Juliusz Mieroszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Juliusz Mieroszewski

Juliusz Mieroszewski (pseud. J. Calveley, Londyńczyk; ur. 3 lutego 1906 w Krakowie, zm. 21 czerwca 1976 w Londynie) – polski dziennikarz, publicysta, pisarz polityczny.

W latach międzywojennych współredagował w Krakowie "Ilustrowany Kurier Codzienny". Specjalizował się w problematyce polityki niemieckiej.

W czasie II wojny światowej w redakcjach pism Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie : "Ku Wolnej Polsce", "Orzeł Biały", "Parada".

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był publicystą politycznym "Wiadomości". W latach 1950- 1972 w paryskiej "Kulturze" redagował stałą Kronikę angielską (jako Londyńczyk). Publikował artykuły dotyczące koncepcji współczesnej polityki światowej - zwłaszcza dotyczące walki z ekspansją komunizmu. Rozważał wielokrotnie szanse porozumienia krajów Europy Wschodniej wobec zagrożenia sowieckiego, możliwość ewolucyjnej przemiany ustrojowej w Polsce i odzyskania niepodległości. Był zwolennikiem pojednania i porozumienia Polski z narodami "ULB"[1] ( Ukraina, Litwa, Białoruś) w oparciu o uznanie nieodwracalności zmian terytorialnych , które nastąpiły w wyniku II wojny światowej. Pogodzenie się Polaków z utratą Wilna i Lwowa uważał za fundament pojednania ze wschodnimi sąsiadami Polski i w konsekwencji współpracy dla odzyskania niepodległości przez narody Europy Środkowo-Wschodniej, podporządkowane ZSRR. Było to w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w. stanowisko prekursorskie na tle ówczesnej powszechnej opinii środowisk politycznych polskiej emigracji niepodległościowej w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.

Jeśli chodzi o stosunek do Związku Radzieckiego, początkowo był zwolennikiem walki przeciwko ZSRR "na wszystkich dostępnych nam polach i w każdej dostępnej nam formie", jednakże w latach późniejszych uznał stosowanie metod siłowych za bezcelowe, nieskuteczne. Dał wyraz przekonaniu, iż zmiany zachodzące w imperium w konsekwencji muszą doprowadzić do jego rozpadu. Zauważał jednak, że problem rosyjski w dalszym ciągu będzie dla Polski aktualny i wymagający rozwiązania. Proponował "demokratyzację" ZSRR, swoisty "eksport europejskości", co miałoby neutralizować zgubne skutki mechanizmów komunizmu, zarówno wewnątrz imperium, jak i w państwach satelickich. Tego zadania miała się podjąć Polska jako państwo najbardziej zbliżone do Zachodu - zarówno pod względem geograficznym, jak i kulturowym[2].

W 1974 na łamach "Kultury" sformułował, wraz z Jerzym Giedroyciem, fundamentalną dla polskiej myśli politycznej koncepcję, iż suwerenność Ukrainy, Litwy i Białorusi (ULB) jest czynnikiem sprzyjającym niepodległości Rzeczypospolitej, natomiast zdominowanie tych krajów przez Rosję otwiera drogę do zniewolenia także Polski[3].

Z redaktorem Jerzym Giedroyciem wymienił ponad 3000 listów. Był również tłumaczem języka angielskiego ( tłumaczył m.in. dzieła George'a Orwella (1984), Bertranda Russella i Arnolda Toynbee'go).


"Kultura" jako pismo polityczne w dużej mierze istniało dzięki niemu.

— Jerzy Giedroyc [4]


Polscy politycy nie doceniają słowa jako instrumentu oddziaływania politycznego. Domorośli "realiści" pouczają nas ustawicznie, że w polityce liczą się tylko fakty. Zapominają natomiast, że w polityce początkiem z którego kiełkuje i wyrasta fakt, jest zawsze słowo.

— Juliusz Mieroszewski, "Kultura" 1968[5]
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Juliusza Mieroszewskiego

Przypisy

  1. Mieroszewski był autorem tego akronimu.
  2. Mariusz Kubik: Śladami Juliusza Mieroszewskiego (ang.). Gazeta Uniwersytecka UŚ. Miesięcznik Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, maj 1999. [dostęp 2013-05-21].
  3. Jerzy Giedroyc, Juliusz Mieroszewski. Rosyjski 'kompleks polski' i obszar ULB. „Kultura”. 9, 1974. 
  4. Jerzy Giedroyc, Autobiografia na cztery ręce, Warszawa 2006, s. 207. ISBN 83-86907-48-7
  5. Londyńczyk, Kronika angielska, Kultura 1968, nr 10(252), s. 84.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]