Aistulf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aistulf
książę Friuli
Okres panowania od 744
do 749
król Longobardów
Okres panowania od 749
do 756
książę Spoleto
Okres panowania od 751
do 756
Dane biograficzne
Zmarł 756
Ojciec Pemmo
Żona Gisaltruda

Aistulf lub Astolf[1] (ur. ? – zm. 756) – książę Friuli (744-749), król Longobardów (749-756) i książę Spoleto (751-756). Jego ojcem był książę Pemmo.

Po tym jak jego brat Ratchis został królem, Aitsulf zastąpił go we Friuli. Później zastąpił go jako król, gdy Ratchis abdykował i wstąpił do klasztoru. Aitsulf kontynuował politykę ekspansji i wypadów przeciw papiestwu oraz bizantyjskiemu egzarchatowi Rawenny. W 751[1] zdobył Rawennę i zagroził Rzymowi, żądając podatku pogłównego.

Papież poruszony do głębi i zatrwożony, bez nadziei na pomoc ze strony cesarza bizantyjskiego, zwrócił się do karolińskich majordomów Austrazji, faktycznych władców królestwa Franków. W 741 papież Grzegorz III poprosił Karola Młota o interwencję, lecz ten był zbyt zajęty gdzie indziej i odmówił. W 753 papież Stefan II odwiedził syna Karola Młota Pepina Krókiego, który został ogłoszony królem Franków w 751 za zgodą papieża Zachariasza. W podziękowaniu za poparcie papieskie dla koronacji, Pepin przekroczył Alpy, pokonał w 756[2] roku Aistulfa i nadał papieżowi ziemie, które Aistulf wydarł ducatus Romanus i egzarchatowi (Emilia-Romania i Pentapolis).

Aistulf zmarł na polowaniu w 756. Jego następcą został Dezyderiusz jako król Longobardów i Alboin jako książę Spoleto. Księstwo Friuli przekazał swemu szwagrowi Anzelmowi, opatowi Nonantoli, którego siostrę Gisaltrudę poślubił, gdy w 749 został królem.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Praca zbiorowa Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 74, ISBN 978-84-9819-814-0
  2. ↑ Józef Andrzej Gierowski: Historia Włoch. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1986, s. 41. ISBN 83-04-01943-4.
Poprzednik
Ratchis		 Książę Friuli
744 – 749		 Następca
Anzelm
Poprzednik
Ratchis		 Corona ferrea.png Król Longobardów
749–756		 Corona ferrea.png Następca
Dezyderiusz
Poprzednik
Unulf		 Książę Spoleto
751 – 756		 Następca
Ratchis
p • d • e
Władcy i królowie Włoch między 476 a 963
Bez dynastii
Odoaker (476–493)
Żelazna korona Longobardów
Ostrogoci
Teodoryk (493–526) • Atalaryk (526–534) • Teodahad (534–536) • Witiges (536–540) • Ildibald (540–541) • Eraryk (541) • Totila (541–552) • Teja (552–553)
Bizantyjczycy
Justynian I (jako cesarz) (553–565)
Longobardowie
Alboin (565–572) • Klef (572–574) • bezkrólewie (574–584) • Autaris (584–590) • Agilulf (590–616) • Adaloald (616–626) • Arioald (626–636) • Rotari (636-652) • Rodoald (652–653) • Aripert I (653–661) • Godepert (661–662) • Perctarit (661–662) • Grimoald (662–671) • Garibald (671) • Perctarit (671–688) • Cunipert (688–689) • Alahis (689) • Cunipert (689–700) • Liutpert (700–702) • Raginpert (701) • Aripert II (702–712) • Ansprand (712) • Liutprand (712–744) • Hildeprand (744) • Ratchis (744–749) • Aistulf (749–756) • Dezyderiusz (756–774)
Karolingowie
Karol I (774–814) • Pepin (781–810) • Bernard (810–818) • Ludwik I (818-822) • Lotar I (822–855) • Ludwik II (855–875) • Karol II (875–877) • Karloman (877–879) • Karol III (879–888) • Arnulf (896–899) • Ratold (896)
Tytuł sporny 887–963
Unruochingowie: Berengar I (887–924) • Gwidonowie: Gwido (889–894) • Lambert (891–897) • Welfowie: Rudolf II Burgundzki (924–926) • Bosonidzi: Ludwik III (900–905) • Hugo (926–947) • Lotar II (945–950) • Anscarydzi: Berengar II (950–963) • Adalbert (950–963)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Aistulf&oldid=36011159”