Jelcz 021

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jelcz 021
Jelcz 021 krakow.jpg
Jedyny zachowany oryginalny egzemplarz na Nowym Kleparzu w Krakowie.
Dane ogólne
Inne nazwy Jelcz 021E
Producent Jelcz
Premiera 1966
Okres produkcji 1967 – 1979
Miejsce produkcji  Polska, Jelcz-Laskowice
Poprzednik Jelcz AP-02
Pokrewne Jelcz 272 MEX
Dane techniczne
Typy nadwozia Wysokopodłogowy autobus przegubowy klasy MEGA
Układ drzwi 0-2-4-2
Liczba drzwi 3
Wys. podłogi
w I drzwiach
885 mm
Wys. podłogi
w II drzwiach
885 mm
Wys. podłogi
w III drzwiach
885 mm
Szerokość drzwi 900 mm
1260 mm (środkowe)
Silniki Škoda 706RT
Moc silników 117,6 kW (160 KM)
Skrzynia biegów manualna, zsynchronizowana
Liczba przełożeń 5
Długość 15880 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 2900 mm
Masa własna 12000 kg
Masa całkowita 20980 kg
Rozstaw osi 5450 mm + 5660 mm
Wnętrze
Liczba miejsc ogółem 136
Liczba miejsc siedzących 42
Informacje dodatkowe
ABS Nie
ASR Nie
EBS Nie
ESP Nie
Klimatyzacja Nie
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Portal Portal Komunikacja miejska

Jelcz 021przegubowy autobus miejski produkowany w seryjnie latach 1967–1979 przez polską firmę Jelcz w Jelczu (obecnie Jelczu-Laskowicach) koło Oławy.

Historia modelu[edytuj | edytuj kod]

W trakcie eksploatacji autobusów przegubowych MPA AP-62 i Jelcz AP-02 ujawnione zostały wady oraz niedoskonałości tych konstrukcji, które przyczyniały się do utrudnień w ich użytkowaniu. Głównymi problemami była niska zwrotność oraz zachodzenie tylnego członu na zakrętach, wynikające z dużej długości drugiej sekcji pojazdu oraz zwisu tylnego.

W 1966 roku w wyniku prac konstruktorów Jelczańskich Zakładów Samochodowych zbudowano 2 prototypy, zmodernizowanego autobusu o oznaczeniu Jelcz 021. Model ten w stosunku do swojego poprzednika charakteryzował się skróconą o 187 cm tylną sekcją nadwozia oraz zmniejszonym o 145 cm rozstawem drugiej i trzeciej osi. W celu zapewnienia zwiększonej wymiany pasażerów, zastosowano szersze czteropłatowe drzwi środkowe o szerokości 1260 mm, w miejsce występujących w poprzedniku drzwi dwupłatowych. Zmiany w układzie jezdnym objęły zastosowanie tylnej osi skrętnej z samochodu ciężarowego Żubr A80, zamiast komponentu importowanego z Francji. Prototypowe pojazdy skierowane zostały do próbnej eksploatacji w MPK Wrocław, a pozytywne rezultaty testów przyczyniły się do rozpoczęcia produkcji seryjnej tego autobusu w 1967 roku.

Nadwozie autobusu Jelcz 021 osadzone było na podłużnicowej, nitowanej ramie z tłoczonej blachy stalowej. Sekcja przednia oraz tylna złączone były ze sobą poprzez przegub kulowy, nad którym umieszczono obrotową płytę stanowiącą element łączący dwie sekcje wewnątrz autobusu. Na zewnątrz miejsce łączenia członów, zostało zamaskowane opończą wykonaną z impregnowanego płótna. Poszycie zewnętrzne wykonane zostało z blach stalowych mocowanych do szkieletowej konstrukcji nadwozia poprzez nity. Wnętrze o wysokości 1900 mm, przeznaczone zostało do przewozu 136 pasażerów z czego 42 na miejscach siedzących. Wewnątrz przestrzeń pasażerska wykończona została lakierowanymi płytami pilśniowymi.

Do napędu autobusu pojazdu zastosowano importowany z Czechosłowacji wyposażony w bezpośredni wtrysk paliwa, 6-cylindrowy, rzędowy silnik wysokoprężny typu Škoda 706RT o pojemności skokowej 11781 cm³ i mocy maksymalnej 117,6 kW (160 KM). Jednostka napędowa zblokowana została z 5-biegową manualną, zsynchronizowaną skrzynią biegów. Silnik umieszczony został w przedniej części pojazdu nad osią kół przednich, napęd na środkowy most napędowy przekazywany był poprzez dwuczęściowy wał o konstrukcji rurowej.

W 1969 roku wprowadzono do oferty eksportową wersję o oznaczeniu Jelcz 021E[1], która przeznaczona była dla odbiorców z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Produkcję seryjną modelu Jelcz 021 zakończono w 1979 roku.

Przypisy

  1. Łukasz Supel: Ocalić od zapomnienia - `Ogórek`, czyli polsko-czeskie małżeństwo. Infobus, 13 lipca 2004. [dostęp 21 października 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]