Olecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olecko
Neogotycki budynek dawnego starostwa powiatowego
Neogotycki budynek dawnego starostwa powiatowego
Herb Flaga
Herb Olecka Flaga Olecka
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat olecki
Gmina Olecko
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XVI w. (data niejasna, wzmiankowano w IX w.)
Prawa miejskie 1 stycznia 1560 r.
Burmistrz Wacław Olszewski
Powierzchnia 11,62 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

22 384[1]
1926 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 87
Kod pocztowy 19-400 – 19-402
Tablice rejestracyjne NOE
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Olecko
Olecko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Olecko
Olecko
Ziemia 54°02′10,22″N 22°29′53,67″E/54,036172 22,498242Na mapach: 54°02′10,22″N 22°29′53,67″E/54,036172 22,498242
TERC
(TERYT)
6283713044
Urząd miejski
Plac Wolności 3
19-400 Olecko
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Olecko w Wikisłowniku
Strona internetowa

Olecko (dawniej także Margrabowa, niem. Marggrabowa lub Oletzko, od 1928 Treuburg) – miasto w północno-wschodniej części Polski w województwie warmińsko-mazurskim, powiecie oleckim, nad rzeką Legą (dawniej Oleg) i Jeziorem Oleckim Wielkim. Siedziba gminy Olecko. Stolica „Mazur Garbatych”.

W gminie przecinają się drogi: droga krajowa nr 65 Gołdap – Olecko – EłkBiałystokBobrowniki z drogami wojewódzkimi Olecko – Raczki (nr 654), Olecko – Suwałki (nr 653), Olecko – Giżycko (nr 655). Odległości pomiędzy większymi miastami regionu (Augustów, Ełk, Gołdap, Suwałki) wynoszą około 30 km.

Olecko leży na wschodnich krańcach Pojezierza Mazurskiego, na szlaku łączącym Krainę Wielkich Jezior Mazurskich z Pojezierzem Suwalsko-Augustowskim. Na rzeźbę terenu największy wpływ miały zlodowacenia, w efekcie czego charakteryzuje się on bardzo urozmaiconą rzeźbą. Obszar jest pagórkowaty – wzniesienia sięgają od 121 m n.p.m. w południowej części gminy do 220 m n.p.m. w części północno-wschodniej.

Okolice Olecka przecina gęsta sieć strumieni łączących liczne jeziora. Działalność lodowca pozostawiła w gminie Olecko ślady w postaci 15 jezior. Większość z nich należy do wód otwartych i posiada charakter rynnowy. Od północnego zachodu otaczają gminę obszary leśne Puszczy Boreckiej, która kryje w sobie rzadkie okazy roślin i zwierząt. Obfitość wód i lasów, walory turystyczno-krajoznawcze regionu oraz położenie na ważnych szlakach komunikacyjnych podnoszą atrakcyjność gminy. Występują tu tereny pagórkowate.

Co roku, począwszy od 1994 [2], odbywa się tu Przystanek Olecko, na który przybywają ludzie z całej Polski i zagranicy.

Ulica Kolejowa
Wieża ciśnień

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsze ślady pobytu ludzi na terenie wschodnich Mazur i ziemi oleckiej pochodzą sprzed 11 tys. lat p.n.e., czyli paleolitu[3]. Okolice Olecka zasiedlała ludność tzw. kultury lyngbijskiej[3], której obozowiska zlokalizowano m.in. w Puchówce na terenie gminy Wieliczki. W połowie pierwszego tysiąclecia p.n.e. na obszar dzisiejszych Mazur przybyła ludność utożsamiana z Bałtami, której kulturę określano mianem kurhanów zachodniobałtyckich. Na podstawie wykopalisk można wnioskować, że już kilka tysięcy lat temu mieszkali tutaj ludzie.

Zaczątkiem miasta był zameczek myśliwski Olecko. Większość osad na terenie ziemi oleckiej powstała w XVI w., w czasach księcia Albrechta Hohenzollerna, który w 1560 r. założył pierwsze miasto w tej części Prus Książęcych. Akt lokacyjny dla miasta został wydany z datą 1 stycznia 1560. Niektórzy historycy niemieccy łączą założenie Olecka ze spotkaniem w zamku myśliwskim księcia Albrechta w 1560 r. z królem polskim, Zygmuntem Augustem. Okazją do spotkania miało być wspólne polowanie w puszczy. Na pamiątkę spotkania postanowiono założyć dwa miasta w puszczy po obu stronach granicy – po stronie polskiej Augustów (od imienia króla), po pruskiej – Margrabowa (od tytułu księcia Albrechta).

"Miasto otrzymuje pieczęć. Przedstawia ona na białym tle szarą basztę z jednym większym i dwoma mniejszymi szczytami czerwonej barwy. Na baszcie naniesiona jest tarcza herbowa z przepołowionym czerwonym orłem oraz czarno-białymi barwami. Pieczęci tej rada używać ma do potwierdzania prawdziwości swoich obwieszczeń, świadectw i innych koniecznych dokumentów."[4]

Otrzymało ono nazwę Margrabowa (od tytułu Albrechta – margrabiego brandenburskiego) i, jako ważny ośrodek wymiany handlowej na pograniczu polsko-litewsko-pruskim, największy spośród wszystkich rynek (ponad 5,5 ha). Ludność polska używała równolegle nazwy Olecko. Miasto otrzymało prawo urządzania czterech jarmarków rocznie, jednakże nie stało się nigdy poważniejszym ośrodkiem handlowym.

Rozwój miasta hamowały klęski żywiołowe, takie jak pożary, epidemie oraz zniszczenia wojenne. Powodowały one straty materialne, znaczne ubytki ludności polskiego pochodzenia oraz niemal całkowite zniszczenie zabytków architektury – świadectw dawnych czasów.

Duże zniszczenia miastu przyniosły pożary w końcu XVII i na początku XVIII w., najazd tatarski w latach 1656-1657, epidemia dżumy, która w latach 1709-1711 pochłonęła na terenie ówczesnego starostwa oleckiego ok. 11 tysięcy osób W samym Olecku ocalało zaledwie 78 osób) oraz obie wojny światowe.

W okresie kampanii napoleońskiej w Olecku kwaterowały oddziały gen. Zajączka i gen. Dąbrowskiego. W 1818 miasto zostało siedzibą powiatu.

Wieloletnie osadnictwo ludności mazurskiej w południowym pasie Prus Książęcych sprawiło, że powiat olecki posiadał polski charakter etniczny. Z Oleckiem związani byli ludzie protestujący przeciwko akcji germanizacyjnej na Mazurach. W roku 1659 urodził się tu Jan Moneta – lektor języka polskiego w gimnazjum akademickim w Gdańsku. W Wojnasach (Gmina Wieliczki) koło Olecka przyszedł na świat w 1790 roku Krystyn Lach Szyrma – pisarz i uczony, profesor filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. W Olecku żył i pracował w latach 1820-1837 pastor A. F. Czygan – założyciel i redaktor pisma "Nowiny o Rozszerzeniu Wiary Chrześcijańskiej". Przewodniczył on w 1836 roku synodowi pastorów mazurskich w Olecku, na którym to podjęto uchwałę przeciwko usuwaniu języka polskiego ze szkół na Mazurach. Tu wreszcie w 1856 roku urodził się Karol Sembrzycki – redaktor pism dla ludności polskiej: "Mazur Wschodnio-Pruski", wydawca kalendarzy i czynny działacz oświatowy.

W drugiej połowie XIX wieku szybszy rozwój miasta wiązał się z budową połączeń drogowych i kolejowych. W 1879 roku przez Olecko poprowadzono linie EłkWystruć, a w 1908 roku uruchomiono połączenie z Giżyckiem. Na początku wieku XX zbudowano sieć kolejek wąskotorowych, w tym stację Olecko Wąskotorowe. Począwszy od lat 70. XIX wieku stworzono także szereg nowych urządzeń komunalnych i usługowych: gazownię, elektrownię, wodociągi i kanalizację, rzeźnię i chłodnię.

Olecko i najbliższe okolice miasta były miejscem krwawych walk niemiecko-rosyjskich w latach 1914-1915, śladami tamtych wydarzeń są pozostałe na tej ziemi pomniki poległych i liczne cmentarze wojskowe. Samo miasto było przez pewien czas okupowane przez wojska rosyjskie i doznało poważnych zniszczeń. Jego odbudowę przeprowadzono jednak jeszcze w czasie wojny, przy szczególnym wsparciu partnerskiego powiatu Bergisch Gladbach z Nadrenii.

Powiat olecki był w dużej mierze zamieszkany przez ludność polskojęzyczną wyznania ewangelickiego. Wg danych z 1912 roku 37,9% ludności powiatu posługiwało się językiem polskim. Była to jednak niemal wyłącznie ludność wiejska, w samym Olecku zdecydowanie dominowali Niemcy. Przywiązaniu do własnej mowy i rodzinnej swojskości nie towarzyszyło zresztą poczucie polskiej świadomości narodowej. Plebiscyt w powiecie oleckim w 1920 roku zakończył się przytłaczającym sukcesem Niemiec. Z 28 627 oddanych w powiecie głosów jedynie 2 padły za Polską.

Dla upamiętnienia zwycięstwa odniesionego w plebiscycie i zatarcia słowiańskiego brzmienia obu historycznych nazw miasta Niemcy w 1928 nazwali je Treuburg ("Wierny Gród"). Nazwę tę w 1933 roku rozciągnięto na cały powiat, nazywany dotąd oleckim (Kreis Oletzko). W wyborach do Reichstagu 5 marca 1933 roku NSDAP uzyskała w powiecie aż 74,5% głosów; jej najpoważniejszy oponent, SPD, jedynie 10,6%.

21 stycznia 1945 roku miasto zostało zajęte przez wojska radzieckie. W wyniku podpaleń legło w gruzach 80% jego zabudowy. 3 czerwca komendant radziecki przekazał miasto administracji polskiej. Rozpoczęto proces wysiedlania pozostałej w mieście ludności niemieckiej i przyjmowania polskich osadników. Pierwszym burmistrzem miasta 18 lipca 1945 roku został Feliks Lubierzyński, zaś starostą Janusz Srzednicki. Wojska radzieckie opuściły Olecko 15 września 1945.

Od 1944 do 1946 miasto leżało na terenie Ziem Odzyskanych (Okręg Mazurski). W latach 1946-1975 miasto administracyjnie należało do województwa białostockiego, zaś w latach 1975-1998 do województwa suwalskiego. Po wojnie usunięto i częściowo odbudowano zniszczenia. Rozwinęło się także podmiejskie budownictwo mieszkaniowe, powstały nowe szkoły i obiekty użyteczności publicznej.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Mauzoleum żołnierzy z I wojny światowej
Drewniana skocznia

Zabytki:

  • Zabytkowy układ urbanistyczny miasta XVI-XIX w.
    • Rynek wytyczony w kształcie nieregularnego trapezu wraz z lokacją miasta, o wymiarach 255 × 215 x 228 × 225 m – pod względem powierzchni największy w Polsce i jeden z największych w Europie.
    • Silnie zgeometryzowana sieć ulic wychodzących z narożników rynku; tradycyjna, zwarta zabudowa została w większości zastąpiona po zniszczeniach 1945 r. luźną zabudową osiedlową i zachowała się jedynie od północno-wschodniej strony rynku.
  • Dawny kompleks zamkowy – obiekt obronny istniał tu już w czasach staropruskich. W czasach krzyżackich, zbudowano w tym miejscu pałacyk myśliwski dla dostojników Zakonu. Historia mówi, że w 1560 r. spotkał się tu książę Albrecht z królem Zygmuntem Augustem. Przypuszczać można, że zameczek powstał na miejscu starej budowli warownej, o czym świadczy plan miasta Olecka z XVIII w. W późniejszym rejestrze budowli i zabytków wschodniopruskich istniał zapis rozpoczęcia w 1654 r. budowy okazałego zamku. Zamek z połowy XVII w. widział i opisywał w 1748 r. August Hermann Lucanus. Inwestorem oleckiego zamku siedziby starostów książęcych był Fryderyk Wilhelm (1640-1680). W XVIII w. zamek zaczął podupadać, a w 1822 r. spłonął całkowicie i nie został już odbudowany. Pod koniec XIX w. ruiny zamku zostały usunięte, a na ich miejscu stanął w 1897 r. neogotycki budynek starostwa powiatowego. W czasie robót wykopaliskowych, prowadzonych w l. 80 XX wieku od strony południowej budynku starostwa odsłonięto fragmenty konstrukcji dawnego zamku z wyraźnie widoczną basztą narożną.
  • Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego] – (budowa kościoła 1859-1861), kaplica II poł. XIX w.
  • Skocznia i molo drewniane pochodzące z ok. 1930 r.
  • Pomnik ofiar I wojny światowej z kompleksem sportowym, rekreacyjnym i parkowym powstał ok. 1928 r.
  • Chata mazurska, drewniana pochodząca z lat 20.
  • Zabytkowy młyn wodny pochodzący z 1895 r. położony nad rzeką Legą (obecnie elektryczny).
  • Wieża ciśnień wybudowana na przełomie XIX-XX w.
  • Zabytkowa kamienica wybudowana pod koniec XIX w., mieszcząca się na Placu Wolności pod numerem 17.
  • Szereg domów mieszkalnych murowanych, których budowę datuje się na koniec XIX i początek XX w. (ul. Armii Krajowej, 11 Listopada, Grunwaldzka, Kolejowa, plac Wolności).
  • Dwór w Siejniku - zabytkowy dwór z połowy XIX wieku w dzielnicy Siejnik.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Demografia Olecka (1900-2002) i gminy miejsko-wiejskiej Olecko (2008-2012):

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Średnia temperatura i opady dla Olecka
Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Roczna
Średnie najwyższe temperatury [°C] -1 0 2 11 18 20 22 22 16 10 3 -1 10
Średnie najniższe temperatury [°C] -4 -3 1 5 12 15 17 15 11 6 1 -2 6
Opady [mm] 40.6 30.5 30.5 40.6 48.3 76.2 91.4 94 91.4 45.7 45.7 45.7 635
Źródło: Klimat Olecka[5] 22.10.2006
Klimatogram dla Olecka
St Lu Ma Kw Ma Cz Li Si Wr Pa Li Gr
 
 
41
 
-1
-4
 
 
32
 
0
-3
 
 
33
 
2
1
 
 
43
 
11
5
 
 
50
 
18
12
 
 
78
 
20
15
 
 
93
 
22
17
 
 
95
 
22
15
 
 
93
 
16
11
 
 
47
 
10
6
 
 
46
 
3
1
 
 
47
 
-1
-2
Temperatury w °C
Opad całkowity w mm

W dniu 9 lutego 1929 roku w Olecku zanotowano najniższą temperaturę na dzisiejszych ziemiach polskich. Termometr na wówczas niemieckiej (Prusy Wschodnie) stacji meteorologicznej pokazał minus 42,2 stopnia[6]. Do dziś rekord ten nie został pobity.

Osiedla[edytuj | edytuj kod]

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Życie kulturalne skupia się m.in. w Regionalnym Ośrodku Kultury "Mazury Garbate", w którym funkcjonują: Olecka Izba Historyczna, teatr Scena Ruchliwa, a także grupy teatralne AMALGAT, Snac oraz 6 i pół. Ośrodek współpracuje z biblioteką i miejskim kinem.

W gminie założono również zespoły folklorystyczne – Zespół Pieśni i Tańca OLECKO, zespół śpiewaczy z klubu seniora "Oleckie Echo" oraz Olecką Formację Tańca OFTA.

Od 20-21 lutego 2004 odbywają się cykliczne imprezy: Przystanek Olecko, Olecki Przegląd Otwartych Filmów OP-OF, Festiwal Teatralny "Melpomena" i rozpoczęta w 1978 r. przez Marka Gałązkę inicjatywa Spotkania z Teatrem Amatorskim – SZTAMA.

Od 1998 roku w Olecku funkcjonuje także Sportowy Klub Tańca Towarzyskiego "Promenada".

Biblioteki:

  • Miejska Biblioteka Publiczna
  • Miejska Biblioteka Publiczna dla dzieci
  • Warmińsko-Mazurska Biblioteka Pedagogiczna im. Tadeusza Kotarbińskiego w Olsztynie Filia w Olecku

Instytucje kulturalne:

  • Regionalny Ośrodek Kultury "Mazury Garbate"
  • Miejska Biblioteka Publiczna w Olecku
  • Kino "MAZUR"

Edukacja i nauka[edytuj | edytuj kod]

Przedszkola[edytuj | edytuj kod]

  • Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi w Olecku
  • Niepubliczne Przedszkole nr 1
  • Niepubliczne Przedszkole nr 2

Szkoły podstawowe[edytuj | edytuj kod]

  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Henryka Sienkiewicza
  • Szkoła Podstawowa nr 3 im.Jana Pawła II
  • Szkoła Podstawowa nr 4 z Oddziałami Integracyjnymi w Zespole Szkół im. ks. Jana Twardowskiego
  • Społeczna Szkoła Podstawowa "STO"
  • Szkoła Podstawowa nr 5 (Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Głuchych i Niedosłyszących im. św. Filipa Smaldone)

Gimnazja[edytuj | edytuj kod]

szkoła patron data utworzenia rodzaj szkoły adres
Gimnazjum nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi w Zespole Szkół Jan Twardowski 1999 szkoła publiczna Osiedle Siejnik I 14
Gimnazjum nr 2 Mikołaj Kopernik 1999 szkoła publiczna ul. Słowiańska 1
Gimnazjum nr 3 1999 szkoła dla dzieci głuchych i niedosłyszących ul. Słowiańska 2
Społeczne Gimnazjum "STO" 1999 szkoła społeczna ul. Młynowa 8

Szkoły ponadgimnazjalne[edytuj | edytuj kod]

Gimnazjum nr 2
  • I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kochanowskiego w Olecku (10 kwietnia 1995 liceum, jako pierwsza szkoła średnia w regionie, uzyskała połączenie z ogólnoświatową siecią internet).
  • I Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające
  • II Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające
  • III Liceum Ogólnokształcące Uzupełniające
  • Liceum Ogólnokształcące ZDZ
  • I Liceum Profilowane
  • II Liceum Profilowane
  • III Liceum Profilowane (dla dzieci głuchych i niedosłyszących)
  • Technikum nr 1
  • Technikum nr 2
  • Technikum nr 3
  • Szkoła Policealna nr 1
  • Szkoła Policealna nr 2
  • Szkoła Policealna nr 3
  • Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 1
  • Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 2
  • Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 3
  • Społeczne Liceum Ogólnokształcące STO

Uczelnie wyższe[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Sport[edytuj | edytuj kod]

Stadion Miejski

W mieście swą siedzibę ma klub piłkarski Czarni Olecko. Aktualnie występuje w okręgowej lidze.

  • Wiewiórcza Ścieżka – trasa rowerowa wokół jeziora Olecko Wielkie
  • Olecka Szkoła Sztuk Walki Karate Kyokushin – klub karate odnoszący liczne sukcesy na szczeblu ogólnopolskim i międzynarodowym.
  • Sportowy Klub Karate Kyokushin
  • Sportowy Klub Tańca Towarzyskiego "Promenada"

Transport[edytuj | edytuj kod]

Ok. 10 km na południowy zachód od miasta funkcjonuje prywatne lądowisko Giże.

W 2013 przy ul. Gołdapskiej oddano do użytku sanitarne lądowisko Olmedica.

W 2013 roku oddano do użytku obwodnicę Olecka, w ciągu drogi krajowej nr 65.

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

Handel[edytuj | edytuj kod]

Olecko to miasto rozwijające się głównie w kierunku handlowym turystycznym i przemysłowym. Znajdują się sklepy z wielu branż odzieżowych, budowlanych, spożywczych itp.

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie

  • Francja Marly Gmina Olecko pierwsze kontakty z Marly (Francja) nawiązała 30 lat temu. Na mocy podpisanego wówczas porozumienia określono cele współpracy i formy ich realizowania. Porozumienie to miało na celu m.in. zacieśnienie kontaktów polsko-francuskich, wymianę doświadczeń, zacieśnienie kontaktów w specjalistycznych zagadnieniach interesujących obie strony, wymianę delegacji ogólnych i branżowych oraz inne formy bezpośrednich kontaktów, organizację bezpośrednich imprez w obu miastach.

Umowa realizowana była poprzez wymiany młodzieżowe, wizyty delegacji samorządowych, pomoc humanitarną. Obecne ustalenia mają poszerzyć dotychczasowe formy współpracy o wspólne przedsięwzięcia kulturalno-sportowe, turystyczne. Ponadto zamieszczane będą stałe serwisy informacyjno-promocyjne na temat gm. Olecko w miesięczniku wydawanym przez merostwo w Marly.

  • Białoruś Szczuczyn Umowa o współpracy została zawarta 7 listopada 1993 r. Miasta Olecko i Szczuczyn zobowiązały się do rozwijania przyjaznych stosunków i stałych wymian, które przyczyniają się do zacieśnienia więzi przyjaźni pomiędzy narodami. Współpraca miast ma na celu popieranie i promowanie wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie. Olecko zadeklarowało szczególne zainteresowanie środowiskami polonijnymi zamieszkałymi na terenie Szczuczyna. Delegacja samorządowa z Olecka uczestniczyła w uroczystym otwarciu Domu Polaków w Szczuczynie, gdzie przekazała dary w postaci książek.
  • Litwa Wyłkowyszki Umowa o współpracy miast została podpisana 31 maja 1996 r. Miasta Olecko i Vilkaviskis zobowiązały się do rozwijania przyjaznych stosunków i stałych wymian, które przyczyniają się do zacieśnienia więzi przyjaźni pomiędzy narodami. Współpraca miast ma na celu popieranie i promowanie wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie. Szczegółowy zakres realizacji umowy ustalany jest w drodze dyskusji, bądź wymiany korespondencji między osobami upoważnionymi do podejmowania decyzji w imieniu miast.

Akt połączenia i współpracy zdecentralizowanej pomiędzy: Lepe ( Hiszpania), Marly (Francja), Olecko (Polska), Valmiera( Łotwa), Vilkaviskis ( Litwa) – został podpisany 13 lipca 1998 r.

  • Rosja Gusiew Umowa została zawarta 18 czerwca 2004 r. Gmina Olecko i miasto Gusiew zobowiązały się do popierania i promowania wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie. Partnerzy dążyć będą do rozwijania właściwej i szeroko rozumianej wymiany gospodarczej, będą popierać nawiązywanie współpracy między zakładami i instytucjami działającymi na ich terenie.
  • Ukraina Drohobycz Umowa została zawarta 1 grudnia 2005 r. Gmina Olecko i miasto Drohobycz zobowiązały się do popierania i promowania wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie w obszarze energii odnawialnej, rozwoju i badań jak również transferu technologii i Know How.
  • Austria Güssing Umowa o współpracy podpisana została 19 kwietnia 2006 r. Strony umowy zobowiązały się do angażowania się w rozwijania przyjaznych stosunków i stałych wymian, które przyczynią się do zacieśnienia więzów przyjaźnie pomiędzy Polską i Austrią. Współpraca ma na celu popieranie i promowanie wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie w obszarze energii odnawialnej, rozwoju i badań jak również transferu technologii i Know How.
  • Estonia Jõhvi Umowa zawarta 25 maja 2006 roku. Strony umowy zobowiązały się do rozwijania przyjaznych stosunków i stałych wymian, które przyczynią się do zacieśnienia więzów przyjaźni pomiędzy Polską i Estonią. Współpraca ma na celu popieranie i promowanie wymian kulturalnych, sportowych, naukowych, technicznych i zawodowych poprzez wymianę doświadczeń i współdziałanie w obszarze energii odnawialnej, rozwoju i badań jak również transferu technologii i Know How.

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Olecko jest członkiem stowarzyszenia Unia Miasteczek Polskich[8].

Ludzie związani z Oleckiem[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Oleckiem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ludność w gminach. Stan w dniu 31 marca 2011 r. – wyniki spisu ludności i mieszkań 2011 r.
  2. Przystanek Olecko
  3. 3,0 3,1 Olecko. Czasy, ludzie, zdarzenia; Ryszard Demby, Olecko 2000; str. 1-8; http://www.olecko.pl/czasy/1.htm
  4. Ch. Grigat: Die Geschichte des Kreises Treuburg. Treuburg 1938, ss. 49—60.
  5. Klimat Olecka (ang.). [dostęp 22.10.2006].
  6. Olecko - położenie i klimat
  7. Dane według wyszukiwarki zborów na oficjalnej stronie Świadków Jehowy (www.jw.org), dostęp z 4 czerwca 2014.
  8. Członkowie (pol.). Unia Miasteczek Polskich. [dostęp 2010-04-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Darmochwał T., Rumiński M. J., 1996. Warmia Mazury, przewodnik. Agencja TD, Białystok
  • Olecko. Czasy, ludzie, zdarzenia; Ryszard Demby, Olecko 2000

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]