztoru.[2]

W celu zabezpieczenia granic i wzmocnienia granic stosował tzw. sojusze małżeńskie wydając swoje córki za synów władców państw ościennych:

Jednakże Dezyderiusz naraził się Karolowi Wielkiemu udzielając schronienia synom Karlomana po śmierci ich ojca 771. Karol korzystając z tego pretekstu rozwiódł się z Hermenegardą i najechał królestwo byłego teścia w 773 r. Dezyderiusz próbował się bronić, ale został pobity pod Mortara (Ara Mortis). Następnym etapem wojny było oblężenie stolicy Longobardów Ticinum (współczesna Pawii). Oblężenie trwało do czerwca 774 r. kiedy to w zamian z darowanie życia swoich żołnierzy i poddanych Dezyderiusz poddał miasto. W 774 roku został zdetronizowany przez swojego zięcia, który sam przejął koronę Longobardów, a następnie w 781 przekazał ją swojemu synowi – Pepinowi. Dezyderiusz zaś wraz z rodziną został zesłany jako więzień do Francji (prawdopodobnie do opactwa w Corbie lub wg innych do klasztoru w Liège (współcześnie w Belgii)).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Władcy Longobardów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 75, ISBN 978-84-9819-814-0

Przypisy

  1. D. Długosz, Barbarzyńcy w Północnej Italii. Ostrogoci i Longobardowie., Wyd. Trio, (2011).
  2. Wendy J. Reardon, The Deaths of the Popes. Comprehensive Accounts Including Funerals, Burial Places and Epitaphs., Wyd. McFarland, str. 59


Poprzednik
Aistulf
Corona ferrea.png Król Longobardów
757774
Corona ferrea.png Następca
Karol Wielki
Poprzednik
Alboin
Książę Spoleto
758759
Następca
Gisulf