Jurij Daniłow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jurij Daniłow
Юрий Никифорович Данилов

Daniłow Czarny
Jurij Daniłow
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1866
Kijów
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1937
Paryż
Przebieg służby
Lata służby 1883 - 1920
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona, Siły Zbrojne Południa Rosji
Jednostki Kijowski Włodzimierski Korpus Kadetów, 27 brygada artylerii, 129 Besarabski Pułk Piechoty, Lejb-Gwardyjski Fiński Pułk, 166 Równieński Pułk Piechoty, 25 Korpus Armijny, 5 Armia, Armia Ochotnicza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji
Późniejsza praca historyk
Odznaczenia
Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Jurij (Gieorgij) Nikiforowicz Daniłow (ros. Юрий Никифорович Данилов) (ur. 13 sierpnia 1866 Kijów, zm. 3 lutego 1937 Paryż) – rosyjski generał piechoty.

W armii rosyjskiej od 1879. Ukończył Korpus Kadetów w Kijowie i Nikołajewską Szkołę Oficerską Artylerii. Pełnił służbę w 27 Brygadzie Artylerii, w której był mianowany do stopnia oficerskiego w 1886. W 1892 ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Następnie służył w sztabie Kijowskiego Okręgu wojskowego – starszy adiutant sztabu, a od 1889 w Sztabie Głównym – w oddziale mobilizacji. Od stycznia 1904 szef oddziału Sztabu Głównego, a od czerwca 1905 szef oddziału Zarządu Głównego Sztabu Generalnego, od maja 1906 pomocnik starszego kwatermistrza Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. Od 25 lipca 1909 kwatermistrz generalny Sztabu Generalnego. Jednocześnie w okresie od maja 1904 do listopada 1908 członek stały Komitetu ds. Twierdz, a od 22 grudnia 1910 przewodniczący Komisji ds. Twierdz w Sztabie Generalnym. Faktycznie kierował opracowaniem planów wojny z Austro węgrami i Niemcami. W 1913 mianowany generałem lejtnantem.

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie mobilizacji przed I wojną światową 19 lipca 1914 wyznaczony na generalnego kwatermistrza sztabu Najwyższego Naczelnego Dowódcy. Prowadził całość spraw strategicznych i operacyjnych armii rosyjskiej ze względu na brak kompetencji gen. Nikołaja Januszkiewicza. We wrześniu 1914 nagrodzony krzyżem św. Jerzego 4 stopnia. 22 października 1914 mianowany generałem piechoty. Był organizatorem wszystkich operacji strategicznych prowadzonych przez armię rosyjska w l. 1914–1915. W końcu sierpnia 1915, kiedy gen. M. W. Alieksiejew został wyznaczony na szefa sztabu Najwyższego Naczelnego Dowódcy, gen. Daniłow został usunięty ze stanowiska głównego kwatermistrza. 30 sierpnia 1915 wyznaczony na stanowisko dowódcy 25 korpusu armijnego. Od 11 sierpnia 1916 szef sztabu Frontu Północnego. W kwietniu 1917 w czasie "demokratyzacji armii" wyznaczony na dowódce 5 Armii. Próbował przeciwdziałać demoralizacji armii. Przed operacją czerwcowa 1917 Armia Denisowa (13, 14, 19, 27, 28 Korpusy Armijne i 1 Korpus Kawalerii) została skoncentrowana w rej. Dyneburga. Przed operacją przedstawił bezcelowość prowadzenia operacji na froncie jego Armii. 23 czerwca przeprowadził natarcie dwoma korpusami, które nie miało powodzenia. 9 września usunięty ze stanowiska i przeniesiony w podporządkowanie sztabu Piotrogradzkiego Okręgu Wojskowego.

W 1918 wstąpił do Gwardii Czerwonej. W marcu 1918 wyznaczony na szefa grupy ekspertów delegacji sowieckiej na rozmowy z państwami Centralnymi w Brześciu Litewskim. Przeciwnik zawarcia pokoju z Niemcami. Po powrocie z Brześcia, 9 marca włączony w skład Komisji Specjalistów Wojskowych wypracowującej założenia planu organizacji organu dowodzenia nowej armii. Opracowany plan nie został przyjęty przez Radę Komisarzy Ludowych.

25 marca skierowany w stan spoczynku. Wyjechał na Ukrainę, gdzie znalazł się w rejonie działania Armii Ochotniczej (białej). Jesienia 1920 wyznaczony na szefa Zarządu Wojennego Sił Zbrojnych Południa Rosji. Później emigrował do Konstantynopola, potem do Paryża.

Autor prac: Rosja w wojnie światowej 1914–1915 – wydana Paryż 1924; Wielki książę Mikołaj Mikołajewicz – wydana Paryż 1930; Wojska rosyjskie na francuskim i macedońskim frontach, 1916–1918 – wydana Paryż 1933, Na drodze do klęski – wydana Moskwa 1992.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K.A. Zalesskij, Pierwaja Mirowaja Wojna. Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd. WECZE", Moskwa 2000.