Céline Dion
| Céline Dion | |
 Céline Dion (2012) |
|
| Imię i nazwisko | Céline Marie Claudette Dion |
| Data i miejsce urodzenia | 30 marca 1968 Charlemagne |
| Pochodzenie | kanadyjskie |
| Instrument | fortepian |
| Gatunek | adult contemporary, jazz, soul, blues, pop tradycyjny, folk |
| Zawód | piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka |
| Aktywność | od 1981 |
| Wytwórnia płytowa | Epic/Sony BMG/Columbia, Epic/550 Music/Sony Music Ent. |
| Powiązania | Jean-Jacques Goldman, Barbra Streisand, Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli, Diana King, Garou |
| Odznaczenia | |
      |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Céline Marie Claudette Dion Angélil (ur. 30 marca 1968 w Charlemagne)[1] – kanadyjska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów pochodząca z francuskojęzycznej prowincji Quebec. Dysponuje 5-oktawowym mezzosopranem lirycznym. Posiada słuch absolutny[potrzebne źródło]. Tworzy w wielu gatunkach muzycznych, jest jedną z czołowych przedstawicielek adult contemporary. Nagrywa klasyczne chansony, soul, blues, jazz, pop tradycyjny, folk. Śpiewa po francusku, angielsku, hiszpańsku, niemiecku i włosku, nagrała także utwory po japońsku. Poza śpiewaniem zajmuje się w dużej mierze działalnością charytatywną. Wspiera finansowo fundacje, przeznacza na nie m.in. części dochodów ze swoich koncertów czy sprzedaży płyt.
Jej kariera rozwija się dwutorowo. Francuskojęzyczna twórczość została ukształtowana głównie przez jej korzenie, kulturę i tradycję, z której się wywodzi. Jako artystka frankofońska najbardziej zasłynęła z działalności artystycznej z Jean-Jacquesem Goldmanem. Swoją współpracę zaczęli w roku 1994 przy okazji nagrywania albumu D'eux. W 2007 roku była jedną z organizatorek i główną artystką koncertu Sur les Plaines, czyli muzycznego przedsięwzięcia upamiętniającego bitwę o Quebec na Równinie Abrahama. Często wyróżniana i odznaczana za działalność na rzecz ojczyzny, rozpowszechnianie języka francuskiego oraz podtrzymywanie i rozsławianie tradycji i kultury francusko-kanadyjskiej. Otrzymała za to m.in. Order Kanady, Order Quebecu, honorowy doktorat kanadyjskiego Uniwersytetu w Laval oraz francuską Legię Honorową.
Anglojęzyczna kariera Celine to nieco inne gatunki i przesłania. Zaczynając śpiewać po angielsku artystka chciała dotrzeć do szerszej rzeszy odbiorców. Nagrywanie w tym języku przyczyniło się także do szybszego rozwoju jej kariery i do osiągnięcia gigantycznej sławy.
Jako piosenkarka zdobyła ponad 1000 muzycznych nagród i wyróżnień. W kwietniu 2007 wytwórnia Sony BMG ogłosiła, że Céline Dion sprzedała na całym świecie ponad 220 milionów albumów[2].
Urodzona w dużej, ubogiej rodzinie, dorastała jako najmłodsze z czternaściorga dzieci. Od najmłodszych lat wiedziała, co to bieda, dlatego też pracować zaczęła jako kilkuletnie dziecko, śpiewając w barze rodziców. W 1981 roku wydała pierwszą płytę i zaczęła współpracę z Rene Angelilem. W 1994 zostali małżeństwem. Celine początkowo odniosła sukces w Kanadzie i Francji, wraz z kolejnymi poczynaniami zdobywała cały świat. Przełomowy w jej karierze okazał się utwór My Heart Will Go On z filmu Titanic.
W roku 2011 Celine Dion obchodziła 30-lecie pracy artystycznej.
Razem z René Angélil'em ma trzech synów. Urodzonego w 2001 roku Réne-Charlesa, oraz urodzonych w październiku 2010 roku bliźniaków Nelsona i Eddy'ego.
Biografia [edytuj]
Dzieciństwo i początki kariery [edytuj]
Céline, najmłodsza z czternaściorga dzieci Adhémara Diona i Thérèse Tanguay, wychowała się w katolickiej rodzinie, która choć biedna, była szczęśliwa. Jej rodzinne miasteczko Charlemagne położone jest 30 mil od Montrealu. Jako dziecko razem z rodzeństwem śpiewała w rodzinnym barze 'Le Vieux Baril' i marzyła o tym, by zostać piosenkarką.
Mając dwanaście lat, Dion razem z matką i bratem Jakiem skomponowała swoją pierwszą piosenkę zatytułowaną Ce n'était qu'un rêve. Jej brat Michel wysłał nagranie do menadżera René Angélil, którego imię znalazł na opakowaniu płyty Ginette Reno. René po usłyszeniu Celine na żywo zdecydował, że zrobi z niej gwiazdę. Zastawił swój dom, aby uzyskać pieniądze na sfinansowanie jej pierwszego albumu La voix du bon Dieu (tytuł płyty jest grą słów i znaczy tyle co "Głos Boga/Droga do Boga"; 1981), który okazał się przebojem w Quebecu. Céline stała się znana na całym świecie, gdy w 1982 roku wzięła udział w konkursie Yamaha World Popular Song Festival w Tokio w Japonii i wygrała w kategorii Wykonawca i Najlepsza Piosenka śpiewając Tellement j'ai d'amour pour toi. W 1983 roku była pierwszym kanadyjskim artystą, który otrzymał we Francji złotą płytę (za singel D'amour ou d'amitié), otrzymała także kilka Félix Awards (m.in. w kategoriach Najlepsza Piosenkarka i Odkrycie Roku). Kolejne sukcesy w Europie, Azji i Australii odniosła reprezentując Szwajcarię w Konkursie Eurowizji w 1988 roku z piosenką Ne partez pas sans moi. Zajęła wówczas pierwsze miejsce. Jednakże ze względu na swoją francuskojęzyczność na sukces w Stanach musiała jeszcze poczekać.
Mając lat osiemnaście, Cèline postanowiła nauczyć się angielskiego. Céline zniknęła za sceny na kilka miesięcy, w czasie których przechodziła przeobrażenie. W 1989 roku uczęszczała m.in. do Ecole Berlitz School, aby poprawić swój angielski.
1990-1992 [edytuj]
Po roku nauki angielskiego, Céline powróciła na scenę, próbując zdobyć anglojęzyczny rynek płytą Unison. Pomagali jej w tym znani muzycy, w tym kanadyjski producent muzyczny David Foster i Vito Luprano. Album ten jest pod silnymi wpływami soft rocka z lat 80. Unison został wysoko oceniony przez krytyków. Na singlach wydano piosenki (If There Was) Any Other Way, The Last to Know, Unison i Where Does My Heart Beat Now, wolne, rockowe ballady. Dzięki temu albumowi Céline stała się znana w Stanach Zjednoczonych, w Europie i Azji.
Gdy Dion stawała się coraz bardziej popularna w Stanach, jej kanadyjscy fani byli niezadowoleni iż ich zaniedbała. Dlatego podczas rozdania Félix Awards, gdy otrzymała nagrodę jako Najlepsza angielska artystka roku, odmówiła jej przyjęcia, podkreślając iż była i zawsze będzie francuską artystką, a nie angielską.
Prawdziwy światowy sukces przyniosła nagrana wspólnie z Peabo Brysonem tytułowa piosenka do filmu animowanego Disneya Piękna i Bestia (1991). Piosenka ta wyraża przyszły muzyczny styl Dion. Utwór został doceniony zarówno przez krytyków jak i publiczność oraz otrzymał wiele nagród. Wszedł w program wydanej w 1992 roku płyty Celine Dion, którą – jak jej debiutancką płytę – cechuje silny wpływ rocka połączony z elementami soulu i muzyki poważnej.
Dion osiągnęła sukces na anglojęzycznym rynku muzycznym, zdobywając rzesze fanów i sławę. W tym samym czasie rozwijał się jej związek z jej menedżerem Angélilm, który jednak utrzymywali w tajemnicy, obawiając się reakcji opinii na dzielącą ich różnicę wieku (26 lat).
1993-1995: The Colour of My Love i D'eux [edytuj]
W 1993 roku Dion wydając album The colour of my love w dołączonej do płyty dedykacji wyraziła uczucia do swojego menedżera, nazywając go the colour of [her] love. Mimo iż Celine obawiała się krytyki, fani zareagowali bardzo przyjaźnie. Ostatecznie Angélil i Dion pobrali się w grudniu 1994 roku w montrealskiej katedrze Notre Dame.
Motywem przewodnim trzeciego albumu jest miłość. Z albumu tego pochodzi singel, który wspiął się na szczyty list przebojów – The Power of Love – remake piosenki Jennifer Rush z 1985 roku. Album ten odniósł spory sukces w Europie, a zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie piosenka Think Twice stała się jej pierwszym numerem 1 a singel z nią sprzedał się tam w ponad 1,2 mln egzemplarzy. Album na całym świecie znalazł ponad 17 milionów nabywców.
Dion zachowała swoje frankofońskie korzenie i ciągle wydawała francuskojęzyczne albumy – w 1991 Dion chante Plamondon, À l'Olympia – nagrany podczas koncertu w Olympia Theatre w Paryżu w 1994 roku i D'eux w 1995 – znany w Stanach jako The French Album. D'eux jest do tej pory najlepiej sprzedającym się na świecie albumem francuskojęzycznym w historii muzyki. W samej Francji sprzedano rekordową liczbę 4,4 mln egzemplarzy tego albumu. Krążek spędził tam aż 44 tygodnie na szczycie listy najlepiej sprzedających się albumów. Do tej pory nikomu nie udało się pobić tego wyniku. Piosenka Pour que tu m'aimes encore jest wciąż jedną z najczęściej puszczanych francuskojęzycznych piosenek w stacjach radiowych na całym świecie.
W połowie lat 90. Dion zmieniła swój styl, powoli przechodząc z rocka do bardziej soulowej muzyki.
1996-1999: Światowy sukces [edytuj]
Album Falling into You (1996) ukazał się w szczytowym okresie jej kariery. Aby dotrzeć do szerszej publiczności, krążek łączył w sobie wiele technik muzycznych i instrumentów, takich jak skrzypce, gitara klasyczna, puzon, cavaquinho i saksofon. Płyta uzyskała bardzo dobre recenzje oraz została świetnie przyjęta przez słuchaczy. Osiągnęła pierwsze miejsce na listach albumowych w 12 krajach. Z albumu pochodzi utwór Because You Loved Me który w Stanach Zjednoczonych spędził aż 14 tygodni na pierwszym miejscu listy airplay oraz 6 tygodni na szczycie listy Billboard Hot 100. Teledysk do przeboju It's All Coming Back to Me Now jest najdroższym klipem Celine. Kosztował ponad 2,5 miliona dolarów. Z albumu pochodzą także inne przeboje takie jak All by Myself czy Falling into You. Płyta sprzedała się w ogromnej ilości 31 milionów egzemplarzy na całym świecie, w tym w 11 milionach w samych Stanach Zjednoczonych. Nagrodzono ją także dwiema nagrodami Grammy w kategoriach Najlepszy Album Pop i Album Roku. W 1996 Dion wystąpiła na ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Atlancie śpiewając piosenkę The Power of the Dream. W marcu tego samego roku piosenkarka wyruszyła w trwającą rok trasę koncertową promującą jej najnowszy album.
Dion poszła za ciosem i nagrała sequel Falling into You. Wydana pod koniec 1997 roku płyta Let's Talk About Love okazała się jeszcze większym sukcesem niż jej poprzedniczka. Płytę nagrywano w Londynie, Nowym Jorku i Los Angeles, a do współpracy nad nią zaproszono Barbrę Streisand (Tell Him), zespół Bee Gees (Immortality), tenora Luciano Pavarotti (I Hate You Then I Love You), Carole King (The Reason), George Martin oraz pochodząca z Jamajki piosenkarkę Dianę King, która nadała piosence Treat Her Like a Lady brzmienia reggae. Z płyty pochodzi singel My Heart Will Go On, który trafił na szczyty list przebojów niemal na całym świecie. Singel bardzo długo nie schodził z czołowych miejsc list przebojów, we Francji oraz Niemczech piosenka znajdowała się na szczycie list singlowych przez 13 tygodni. W Stanach Zjednoczonych singel był najczęściej granym utworem przez stacje radiowe konsekwentnie przez 10 tygodni. Piosenka stała się jednym z najlepiej sprzedających się singli w historii muzyki oraz jednym z największych przebojów wszech czasów. Utwór zdobył 4 nagrody Grammy m.in. w kategorii Piosenka Roku. Album Let's Talk About Love sprzedał się w 31 milionach kopii na całym świecie. Jeszcze lepiej wypadł soundtrack do filmu Titanic, którego przewodnim motywem była ballada My Heart Will Go On. W trasie promującej album piosenkarce towarzyszył magik Jamie Porter.
W 1998 Dion wydała francuskojęzyczny album S'il suffisait d'aimer, który był jej kolejnym sukcesem sprzedając się w ponad 4 milionach egzemplarzy. W grudniu tego samego roku piosenkarka po raz kolejny zawojowała listy przebojów w Stanach Zjednoczonych z piosenką I'm Your Angel nagraną w duecie z R. Kellym. Świąteczny album These Are Special Times z którego pochodziła piosenka stał się jednym z najlepiej sprzedających tego typu albumów na świecie rozchodząc się w blisko 10-milionowym nakładzie. W listopadzie 1999 roku Dion wydała składankę największych przebojów zatytułowaną All the Way... A Decade of Song z której pochodził kolejny międzynarodowy hit piosenkarki That's the Way It Is. Kompilacja sprzedała się w sumie w ponad 22 milionach egzemplarzy.
2000-2002: Przerwa w karierze [edytuj]
Po wydaniu i wypromowaniu trzynastu albumów w latach 90., Dion odczuła potrzebę ustatkowania się i po wydaniu płyty All the Way... A Decade of Song oznajmiła iż zamierza zrobić przerwę. Na decyzję miało też wpływ zdiagnozowanie u Angélilego raka krtani. Artystka poddała się też kuracji hormonalnej i 25 stycznia 2001 roku urodziła syna, René-Charlesa. W październiku 2000 roku wydano nie promowaną żadnym nowym utworem kompilację The Collector's Series, Volume One zawierającą największe przeboje gwiazdy, wybrane przez nią samą. W 2001 roku Dion zaśpiewała w duecie z Garou piosenkę Sous le vent, która stała się przebojem we francuskojęzycznych krajach. Po zamachu na World Trade Center i Pentagon (11 września 2001), Dion powróciła na scenę i po raz pierwszy od 31 grudnia 1999 roku wystąpiła na żywo podczas koncertu charytatywnego "America: A Tribute to Heroes" śpiewając utwór God Bless America.
2002-2003: Powrót [edytuj]
Dion trafnie wybrała tytuł albumu – A New Day Has Come, który został wydany w marcu 2002 roku, po dwuletniej przerwie. Tematem przewodnim płyty są "nowe początki". Gościnnie z Céline śpiewają Shania Twain i Chantal Kreviazuk. Piosenki takie jak A New Day Has Come, Nature Boy i Goodbye's (The Saddest Word) ukazują bardziej dojrzałą Dion. Zmiana ta była według artystki spowodowana jej nowymi obowiązkami macierzyńskimi.
A New Day Has Come zadebiutował na szczytach list albumowych w siedemnastu krajach. W promocji albumu pomogła artystce m.in. telewizja CBS. Album w sumie sprzedał się w ponad 10 mln egzemplarzy.
Czerpiąc inspirację z osobistych doświadczeń Dion w marcu 2003 wydała kolejny, nagrany w ciągu zaledwie 3 miesięcy album zatytułowany One Heart. Płyta była promowana przebojowym I Drove All Night.Płyta osiągnęła umiarkowany sukces komercyjny, francuskojęzyczny krążek 1 fille & 4 types wydany pół roku później wypadł dużo lepiej. W produkcji nad tym albumem Dion pomagali Jean-Jacques Goldman, Gildas Arzel, Eric Benzi i Jacques Veneruso, z którymi wcześniej piosenkarka współpracowała przy nagrywaniu S'il suffisait d'aimer i D'eux.
2003–2007: A New Day... Live in Las Vegas [edytuj]
Na początku roku 2002 Dion zapowiedziała trwający trzy lata show, składający się z 600 koncertów w Caesars Palace w Las Vegas, zatytułowany A New Day.... Piosenkarka przekonała się do tego pomysłu po obejrzeniu O. Seria pokazów rozpoczęła się 25 marca 2003 roku. Show, wyprodukowany przez Franco Dragone był kombinacją tańca, muzyki i efektów wizualnych. Dion zaśpiewała swoje największe hity, wspomagana przez tancerzy i efekty specjalne. Pokazy zostały dobrze ocenione przez krytyków i publiczność. Mimo iż bilety były drogie, za każdym razem na widowni był komplet widzów. Ponieważ show okazał się sukcesem, Dion przedłużyła kontrakt do 2007 roku. Ostatni pokaz miał miejsce 15 grudnia 2007. W ciągu pięciu lat trwania pokazów, Dion w Las Vegas miało okazję zobaczyć blisko 3 miliony widzów, a zysk z wszystkich koncertów przyniósł rekordową sumę 400 milionów dolarów.
W przerwach między pokazami piosenkarka nie próżnowała. W 2003 roku nagrała album 1 fille & 4 types. Rok później, w czerwcu 2004 roku światło dzienne ujrzał pierwszy w pełni anglojęzyczny koncertowy album Dion A New Day... Live in Las Vegas zawierający wybór piosenek wykonywanych na żywo podczas show w Las Vegas oraz dodatkowo dwa premierowe studyjne utwory. W październiku 2004 ukazał się multimedialny projekt Dion i fotografki Anne Geddes zatytułowany Miracle. Koncept-album przesycony kołysankami i innego rodzaju piosenkami wyrażającymi macierzyńską miłość nie był promowany żadnym komercyjnym singlem. Jednak mimo słabych recenzji i braku dużej promocji osiągnął sprzedaż ponad 2 mln egzemplarzy na całym świecie. Natomiast w 2005 roku artystka wydała składankę zawierającą francuskie przeboje, On Ne Change Pas, na której umieszczono dodatkowo trzy nowe piosenki, w tym duet z Il Divo zatytułowany I Believe in You. Kompilację promował m.in. napisany przez artystkę specjalnie dla fanów utwór Je ne vous oublie pas. Składanka zadebiutowała na francuskiej liście najlepszych albumów z rekordową sprzedażą 110 tys. egzemplarzy. Żadnej innej kompilacji w tym kraju nie udało się osiągnąć wcześniej takiego wyniku.
2007–2009: Taking Chances [edytuj]
18 maja 2007 roku w wybranych krajach europejskich oraz w Kanadzie ukazał się kolejny francuskojęzyczny studyjny album Céline D'elles. Pierwszy singel promujący płytę Et s'il n'en restait qu'une (je serais celle-là) pojawił się w stacjach radiowych 14 lutego. Album zadebiutował na pierwszych miejscach list albumowych w Kanadzie i we Francji. W Kanadzie w dniu premiery płyta od razu pokryła się podwójną platyną.
Pół roku później, 12 listopada 2007 miała miejsce premiera nowego anglojęzycznego studyjnego wydawnictwa zatytułowanego Taking Chances promowanego singlem o tym samym tytule. W ciągu dwóch miesięcy album sprzedał się w ponad 2 mln egzemplarzy na całym świecie i stał się obok As I Am Alicii Keys najlepiej sprzedającym się albumem wytwórni Sony BMG w 2007 roku. Fani piosenkarki 10 grudnia 2007 otrzymali także DVD z koncertem A New Day... Live in Las Vegas. W Kanadzie DVD w ciągu miesiąca sprzedało się w rekordowej ilości 300 tys. egzemplarzy, stając się najlepiej sprzedającą płytą DVD w historii przemysłu muzycznego w tym kraju. Płyta uzyskała tam status potrójnie diamentowej. Po roku od premiery sprzedaż krążka z zapisem koncertu przekroczyła w Kanadzie 400 tys. egzemplarzy, z kolei w sąsiednich Stanach Zjednoczonych 360 tys. kopii. Łącznie na całym świecie sprzedano w ciągu roku od premiery rekordową liczbę ponad 1,5 mln egzemplarzy tej płyty.
14 lutego 2008 roku w Johannesburgu rozpoczęła się światowa trasa koncertowa promująca album Taking Chances, w trakcie której piosenkarka ma zamiar dać 115 koncertów w 85 miastach na pięciu kontynentach. 28 czerwca 2008 roku Celine Dion wystąpiła na krakowskich Błoniach w ramach festiwalu "May B Kraków – Muzyczne Wydarzenie Krakowa". Koncert został uznany za jedno z najważniejszych muzycznych wydarzeń w Polsce w 2008 roku, a recenzje uczestników czerwcowej imprezy są jednoznacznie entuzjastyczne i pozytywne. W trakcie tournée reżyserowanego przez Jamie Kinga (odpowiedzialny m.in. za trasy The Confessions Tour Madonny oraz Back to Basics Tour Christiny Aguilery), Céline Dion zaprezentuje swoje największe hity oraz nowe utwory. Koniec trasy przewidziano na 15 lutego 2009 roku.
21 sierpnia 2008 piosenkarka uzyskała tytuł doctora honoris causa francuskojęzycznego uniwersytetu w Laval[3][4]. 27 października ukazało się wydawnictwo My Love: Essential Collection zawierające największe przeboje piosenkarki. Na składance obok największych muzycznych szlagierów z całej kariery Dion pojawiły się także dwa niewydane wcześniej utwory oraz nowa wersja ballady My Love pochodzącej z ostatniego studyjnego albumu artystki. Wydawnictwo ukazało się także w wersji dwupłytowej zatytułowanej My Love: Ultimate Essential Collection. Na początku 2009 roku wytwórnia piosenkarki poinformowała, że wydawnictwo sprzedano w łącznym nakładzie 1,5 mln kopii.
2009-2011: Ciąża, film, 52. Grammy Awards [edytuj]
18 sierpnia 2009 r. media na całym świecie podały, iż Celine Dion i jej mąż, René Angélil, spodziewają się dziecka. Celine Dion na swojej oficjalnej stronie internetowej potwierdziła informację. Dziecko zostało poczęte metodą in vitro. W środę (11 listopada 2009 r.) pojawiły się informacje, że Dion jednak straciła ciążę. Jej mąż powiedział kanadyjskiej gazecie "Journal de Montreal", że nadal będą starać się o dziecko.
27 listopada 2009 r. odbyła się premiera reedycji albumu D'eux. Wydawnictwo zostało rozszerzone o utwory instrumentalne i wersje demo takich piosenek jak Pour Que Tu M'Aime Encore czy Le Ballet. Do płyty został dołączony dysk DVD z zapisem telewizyjnego specialu D'eux z 1995 roku oraz kilkoma teledyskami.
W styczniu 2010 roku amerykański magazyn Los Angeles Times sporządził listę The Ultimate Top 10 of the Decade. Jest to zestawienie 10 artystów, którzy mieli największe przychody z wydanych płyt czy koncertów w Stanach Zjednoczonych w przeciągu ostatnich 10 lat. Suma ta nie obejmuje produktów sygnowanych nazwiskiem gwiazdy np. perfum, ubrań, czy różnych gadżetów wydawanych przez artystów. Pierwsze miejsce zajęła Celine Dion z ilością 747,9 mln USD. Dodatkowo, Dion została nazwana "Artystą Dekady" w jej rodzinnej prowincji Quebec.
Na 52. Grammy Awards, Dion wystąpiła obok Smokey Robinson, Ushera, Jennifer Hudson i Carrie Underwood. Artyści oddali w ten sposób hołd dla Michaela Jacksona. Pięciu wykonawców śpiewało "Earth Song", przed ekranem 3D.
23 stycznia 2010 r. Celine Dion poruszona tragedią ludzi na Haiti, wystąpiła w kanadyjskiej telewizji z apelem o pomoc do wszystkich ludzi dobrej woli. Celine i Rene przekazali na pomoc dla ofiar 500 tys. dolarów.
2 lutego 2010 r. Celine Dion wraz z innymi artystami wzięła udział w nagraniu nowej wersji znanego hitu "We are the world". Premiera utworu odbyła się 12 lutego 2010 r. podczas relacji z otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich w Vancouver.
W wywiadzie dla magazynu "People" opublikowanym w lutym 2010 r. Dion ogłosiła, że powraca do Pałacu Cezara w Las Vegas na trzyletni pobyt, począwszy od 15 marca 2011 r. Dion Stwierdziła, że będzie to show zaprojektowane z dużym rozmachem dostosowane do ogromnych możliwości Colosseum. Celin ogłosiła, że pracuje nad dwoma nowymi albumami – angielsko i francuskojęzycznym.
Dnia 17 lutego 2010 r. odbyła się prapremiera filmu Celine: Through The Eyes Of The World. Niesamowity film ukazujący życie Céline Dion i jej rodziny podczas światowej trasy koncertowej promującej płytę "Taking Chances", w ramach której artystka zagrała 135 koncertów w 93 miastach w 23 krajach, również w Polsce.
W maju 2010 Celine poinformowała, iż po szóstej próbie zapłodnienia in vitro jest w bliźniaczej ciąży. 23 października 2010 r. poprzez cesarskie cięcie urodziła bliźnięta[5]. 5 marca 2011 roku w St Elizabeth Ann Seton Catholic Church odbył się chrzest bliźniąt.
2011 - 2012: "Céline" w Las Vegas, Nowy Album [edytuj]
15 marca 2011 roku odbyła się w Ceasars Palace w Las Vegas premiera nowego show nazwanego po prostu "Céline", które eksponuje głos wokalistki, a towarzyszy jej 31-osobowa orkiestra. Show obok znanych i mniej znanych, najlepszych piosenek Céline zawiera liczne covery, w tym kilka przebojów z filmów o Jamesie Bondzie (np. "Goldfinger") oraz hołd dla Michaela Jacksona. Show obfituje w efekty specjalne z wykorzystaniem technologii LED, laserów i hologramów. Widowisko już od premiery okazało się wielkim sukcesem; show otrzymuje znakomite recenzje prasowe[6], a bilety na kilkadziesiąt koncertów naprzód wyprzedawane są błyskawicznie. W lutym Celine zachorowała na zapalenie strun głosowych, jednak jest to choroba w pełni uleczalna i po powrocie na początku czerwca Celine dalej grała koncerty w Vegas.
Céline Dion na życzenie żony Króla rock&rolla wzięła udział w projekcie ku czci Elvisa Presleya.
Po czterech latach oczekiwań, fani doczekali się nowego singla. "Parler à mon père", czyli "Porozmawiać z moim ojcem" została napisana i skomponowana przez Jacques'a Venerus'a i Patrick'a Hampartzoumian'a. Premiera singla odbyła się 2 lipca 2012 r. o godz. 6.00 w Francuskim radiu "France Bleu". Była to zapowiedź nowego, francuskojęzycznego wydania "Sans Attendre", które zostało wydane na początku listopada. Krążek "Sans Attendre"" (franc. Nie czekając) to, jak powiedziała sama Dion, bardzo intymny album. Znajdują się tu utwory pełne emocji, wymownych tekstów i porywających melodii. Już sama okładka (w formie rysunku)jest bardzo symboliczna, podobnie jak i kolejne ilustracje do utworów. We właściwym interpretowaniu zarówno obrazów jak i tekstów piosenek ważna jest znajomość kontekstu biograficznego artystki. Od strony muzycznej album wpisuje się w charakterystyczny dla Dion styl. Delikatny blues, jazz i klasyczne chansony.
Zapowiedziano wydanie całkowicie nowego anglojęzycznego albumu o nazwie "Breakaway". Premiera zaplanowana na jesień 2013 roku.
Wideografia [edytuj]
Dyskografia [edytuj]
| Rok | Tytuł albumu | Miejsce | Sprzedaż | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| USA | UK | FRA | GER | SUI | CAN | |||
| 1981 | La voix du bon Dieu | - | - | - | - | - | - | 120 000+ |
| 1981 | Céline Dion chante Noël | - | - | - | - | - | - | 85 000+ |
| 1982 | Tellement j'ai d'amour pour toi | - | - | - | - | - | - | 170 000+ |
| 1983 | Les chemins de ma maison | - | - | - | - | - | - | 84 000+ |
| 1983 | Du soleil au cœur | - | - | - | - | - | - | 63 000+ |
| 1983 | Chants et contes de Noël | - | - | - | - | - | - | 65 000+ |
| 1984 | Mélanie | - | - | - | - | - | - | 85 000+ |
| 1984 | Les plus grands succes de Céline Dion | - | - | - | - | - | - | 80 000+ |
| 1984 | Les oiseaux du bonheur | - | - | - | - | - | - | 60 000+ |
| 1985 | C'est pour toi | - | - | - | - | - | - | 70 000+ |
| 1985 | Céline Dion en concert | - | - | - | - | - | - | 65 000+ |
| 1986 | Les chansons en Or | - | - | - | - | - | - | 70 000+ |
| 1987 | Incognito | - | - | - | - | - | - | 900 000+ |
| 1990 | Unison | 74 | 55 | - | - | - | 18 | 4 500 000+ |
| 1991 | Dion chante Plamondon | - | - | 4 | - | - | 57 | 1 200 000+ |
| 1992 | Celine Dion | 34 | 70 | - | - | - | 3 | 6 000 000+ |
| 1993 | The Colour of My Love | 4 | 1(7) | 7 | 16 | 9 | 1(6) | 18 500 000 |
| 1994 | À l'Olympia | - | - | 10 | - | - | 31 | 1 500 000+ |
| 1995 | D'eux / The French Album | - | 7 | 1(44) | 69 | 1(5) | 31 | 12 000 000+ |
| 1996 | Falling into You | 1(3) | 1 | 1(5) | 5 | 1(6) | 1 | 33 000 000+ |
| 1996 | Live à Paris | - | 53 | 1(8) | 63 | 1 | 8 | 2 600 000+ |
| 1997 | Let's Talk About Love | 1 | 1(5) | 1(7) | 1(5) | 1(9) | 1(2) | 31 000 000+ |
| 1998 | S'il suffisait d'aimer | - | 17 | 1(4) | 11 | 1(5) | 1 | 4 000 000+ |
| 1998 | These Are Special Times | 2 | 20 | 23 | 3 | 1(4) | 1(2) | 12 000 000+ |
| 1999 | Au cœur du stade | - | 146 | 1(2) | - | 1(4) | 15 | 1 000 000+ |
| 1999 | All the Way... A Decade of Song | 1(3) | 1 | 1(9) | 1(6) | 1(7) | 1 | 22 000 000+ |
| 2000 | The Collector's Series, Volume One | 28 | 30 | 1 | 28 | 12(2) | 4 | 2 500 000+ |
| 2002 | A New Day Has Come | 1 | 1(4) | 1(4) | 2(3) | 1(7) | 1(7) | 10 000 000+ |
| 2003 | One Heart | 2 | 4 | 1(2) | 6 | 1 | 1 | 5 000 000+ |
| 2003 | 1 fille & 4 types | - | - | 1(4) | 26 | 2(2) | 1(2) | 2 000 000+ |
| 2004 | A New Day... Live in Las Vegas | 10 | 22 | 9 | 20 | 13(2) | 2 | 1 500 000+ |
| 2004 | Miracle | 4 | 5 | 4 | 34 | 6 | 1 | 2 500 000+ |
| 2005 | On Ne Change Pas | 26 | - | 1(7) | 72 | 2 | 2(2) | 1 500 000+ |
| 2007 | D'elles | 9 | - | 1(2) | 52 | 3(2) | 1(2) | 700 000+ |
| 2007 | Taking Chances | 3 | 5 | 2 | 5 | 1 | 1(3) | 3 500 000+ |
| 2008 | My Love: Essential Collection | 8 | 5 | 1(2) | 24 | 9 | 2 | 2 500 000+ |
| 2010 | Taking chances world tour: the concert | |||||||
| 2012 | Sans Attendre | 1 000 000+ | ||||||
| 2013 | Water and a Flame | |||||||
| Rok | Tytuł | Format | Miejsce | Sprzedaż | ||||
| USA | UK | FRA | CAN | |||||
| 1991 | Unison | VHS | - | - | - | - | 100 000 | |
| 1994 | The Colour of My Love – Concert | DVD,VHS | 19(2) | - | 27 | - | 200 000 | |
| 1996 | Live à Paris | DVD,VHS | - | - | 24 | - | 150 000 | |
| 1997 | Live in Memphis | DVD,VHS | - | - | - | - | 100 000 | |
| 1999 | Au cœur du stade | DVD | - | - | 9 | - | 150 000 | |
| 2001 | All the Way... A Decade of Song And Video | DVD,DVD+CD | 15 | - | 11 | - | 300 000 | |
| 2005 | On Ne Change Pas | DVD | - | - | 5 | - | 100 000 | |
| 2007 | A New Day...Live in Las Vegas | DVD, Blu-Ray | 1(9) | 1(3) | 1(7) | 1(18) | 1 500 000 | |
| 2009 | Celine Dion : live a Quebec | DVD | - | - | 1(3) | - | 160 000 | |
| 2010 | Celine Dion : Through the eyes of the world | DVD | 2 | 1 | 2(4) | 1 | 330 000 | |
Filmografia [edytuj]
- Dotyk anioła (Touched by an Angel)
- Pomoc domowa (The Nanny)
- La fureur de Céline
- Des fleurs sur la neige
Single [edytuj]
|
|
Trasy koncertowe [edytuj]
| Rok | Trasa | Kraje |
|---|---|---|
| 1983-1984 | Les chemins de ma maison tournée | Kanada |
| 1985 | C'est pour toi tournée | Kanada |
| 1988 | Incognito tournée | Kanada |
| 1990-1991 | Unison Tour | Kanada |
| 1992-1993 | Celine Dion Tour | Kanada, Stany Zjednoczone, Australia, Japonia, Francja |
| 1994-1995 | The Colour of My Love Tour | Kanada, Stany Zjednoczone, Japonia, Francja, Wielka Brytania |
| 1995 | D'eux Tour | Francja, Wielka Brytania, Niemcy, Holandia |
| 1996-1997 | Falling into You Tour | Australia, Nowa Zelandia, Kanada, Stany Zjednoczone, Francja, Belgia, Niemcy, Holandia, Dania, Szwecja, Norwegia, Włochy, Szwajcaria, Wielka Brytania, Irlandia, Japonia, Korea Południowa |
| 1998-1999 | Let's Talk About Love Tour | Australia, Stany Zjednoczone, Kanada, Hongkong, Japonia, Holandia, Belgia, Francja, Szwajcaria, Niemcy, Wielka Brytania |
| 2003-2007 | A New Day... | Stany Zjednoczone |
| 2008-2009 | Taking Chances Tour | RPA, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Japonia, Chiny, Korea Południowa, Australia, Wielka Brytania, Belgia, Francja, Irlandia, Holandia, Szwecja, Dania, Finlandia, Niemcy, Czechy, POLSKA, Austria, Włochy, Monako, Stany Zjednoczone, Kanada |
Wideoklipy [edytuj]
| Rok | Tytuł | Album | Reżyser |
|---|---|---|---|
| 1985 | Listen to the Magic Man | Opération beurre de pinottes | |
| 1986 | Fais ce que tu voudras | Les chansons en or | François Girard |
| 1987 | Incognito | Incognito | Jacques Payette |
| 1987 | Lolita (trop jeune pour aimer) | Incognito | Jacques Payette |
| 1989 | Can't Live With You, Can't Live Without You | Spellbound | |
| 1990 | (If There Was) Any Other Way | Unison | Dominic Orlando |
| 1990 | Unison | Unison | |
| 1990 | Where Does My Heart Beat Now | Unison | |
| 1991 | The Last to Know | Unison | Dominic Orlando |
| 1991 | Voices That Care | - | |
| 1991 | Des mots qui sonnent | Dion chante Plamondon | Alain Desrochers |
| 1991 | Beauty and the Beast | Celine Dion | Dominic Orlando |
| 1992 | If You Asked Me To | Celine Dion | Dominic Orlando |
| 1992 | Je danse dans ma tête | Dion chante Plamondon | Alain Desrochers |
| 1992 | Nothing Broken but My Heart | Celine Dion | |
| 1992 | Love Can Move Mountains | Celine Dion | Jeb Brian |
| 1993 | Water from the Moon | Celine Dion | |
| 1993 | Un garçon pas comme les autres (Ziggy) | Dion chante Plamondon | Lewis Furey |
| 1993 | Did You Give Enough Love | Celine Dion | |
| 1993 | When I Fall in Love | The Colour of My Love | Dominic Orlando |
| 1993 | The Power of Love | The Colour of My Love | Randee St. Nicholas |
| 1994 | L'amour existe encore | Dion chante Plamondon | Alain Desrochers |
| 1994 | Misled | The Colour of My Love | Randee St. Nicholas |
| 1994 | Think Twice | The Colour of My Love | |
| 1995 | Only One Road | The Colour of My Love | Greg Masuak |
| 1995 | Pour que tu m'aimes encore | D'eux | Michel Meyer |
| 1995 | Je sais pas | D'eux | Greg Masuak |
| 1995 | Next Plane Out | The Colour of My Love | Greg Masuak |
| 1996 | Falling into You | Falling into You | Nigel Dick |
| 1996 | Because You Loved Me | Falling into You | Kevin Bray |
| 1996 | It's All Coming Back to Me Now | Falling into You | Nigel Dick |
| 1996 | Les derniers seront les premiers (live) | Live à Paris | Gérard Pullicino |
| 1997 | All by Myself | Falling into You | |
| 1997 | Call the Man | Falling into You | Greg Masuak |
| 1997 | J'attendais (live) | Live à Paris | Gérard Pullicino |
| 1997 | Tell Him | Let's Talk About Love | Scott Floyd Lochmus |
| 1997 | The Reason | Let's Talk About Love | Scott Floyd Lochmus |
| 1997 | My Heart Will Go On | Let's Talk About Love | Bille Woodruff |
| 1998 | Immortality | Let's Talk About Love | Randee St. Nicholas |
| 1998 | Zora sourit | S'il suffisait d'aimer | Yannick Saillet |
| 1998 | I'm Your Angel | These Are Special Times | Bille Woodruff |
| 1999 | S'il suffisait d'aimer | S'il suffisait d'aimer | Yannick Saillet |
| 1999 | On ne change pas | S'il suffisait d'aimer | Gilbert Namiand |
| 1999 | Dans un autre monde (live) | Au cœur du stade | Gérard Pullicino |
| 1999 | That's The Way It Is | All the Way... A Decade of Song | Liz Friedlander |
| 1999 | Then You Look at Me | All the Way... A Decade of Song | Bille Woodruff |
| 2000 | Live (for the One I Love) | All the Way... A Decade of Song | Bille Woodruff |
| 2000 | I Want You to Need Me | All the Way... A Decade of Song | Liz Friedlander |
| 2000 | If Walls Could Talk | All the Way... A Decade of Song | Liz Friedlander |
| 2001 | Sous le vent | Seul/On Ne Change Pas | Istan Rozumny |
| 2002 | A New Day Has Come | A New Day Has Come | Dave Meyers |
| 2002 | I'm Alive | A New Day Has Come | Dave Meyers |
| 2002 | Goodbye's (The Saddest Word) | A New Day Has Come | Chris Applebaum |
| 2003 | I Drove All Night | One Heart | Peter Arnell |
| 2003 | Have You Ever Been in Love | One Heart | Antti Jokinen |
| 2003 | One Heart | One Heart | Antti Jokinen |
| 2003 | Tout l'or des hommes | 1 fille & 4 types | Yannick Saillet |
| 2003 | Et je t'aime encore | 1 fille & 4 types | Yannick Saillet |
| 2004 | Contre nature | 1 fille & 4 types | Didier Kerbrat |
| 2004 | You and I | A New Day... Live in Las Vegas | Andrew MacNaughtan |
| 2004 | Ma nouvelle France | On Ne Change Pas | Jean Beaudin |
| 2004 | Je lui dirai | Miracle | Scott Floyd Lochmus |
| 2005 | Je ne vous oublie pas | On Ne Change Pas | Didier Kerbrat |
| 2006 | Tout près du bonheur | - | Ivan Grbovic |
| 2007 | Et s'il n'en restait qu'une (je serais celle-là) | D'elles | Thierry Vargnes |
| 2007 | Immensité | D'elles | |
| 2007 | Taking Chances | Taking Chances | Paul Boyd |
| 2008 | Alone | Taking Chances | |
| 2008 | Eyes On Me | Taking Chances | |
| 2008 | My Love | My Love: Essential Collection/My Love: Ultimate Essential Collection |
Przypisy
- ↑ Celine Dion na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2012-03-07].
- ↑ "D'elles" Sony BMG Music Retrieved 07.05.2007 & quote "200 Millionen verkaufte Alben weltweit..."
- ↑ Za notatką (fr) na stronach uniwersytetu Laval
- ↑ Za artykułem w "Dzienniku" online – www.dziennik.pl
- ↑ Celine Dion urodziła bliźniaki, dwóch synów: Nelsona i Eddy'ego. Jedno dziecko straciła na wczesnym etapie ciąży (na początku była w ciąży z trojaczkami). Po porodzie, w wywiadzie dla miesięcznika "Hello!", Celine powiedziała: "Nieważne jest, co dajesz dzieciom, ale to, czego je uczysz". gazeta.pl, 2010-10-24. [dostęp 2010-10-24].
- ↑ Celine Dion promises to bring the sparkle back to Las Vegas - Telegraph
|
|||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
- Urodzeni w 1968
- Céline Dion
- Kanadyjskie piosenkarki
- Artyści Columbia Records
- Doktorzy honoris causa
- Kawalerowie Legii Honorowej
- Laureaci Nagrody Grammy
- Muzycy lat 2000-2009
- Muzycy lat 2010-2019
- Muzycy lat 80. XX wieku
- Muzycy lat 90. XX wieku
- Odznaczeni Orderem Kanady
- Odznaczeni Orderem Plejady
- Odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury
- Odznaczeni Ordre national du Québec
- Zwycięzcy w Konkursie Piosenki Eurowizji
- Mezzosoprany
- Reprezentanci Szwajcarii w Konkursie Piosenki Eurowizji
