João Gilberto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
João Gilberto
Ilustracja
João Gilberto (1996)
Imię i nazwisko João Gilberto Prado Pereira de Oliveira
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1931
Juazeiro
Instrument gitara
Gatunek bossa nova, jazz
Zawód muzyk (gitarzysta, wokalista, kompozytor)
Aktywność od 1950
Wytwórnia płytowa Atlantic, Capitol, Verve, EMI, WEA/Warner
Powiązania Antônio Carlos Jobim,
Vinicius de Moraes, Stan Getz, Astrud Gilberto
Instrument
gitara
Odznaczenia
Kawaler Narodowego Orderu Zasługi dla Kultury (Brazylia)

João Gilberto Prado Pereira de Oliveira (ur. 10 czerwca 1931 w Juazeiro[1][a]) – brazylijski piosenkarz, gitarzysta i kompozytor, współtwórca bossa novy[1][2].

Międzynarodową popularność zyskała piosenka The Girl from Ipanema, wykonywana przez jego ówczesną żonę Astrud Gilberto wraz z nim i jazzmanem Stanem Getzem, zarejestrowana na albumie Getz/Gilberto z 1963.

W 2005 został odznaczony brazylijskim Orderem Zasługi dla Kultury[3].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

João Gilberto Prado Pereira de Oliveira pochodził z rodziny zamożnego handlowca i był najmłodszym z sześciorga rodzeństwa[2]. Szybko rozwinął zainteresowania muzyczne, w wieku 14 lat otrzymał pierwszą gitarę, a kilka lat później przeniósł się do Rio de Janeiro[1][2]. Gilberto miał problemy z dostosowaniem się do zwyczajów zespołów muzycznych[1][2]. Krótko mieszkał w kilku innych miastach, by w 1956 ostatecznie powrócić do Rio de Janeiro[2]. Gilberto zyskał uznanie w oczach Toma Jobima i Viniciusa de Moraesa i w 1958 mógł zrealizować pierwsze nagrania[2]. W 1960 poślubił Astrud Weinert, szerzej znaną jako Astrud Gilberto[2]. Od 1962 do 1980 roku mieszkał w Nowym Jorku (poza dwoma latami w Meksyku)[1][2]. Współpracował wówczas m.in. ze Stanem Getzem i Frankiem Sinatrą i otworzył drogę do nagrań w Stanach Zjednoczonych innym brazylijskim muzykom[1][2]. Małżeństwo z Astrud się rozpadło i muzyk poślubił w 1968 Miúchę Buarque de Holanda, siostrę Chico Buarquego[2]. Ich córką jest piosenkarka Bebel Gilberto[2]. Po powrocie ze Stanów Zjednoczonych kontynuował karierę muzyczną, często współpracując z innymi brazylijskimi muzykami[1][2].

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Owocem poszukiwań muzycznych Gilberto był rytm bossa novy[2]. João Gilberto wykształcił również charakterystyczny styl wykonawczy: cichy, delikatny i lyriczny śpiew skontrastowany z synkopowanym rytmem na gitarze[1][2]. Liczne kompozycje Gilberto osiągnęły status standardów, a styl utworów jest określany przez słuchaczy jako brazylijski[2]. Twórczość Gilberto inspirowała również przedstawicieli nurtu tropicalia, np. Caetano Veloso i Gilberto Gila, z którymi współpracował w późniejszym okresie[1][2].

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chega de Saudade (1959)
  • O Amor, o Sorriso e a Flor (1960)
  • João Gilberto (1961)
  • Getz/Gilberto (1964)
  • Herbie Mann & João Gilberto with Antonio Carlos Jobim (1965)
  • Getz/Gilberto Vol. 2 (1966)
  • João Gilberto en Mexico (1970)
  • João Gilberto (1973)
  • The Best of Two Worlds (1976)
  • Amoroso (1977)
  • João Gilberto Prado Pereira de Oliveira (1980)
  • Brasil (1981)
  • Live at the 19th Montreux Jazz Festival (1986)
  • Live in Montreux (1987)
  • João (1991)
  • Eu Sei que Vou Te Amar (1994)
  • João Voz e Violão (2000)
  • Live at Umbria Jazz (2002)
  • In Tokyo (2004)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Riedinger podaje Salvador, ale dalej pisze o interiorze, więc Juazeiro jest bardziej prawdopodobne

Przypisy

  1. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Dougan
    BŁĄD PRZYPISÓW
  2. Błąd w przypisach: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Riedinger2009
    BŁĄD PRZYPISÓW
  3. Ministério da Cultura: Ordem do Mérito Cultural 2005 (port.). www2.cultura.gov.br. [dostęp 2014-02-11].