Język czukocki

лыгъоравэтльан йилйил (lyg"oravetl'an jiljil
Obszar	Federacja Rosyjska → Czukocki Okręg Autonomiczny
Liczba mówiących	7742 (spis powszechny w 2002)
Klasyfikacja genetyczna	Języki paleoazjatyckie  Języki czukocko-kamczackie   Język czukocki
Pismo	cyrylica (dawniej alfabet łaciński)
Kody języka
ISO 639-1	–
ISO 639-2	mis
ISO 639-3	ckt
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język czukocki - język Czukczów, zaliczany do języków paleoazjatyckich. Mówi nim ok. 11 tys. osób (1970). Poza Czukczami językiem tym posługuje się jeszcze społeczność wymierającego ludu Kereków oraz część Czuwańców.

Ma kilka dialektów: ueleński (najważniejszy), czauński, enmyliński, nunligrański i chotyrski. Różnice między dialektami są niewielkie.

W języku czukockim występuje harmoniczność samogłosek. Zaliczany do języków aglutynacyjnych. Ma kilka typów deklinacji i koniugacji. Czasownik odmienia się ze względu na podmiot i dopełnienie (podobnie jak w języku baskijskim). Cechą charakterystyczną składni jest ergatywność. W słownictwie dużo zapożyczeń z rosyjskiego.

Od 1931 pismo oparte na alfabecie łacińskim; od 1936 na cyrylicy z dodatkiem liter Ӄӄ i Ӈӈ.