Język liturgiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język liturgiczny (język religijny, język sakralny) – język, który używany jest jako język tekstów i ceremonii religijnych. Stosunek takiego języka do innych języków codziennego użytku jest różny w różnych kulturach. Niekiedy język taki jest używany w życiu codziennym (np. arabski wśród Arabów), ale często zdarza się, że jest on uznawany za element religii i stanowi język święty, którego użycie w życiu świeckim jest zabronione. Bardzo często uznaje się, że tylko w danym języku możliwe jest przekazanie prawdy objawionej w pismach religijnych (zobacz: święte księgi). Wiele języków liturgicznych to języki martwe, które przetrwały dzięki temu, że były używane w ceremoniach religijnych (np. łacina, hebrajski, gyyz).

Niektóre języki liturgiczne:
Język Religia wyznawcy w mln
arabski islam 900
łacina Kościół rzymskokatolicki¹ 1100
sanskryt klasyczny hinduizm 700
język cerkiewnosłowiański Kościoły greckokatolickie i prawosławne tradycji słowiańskiej 216
pali buddyzm 150
gyyz kościół etiopski 20
hebrajski klasyczny judaizm 20
pendżabski sikhizm 15
koptyjski Kościoły koptyjskie² 4
gudźarati zaratusztrianizm³ 0,3
język grabar Kościoły ormiańskie
syriacki kościoły syriackie i asyryjskie

¹ – Sobór watykański II zezwolił na sprawowanie liturgii w językach narodowych, natomiast łacina jest językiem urzędowym w Watykanie.
² – ostatnio również język arabski.
³ – gudźarati jest językiem liturgicznym jedynie części zaratusztrian (mieszkających w Indiach), jego znaczenie we wspólnocie nie jest również zbyt wielkie.