Jerzy Jurandot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Jurandot
Grób Jerzego Jurandota i Stefanii Grodzieńskiej - Jurandot na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie
Grób Jerzego Jurandota i Stefanii Grodzieńskiej - Jurandot na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1911
Warszawa
Imię i nazwisko przy narodzeniu Jerzy Glejgewicht
Data i miejsce śmierci 16 sierpnia 1979
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód poeta, dramaturg
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Jerzy Jurandot, właściwie Jerzy Glejgewicht (ur. 19 marca 1911 w Warszawie, zm. 16 sierpnia 1979 w Warszawie) – polski poeta, dramaturg, satyryk i autor tekstów piosenek. Mąż Stefanii Grodzieńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Warszawskim matematykę i chemię.

Jako literat zadebiutował w 1929 roku, a w latach trzydziestych zyskał popularność. Pisał dla teatrzyków literackich, takich jak Cyrulik warszawski (1935), Morskie Oko, Banda, Małe Qui Pro Quo (1937–1939) i innych. Jego piosenki śpiewali m.in.: Jadwiga Andrzejewska, Chór Dana, Tadeusz Faliszewski, Stefcia Górska, Tola Mankiewiczówna, Tadeusz Olsza, Ludwik Sempoliński, Zofia Terné, Aleksander Żabczyński[1].

Napisał też dialogi filmowe, np. do filmów: Ada! To nie wypada!, Manewry miłosne czy Pani minister tańczy.

W getcie warszawskim, od 1940, był dyrektorem artystycznym i literackim w Teatrze Melody Palace przy ul. Rymarskiej 12, a od czerwca 1942 w Teatrze Femina przy ul. Leszno 35[2]. Po rozpoczęciu wielkiej akcji wysiedleńczej do Treblinki w lipcu 1942 ukrywał się.

Po II wojnie światowej był dyrektorem Rozgłośni Polskiego Radia w Lublinie, współpracował z kilkoma teatrzykami żołnierskimi i prasą satyryczną, był także naczelnikiem Wydziału Estrady Ministerstwa Kultury i Sztuki. W Łodzi utworzył i był wieloletnim kierownikiem Teatru Satyrycznego "Syrena" (1945–1950 i 1955–1957), przeniesionego w 1948 do Warszawy. W latach 1952-1955 pełnił funkcję dyrektora Teatru Satyryków w Warszawie. Ponadto współpracował z tygodnikiem "Szpilki".

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Sztuki:
    • Plecy – 1945
    • Takie czasy – 1954
    • Trzeci dzwonek – 1958
    • Mąż Fołtasiówny – 1960
    • Operacja Sodoma, czyli dziewiąty sprawiedliwy – 1962
    • Pamiątkowa fotografia – 1966
    • Rachunek nieprawdopodobieństwa – 1971
  • Wspomnienia:
    • Dzieje śmiechu – 1959
    • Sak
  • Książki:
    • "Frontem i afrontem" – 1952
    • Moja tfurczość [sic] – 1966
    • Operacja "Sodoma" czyli dziewiąty sprawiedliwy – 1968

Teksty piosenek[edytuj | edytuj kod]

  • "A jednak czegoś mi brak" (muzyka Henryk Wars)
  • "A mnie w to graj" (muzyka Henryk Wars)
  • "Ada to nie wypada" (muzyka Zygmunt Wiehler; posiada w repertuarze Ada Biedrzyńska, Irena Santor, Sława Przybylska, Sami Swoi)
  • "Dziękuję ci moje serce" (muzyka Takis Morakis)
  • "I wciąż się na coś czeka" (muzyka Franciszka Leszczyńska)
  • "Idą leśni" (muzyka Jerzy Wasowski)
  • "Jak odnaleźć twój ślad" (muzyka Ryszard Sielicki)
  • "Jak za dawnych lat" (muzyka Henryk Wars)
  • "Jest taki jeden skarb" (muzyka Jerzy Harald)
  • "Już nie mogę dłużej kryć" (muzyka Henryk Wars)
  • "Na moje wady już nie ma rady" (muzyka Henryk Wars)
  • "Nie kochać w taką noc to grzech" (muzyka Zygmunt Wiehler)
  • "Niedobrze, panie bobrze" (muzyka Jerzy Boczkowski)
  • "Nikt mnie nie rozumie tak jak ty" (muzyka Zygmunt Wiehler)
  • "Nie, psze pana" (muzyka Jerzy Boczkowski)
  • "O jednej Wiśniewskiej" (muzyka trad. – stylizowana ballada dziadowska)
  • "O królu Edwardzie i pani Simpson" (muzyka trad. – stylizowana ballada dziadowska)
  • "Oj, dana" (muzyka Władysław Daniłowski)
  • "Rosną w miastach domy" (muzyka Wawrzyniec Żuławski)
  • "Sentymentalny, starszy pan" (muzyka Z. Dzięgielweski)
  • "Szkoda, że niepogoda" (muzyka Marek Sart)
  • "Tak jak mama nie gotuje nikt" (muzyka Andrzej Januszko)
  • "Tak mało cię znam" (muzyka Władysław Szpilman)
  • "Taka noc i walc, i my" (muzyka Henryk Wars)
  • "Trzy listy" (muzyka Leon Boruński)
  • "U cioci Pelagii" (muzyka Leon Boruński)
  • "W ogródku Eldorado" (muzyka Leon Boruński)
  • "Walczyk Warszawy" (muzyka Leon Rzewuski)
  • "Wio, koniku" (słowa i muzyka oryginału Imre Garai)
  • "Wiosną mi bądź" (muzyka Marek Sart)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Jerzego Jurandota.

Przypisy

  1. Film fabularny 1902–1944 Jerzy Jurandot. filmpolski.pl.
  2. Barbara Engelking, Jacek Leociak: Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście. Warszawa: Stowarzyszenie Centrum Badań nad Zagładą Żydów, 2013, s. 601, 594. ISBN 978-83-63444-27-3.
  3. M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 198

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]