Inkontynencja
| Nietrzymanie moczu, nieokreślone | |||
|
|||
|
|||
|
|||
| ICD-10 | F98.0 Nietrzymanie moczu pochodzenia nieorganicznego |
||
| ICD-10 | F45.8 psychogenne |
||
| ICD-10 | N39.3 Nietrzymanie moczu wysiłkowe |
||
| ICD-10 | N39.4 Inne określone nietrzymanie moczu: • określone NGI • odruchowe • podczas nagłego parcia • z przepełnienia |
||
Inkontynencja, nietrzymanie (łac. incontinens- "nie trzymając przy sobie"[potrzebne źródło]) – objaw polegający na niekontrolowanym wydalaniu moczu (łac. incontinentia urinae) lub kału (łac. incontinentia alvi)[1].
Spis treści |
Podział [edytuj]
Najogólniej inkontynencję można podzielić na dwa rodzaje:
Najbardziej powszechny podział inkontynencji moczowej, ze względu na jej formę, opracowany i przyjęty został przez Komitet Standaryzacji International Continence Society.
- inkontynencja parcia (urge incontinence)
- inkontynencja stresowa lub wysiłkowe nietrzymanie moczu (stress incontinence)
- inkontynencja mieszana (mixed incontinence)
- inkontynencja z przepełnienia (overflow incontinence)
- inkontynencja neurogenna (reflex incontinence)
- inkontynencja przetokowa (extraurethral incontinence)
Szczególny rodzaj inkontynencji poza powyższym podziałem:
- inkontynencja pomikcyjna (ang. PMD)
Czynniki ryzyka powstania inkontynencji [edytuj]
Inkontynencja nie jest chorobą samą w sobie lecz skutkiem choroby. Poniżej wymienione są choroby i główne czynniki ryzyka powstania inkontynencji.
- Zmiana położenia macicy (u kobiet)
- Obciążenia dla mięśni miednicy (ciąża, poród, nadwaga)
- Przerost gruczołu prostaty (u mężczyzn)
- Menopauza (u kobiet)
- Urazy rdzenia kręgowego
- Stwardnienie rozsiane
- Chroniczne zatwardzenie
- Zapalenia pęcherza moczowego
- Leki diuretyczne, lub działania niepożądane leków
- Kamica nerkowa
- Guzy systemu urogenitalnego
- Ostre zapalenia
- Problemy psychiczne
- Zaburzenia lękowe
- Choroba Parkinsona
- Choroba Alzheimera
- Wady wrodzone
- Zabiegi chirurgiczne
- Udar mózgu
Leczenie [edytuj]
Leczenie nietrzymania moczu u dorosłych, powstałego w wyniku nadpobudliwości wypieracza moczu, polega zarówno na metodach farmakologicznych jak i tradycyjnych, takich jak ćwiczenia zwieracza cewki moczowej i trenowanie pęcherza[2].
Powszechnie stosuje się leki cholinolityczne zmniejszające potrzebę częstego oddawania moczu i zwiększające objętość pęcherza, przez rozluźnianie mięśnia wypieracza moczu. Stosuje się następujące leki: oksybutyninę, tolterodynę, flawoksat oraz nowsze: daryfenacynę, fezoterodynę, propiwerynę, solifenacynę i trospium.
Oksybutynina wykazuje najwięcej działań niepożądanych, którym można częściowo zapobiec stosując mniejszą dawkę lub tabletki o spowolnionym uwalnianiu[2]. Skuteczność i częstość występowania działań niepożądnaych tolteridyny jest zbliżona do oksybutoniny w postaci tabletek o spowolnionym uwalnianiu[2]. Flawoksat powoduje mniej działań niepożądanych ale jest też mniej skuteczny[2].
Leczenie lekami chilinolitycznymi powinno się monitorować co 4-6 tygodni dopóki nie uzyska się stabilnej kontroli nad objawami. Następnie należy kontrolować leczenie co 6-12 miesięcy[2].
Inkontynencję stresową leczy się na ogół niefarmakologicznie, choć skuteczność wykazuje też duloksetyna, lek z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, szczególnie w połączeniu z ćwiczeniami zwieracza[2]. W terapii używa się niekiedy propanteliny i trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych. Ich stosowanie jest jednak ograniczone stosunkowo częstymi działaniami niepożądanymi[2].
Przeciwwskazania i środki ostrożności[2] [edytuj]
Leki cholinolityczne są przeciwwskazane u osób chorych na nużliwość mięśni, niedrożność dróg moczowych i przewodu pokarmowego, znaczny zastój moczu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz ostre rozdęcie okrężnicy.
Należy zachować ostrożność stosując leki cholinolityczne u osób starszych, pacjentów z neuropatią układu autonomicznego i u chorych na jaskrę, choć zaostrzenie jaskry zdarza się bardzo rzadko.
Działania niepożądane[2] [edytuj]
Suchość w ustach, zaparcia, wzdęcia, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, suchość oczu, senność, zawroty głowy, zmęczenie, trudność w oddawaniu moczu, palpitacje, reakcje skórne.
Rzadziej występują bóle głowy, biegunka, zaburzenia pracy serca, pobudzenie, dezorientacja, halucynacje, konwulsje. Na działania niepożądane bardziej narażone są dzieci.
Leki cholinolityczne zmniejszają pocenie się co może powodować przegrzanie organizmu i omdlenia przy upałach albo u pacjentów z gorączką.
