Język indonezyjski

Z Wikipedii

Bahasa Indonesia
Obszar	Indonezja, Timor Wschodni, Malezja i inne
Liczba mówiących	20 milionów (język ojczysty), 140 milionów
Ranking	56.
Klasyfikacja genetyczna	Języki austronezyjskie Języki indonezyjskie (zachodnioaustronezyjskie) *Język indonezyjski
Pismo	łaciński
Status oficjalny
Język urzędowy	Indonezja
Regulowany przez	?
Kody języka
ISO 639-1	id
ISO 639-2	ind
ISO/FDIS 639-3	ind
SIL	INZ
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata Indonezyjska wersja językowa Wikipedii W Wikisłowniku: Słownik języka indonezyjskiego

Język indonezyjski (Bahasa Indonesia) - od 1949 język urzędowy w Indonezji, około 80 mln. użytkowników.

Powstał w 1928 przez deklarację o stworzeniu nowego języka (obok malajskiego). W związku z tym jest do niego silnie zbliżony, wyróżnia się zaś m.in. większą liczbą zapożyczeń z języka niderlandzkiego. Zapisywany jest przy pomocy alfabetu łacińskiego. Wśród interesujących cech języka indonezyjskiego wymienić można m.in. tendencje do silniejszego odróżniania wieku od płci (np. kakak - starszy brat lub siostra, adik - młodszy brat lub siostra) i sposób wyrażania "wiele" poprzez powtórzenie danego słowa: kucing - kot, dua kucing - dwa koty itd., ale: kucing-kucing - wiele kotów (zapisywane często jako: kucing2).

[edytuj] Fonetyka

**Samogłoski**
	Przednie	Centralne	Tylne
Przymknięte	iː		uː
Półprzymknięte	e	ə	o
Otwarte	a

Indonezyjski posiada także dwugłoski /ai/, /au/ i /oi/. W sylabach zamkniętych, tak jak w wyrazie air "woda", dwie samogłoski są wymawiane oddzielnie.