Język sundajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Basa Sunda
Obszar Jawa Zachodnia, Banten, Dżakarta, Jawa Środkowa
Liczba mówiących ok. 27 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austronezyjskie
 Języki malajsko-polinezyjskie
  Język sundajski
Pismo łacińskie, sundajskie
Kody języka
ISO 639-1 su
ISO 639-2 sun
ISO 639-3 sun
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku sundajskim
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka sundajskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online
Mapa dialektów sundajskich

Język sundajski - język używany przez 27 milionów osób [1] w zachodniej części Jawy, tzn. 15% Indonezyjczyków. Należy do grupy języków malajsko-polinezyjskich.

Dialekty[edytuj | edytuj kod]

Priangan jest najbardziej rozpowszechniony, nauczany do 9 klasy.

Słownictwo[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak ma to miejsce w języku jawajskim i balijskim, słownictwo języka sundajskiego wykazuje znaczne zróżnicowanie, w zależności od pozycji społecznej i wieku rozmówcy. Wyróżnia się trzy tzw. poziomy języka (ang. speech levels)[2]:

  • bahasa halus - język formalny
  • bahasa sedeng - język uprzejmy
  • bahasa kasar - język "szorstki", prosty

Pismo[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie język sundajski był zapisywany alfabetem sylabicznym zwanym pismem sundajskim (aksara sunda), niekiedy również nieco zmodyfikowanym pismem jawajskim, zwanym carakan. Późniejsze wpływy arabskie zadecydowały o zmianie zapisu języka na alfabetyczne pismo arabskie. Wpływy te odcisnęły się również na leksyce i fonologii języka sundajskiego. Alfabet łaciński (aksara latin) na Jawę przywieźli Holendrzy, razem z kolejną falą nowego słownictwa. Właśnie ta forma zapisu jest obecnie najczęściej.

Języki używane na Jawie


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy