Język czukocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
лыгъоравэтльан йилйил (lyg"oravetl'an jiljil)
Obszar Federacja RosyjskaCzukocki Okręg Autonomiczny
Liczba mówiących 5100 (2010 r.)
Klasyfikacja genetyczna Języki paleoazjatyckie
Pismo cyrylica (dawniej alfabet łaciński)
Kody języka
ISO 639-1
ISO 639-2 mis
ISO 639-3 ckt
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka czukockiego
Słownik czukocko-polski, polsko- online

Język czukocki – język Czukczów, zaliczany do języków paleoazjatyckich. Mówi nim ok. 5100 osób.[1] Poza Czukczami językiem tym posługuje się jeszcze społeczność wymierającego ludu Kereków oraz część Czuwańców.

Ma kilka dialektów: ueleński (najważniejszy), czauński, enmyliński, nunligrański i chotyrski. Różnice między dialektami są niewielkie.

W języku czukockim występuje harmoniczność samogłosek. Zaliczany do języków aglutynacyjnych. Ma kilka typów deklinacji i koniugacji. Czasownik odmienia się ze względu na podmiot i dopełnienie (podobnie jak w języku baskijskim). Cechą charakterystyczną składni jest ergatywność. W słownictwie dużo zapożyczeń z rosyjskiego.

Od 1931 pismo oparte na alfabecie łacińskim; od 1936 na cyrylicy z dodatkiem liter Ӄӄ i Ӈӈ.

Przypisy