Anders Fogh Rasmussen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anders Fogh Rasmussen
Anders Fogh Rasmussen - World Economic Forum Annual Meeting Davos 2008.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1953
Ginnerup
Sekretarz Generalny NATO
Okres urzędowania od 1 sierpnia 2009
do 30 września 2014
Poprzednik Jaap de Hoop Scheffer
Następca Jens Stoltenberg
Premier Danii
Przynależność polityczna Venstre
Okres urzędowania od 27 listopada 2001
do 5 kwietnia 2009
Poprzednik Poul Nyrup Rasmussen
Następca Lars Løkke Rasmussen
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Dannebroga (Dania) Order Krzyża Ziemi Maryjnej I Klasy (Estonia) Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Order Stara Płanina (Bułgaria) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Premier Danii Anders Fogh Rasmussen i prezydent USA George W. Bush, 2005

Anders Fogh Rasmussen (wym. [ˈɑnɐs ˈfɔʊ̯ˀ ˈʁɑsmusn̩] i; ur. 26 stycznia 1953 w Ginnerup) – duński polityk, w latach 1998–2009 przewodniczący liberalnej partii Venstre, od 2001 do 2009 premier Danii[1]. Od 1 sierpnia 2009 do 30 września 2014 Sekretarz Generalny NATO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność do 2001[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w zakresie filologii i nauk społecznych w Viborg Katedralskole. W 1978 ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Aarhus. Następnie do 1987 pracował jako doradca w samorządzie rzemieślniczym.

W pierwszej połowie lat 70. zaangażował się w działalność partii Venstre. Od 1974 do 1976 był prezesem organizacji młodzieżowej liberałów. W 1978 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do duńskiego parlamentu (Folketingetu). Skutecznie ubiegał się o reelekcję w każdych kolejnych wyborach do 2007 włącznie. Od 1984 był członkiem władz klubu parlamentarnego Venstre, rok później został wiceprzewodniczącym partii na szczeblu krajowym.

W 1987 premier Poul Schlüter powierzył mu stanowisko ministra ds. podatków. Trzy lata później objął urząd ministra gospodarki. Funkcję tę pełnił do 1992. W 1998 zastąpił Uffe Ellemann-Jensena na stanowisku przewodniczącego Venstre, stanął też na czele reprezentacji parlamentarnej tego ugrupowania.

Premier[edytuj | edytuj kod]

W 2001 kierowana przez niego partia liberalna zwyciężyła w wyborach parlamentarnych (na skutek czego Socialdemokraterne po raz pierwszy od około 80 lat straciła status najliczniejszej partii parlamentarnej). 27 listopada 2001 Anders Fogh Rasmussen stanął na czele duńskiego rządu, współtworząc mniejszościową koalicję z Konserwatywną Partią Ludową, korzystając ze wsparcia Duńskiej Partii Ludowej. Tożsamy układ polityczny był odtwarzany po zwycięskich dla liberałów wyborach w 2005 i 2007 (stał się wówczas najdłużej urzędującym liberalnym premierem Danii[2]. Kierowany przez niego rząd opowiadał się za deregulacją, prywatyzacją gospodarki, zwiększeniem uprawnień samorządów. Deklarował zamiar ograniczania imigracji zarobkowej na półwysep. W 2003 Anders Fogh Rasmussen poparł amerykańską interwencję w Iraku, a po jej zakończeniu zgodził się na wysłanie do Mezopotamii sił stabilizacyjnych. W okresie kryzysu związanego z publikacją karykatur Mahometa przez pismo "Jyllands-Posten" odmówił przeprosin, wskazując na niezależność prasy od władz państwowych.

Działalność od 2009[edytuj | edytuj kod]

4 kwietnia 2009 podczas konferencji prasowej w ramach 21. szczytu NATO w Strasburgu i Kehl Jaap de Hoop Scheffer poinformował, iż kraje członkowskie dokonały wyboru urzędującego premiera Danii na sekretarza generalnego NATO[3]. W konsekwencji Anders Fogh Rasmussen zrezygnował ze stanowiska premiera, mandatu poselskiego i kierowania partią. Urzędowanie w strukturach NATO rozpoczął 1 sierpnia 2009, a zakończył 30 września 2014.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2003)[4].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1978 żonaty z Anne-Mette, ma troje dzieci: Henrika (ur. 1979), Marię (ur. 1981) i Christinę (ur. 1984). Jest autorem książki Fra socialstat til minimalstat (Od państwa socjalnego do państwa minimum), gdzie deklaruje się jako zwolennik liberalnej polityki gospodarczej.

Przypisy

  1. Leaders of Denmark, terra.es (ang.). [dostęp 5 kwietnia 2010].
  2. Denmark re-elects Anders Fogh Rasmussen (ang.). euobserver.com, 14 listopada 2007. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  3. Fogh bliver ny Nato-chef (duń.). politiken.dk, 4 kwietnia 2009. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  4. M.P. z 2004 r. Nr 5, poz. 95

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]