Jan Jałmużnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Jałmużnik

Jan Jałmużnik (ur. ok. 550, zm. 616 lub 620), znany także jako Jan III, patriarcha Aleksandrii. Identyfikowany z Janem Jałmużnikiem, arcybiskupem Cypru (ok. 616).

Był synem Epifaniusza, cesarskiego zarządcy Cypru, pochodził z arystokratycznej rodziny. Urodził się w Amathonte (stare Limassol). Ożenił się w młodym wieku i miał dzieci, jednak cała rodzina przedwcześnie zmarła, dlatego też Jan zdecydował się na przywdzianie mniszego habitu.

Ok. 610 został patriarchą Aleksandrii. Był zdecydowanym przeciwnikiem monofizytyzmu. Po napadzie Persów na Ziemię Świętą (614) wysłał do Jerozolimy pomoc. Po zajęciu przez Persów Aleksandrii powrócił na Cypr, gdzie prawdopodobnie został arcybiskupem. Zmarł 11 listopada 616 roku, choć inne źródła, (najprawdopodobniej mylnie) datę śmierci ustalają na rok 620.

Wybudował wiele świątyń. Przydomek zawdzięcza zasługom w dziele pomocy ubogim, chorym, opuszczonym. Opiekun przytułków, szpitali leprozoriów i bazyliańskich mnichów Świętego Łazarza na Bliskim Wschodzie. Był też pierwszym patronem szpitala założonego przez amalfitańskich kupców w Jerozolimie. Jego szczątki znajdują się w katedrze w Bratysławie.

Święty Jan Jałmużnik czczony jest w Kościele katolickim i greckim. W wspominany był 23 stycznia, obecnie 11 listopada[1].


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 217. ISBN 83-7097-464-3.


Poprzednik
Teodor
Patriarcha Aleksandrii
610-619
Następca
Jerzy I