João Gilberto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
João Gilberto
Joao Gilberto.jpg
João Gilberto (1996)
Imię i nazwisko João Gilberto Prado Pereira de Oliveira
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1931
Juazeiro
Instrument gitara
Gatunek bossa nova, jazz
Zawód muzyk (gitarzysta, wokalista, kompozytor)
Aktywność od 1950
Wytwórnia płytowa Atlantic, Capitol, Verve, EMI, WEA/Warner
Powiązania Antônio Carlos Jobim,
Vinicius de Moraes, Stan Getz, Astrud Gilberto
Instrument
gitara
Odznaczenia
Kawaler Narodowego Orderu Zasługi dla Kultury (Brazylia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

João Gilberto Prado Pereira de Oliveira (ur. 10 czerwca 1931 w Juazeiro[1][a]) – brazylijski piosenkarz, gitarzysta i kompozytor, współtwórca bossa novy[1][2].

Międzynarodową popularność zyskała piosenka The Girl from Ipanema, wykonywana przez jego ówczesną żonę Astrud Gilberto wraz z nim i jazzmanem Stanem Getzem, zarejestrowana na albumie Getz/Gilberto z 1963.

W 2005 został odznaczony brazylijskim Orderem Zasługi dla Kultury[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

João Gilberto Prado Pereira de Oliveira pochodził z rodziny zamożnego handlowca i był najmłodszym z sześciorga rodzeństwa[2]. Szybko rozwinął zainteresowania muzyczne, w wieku 14 lat otrzymał pierwszą gitarę, a kilka lat później przeniósł się do Rio de Janeiro[1][2]. Gilberto miał problemy z dostosowaniem się do zwyczajów zespołów muzycznych[1][2]. Krótko mieszkał w kilku innych miastach, by w 1956 ostatecznie powrócić do Rio de Janeiro[2]. Gilberto zyskał uznanie w oczach Toma Jobima i Viniciusa de Moraesa i w 1958 mógł zrealizować pierwsze nagrania[2]. W 1960 poślubił Astrud Weinert, szerzej znaną jako Astrud Gilberto[2]. Od 1962 do 1980 roku mieszkał w Nowym Jorku (poza dwoma latami w Meksyku)[1][2]. Współpracował wówczas m.in. ze Stanem Getzem i Frankiem Sinatrą i otworzył drogę do nagrań w Stanach Zjednoczonych innym brazylijskim muzykom[1][2]. Małżeństwo z Astrud się rozpadło i muzyk poślubił w 1968 Miúchę Buarque de Holanda, siostrę Chico Buarquego[2]. Ich córką jest piosenkarka Bebel Gilberto[2]. Po powrocie ze Stanów Zjednoczonych kontynuował karierę muzyczną, często współpracując z innymi brazylijskimi muzykami[1][2].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Owocem poszukiwań muzycznych Gilberto był rytm bossa novy[2]. João Gilberto wykształcił również charakterystyczny styl wykonawczy: cichy, delikatny i lyriczny śpiew skontrastowany z synkopowanym rytmem na gitarze[1][2]. Liczne kompozycje Gilberto osiągnęły status standardów, a styl utworów jest określany przez słuchaczy jako brazylijski[2]. Twórczość Gilberto inspirowała również przedstawicieli nurtu tropicalia, np. Caetano Veloso i Gilberto Gila, z którymi współpracował w późniejszym okresie[1][2].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chega de Saudade (1959)
  • O Amor, o Sorriso e a Flor (1960)
  • João Gilberto (1961)
  • Getz/Gilberto (1964)
  • Herbie Mann & João Gilberto with Antonio Carlos Jobim (1965)
  • Getz/Gilberto Vol. 2 (1966)
  • João Gilberto en Mexico (1970)
  • João Gilberto (1973)
  • The Best of Two Worlds (1976)
  • Amoroso (1977)
  • João Gilberto Prado Pereira de Oliveira (1980)
  • Brasil (1981)
  • Live at the 19th Montreux Jazz Festival (1986)
  • Live in Montreux (1987)
  • João (1991)
  • Eu Sei que Vou Te Amar (1994)
  • João Voz e Violão (2000)
  • Live at Umbria Jazz (2002)
  • In Tokyo (2004)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Riedinger podaje Salvador, ale dalej pisze o interiorze, więc Juazeiro jest bardziej prawdopodobne

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 John Dougan: Biografia João Gilberto na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 15 czerwca 2014].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 2,15 2,16 Edward A. Riedinger: João Gilberto. W: Alfred W. Cramer: Musician & Composers of the 20th Century. Salem Press, 2009, s. 501-502. ISBN 978-1-58765-512-8. (ang.)
  3. 3,0 3,1 Ministério da Cultura: Ordem do Mérito Cultural 2005 (port.). www2.cultura.gov.br. [dostęp 2014-02-11].