Jens Stoltenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jens Stoltenberg
Jens Stoltenberg.jpg
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1959
Oslo
Premier Norwegii
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 17 października 2005
do 16 października 2013
Poprzednik Kjell Magne Bondevik
Następca Erna Solberg
Premier Norwegii
Przynależność polityczna Partia Pracy
Okres urzędowania od 3 marca 2000
do 19 października 2001
Poprzednik Kjell Magne Bondevik
Następca Kjell Magne Bondevik
Sekretarz generalny NATO
Okres urzędowania od 1 października 2014
Poprzednik Anders Fogh Rasmussen
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jens Stoltenberg (ur. 16 marca 1959 w Oslo) – norweski polityk, ekonomista, od 2002 do 2014 przewodniczący Partii Pracy, premier Norwegii w latach 2000–2001 oraz 2005–2013. Od 1 października 2014 sekretarz generalny NATO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1987 uzyskał stopień kandydata nauk ekonomicznych na Uniwersytecie w Oslo. W latach 1979–1981 pracował jako dziennikarz w dzienniku „Arbeiderbladet”. Był także urzędnikiem w biurze statystycznym i wykładowcą ekonomii na macierzystej uczelni (1989–1990).

Zaangażował się w działalność Partii Pracy. Od 1985 do 1989 pełnił funkcję przewodniczącego jej organizacji młodzieżowej (AUF), w latach 1990–1992 kierował oddziałem laburzystów w Oslo. W 1989 został zastępcą poselskim do Stortingu, w 1993 uzyskał mandat deputowanego, który utrzymywał w wyborach w 1997, 2001, 2005 i 2009. W latach 1990–1991 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Środowiska. Od 1993 do 1996 sprawował urząd ministra handlu i energii w gabinecie Gro Harlem Brundtland, a w okresie 1996–1997 ministra finansów w rządzie Thorbjørna Jaglanda.

Po upadku centroprawicowego rządu Kjella Magne Bondevika w marcu 2000 Jens Stoltenberg objął urząd premiera, który zajmował do października 2001, kiedy to po wyborach parlamentarnych lewica nie utrzymała władzy. W kwietniu 2002 zastąpił Thorbjørna Jaglanda na stanowisku przewodniczącego Partii Pracy. Po kolejnych wyborach w październiku 2005 po raz drugi stanął na czele rządu, współtworzonego przez Partię Lewicy Socjalistycznej i Partię Centrum. Koalicja pozostała u władzy także po wyborach w 2009, po których lider Partii Pracy zachował stanowisko premiera.

W 2013 utrzymał mandat poselski. Wspierające go partie centrolewicowej koalicji utraciły większość parlamentarną, w październiku tegoż roku na stanowisku premiera zastąpiła go liderka konserwatystów Erna Solberg.

28 marca 2014 Jens Stoltenberg został nominowany na nowego sekretarza generalnego NATO (od 1 października 2014)[1]. W tym samym roku na funkcji przewodniczącego Partii Pracy zastąpił go Jonas Gahr Støre. Stanowisko objął 1 października 2014.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest mężem Ingrid Schulerud, z którą ma dwoje dzieci.

Przypisy

  1. Jens Stoltenberg będzie nowym sekretarzem generalnym NATO. wp.pl, 28 marca 2014. [dostęp 2014-03-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]