Karl Wolff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karl Wolff
Karl Wolff
Karl Wolff
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1900
Darmstadt
Imię i nazwisko przy narodzeniu Karl Friedrich Otto Wolff
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1984
Rosenheim
Narodowość niemiecka
Stanowisko SS-Obergruppenführer
generał Waffen-SS
Partia NSDAP

Karl Friedrich Otto Wolff (ur. 13 maja 1900 w Darmstadt[1], zm. 15 lipca 1984 w Rosenheim[2]) – zbrodniarz hitlerowski, jeden z wyższych oficerów SS, organizator deportacji Żydów polskich do obozu zagłady w Treblince oraz Najwyższy Dowódca SS i Policji we Włoszech (Höchste SS- und Polizeiführer in Italien) oraz SS-Obergruppenführer i generał Waffen-SS.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, dr Carl Wolff, był sędzią. Karl Wolff walczył podczas I wojny światowej i otrzymał Krzyż Żelazny I klasy. Następnie wstąpił do Freikorps. W 1931 stał się członkiem NSDAP i SS, a w lipcu 1933 został adiutantem Heinricha Himmlera, co oznaczało, iż formalnie był numerem 2 w ramach SS. W SS szybko awansował, osiągając już w 1942 stopień SS-Obergruppenführera. W 1936 wybrano go na deputowanego do Reichstagu. W 1939 otrzymał odznakę partyjną: Złoty Medal NSDAP.

Po wybuchu II wojny światowej Wolff kierował Osobistym Sztabem Himmlera i odgrywał ważną rolę w działalności SS. M.in. ułatwił deportację Żydów do obozu zagłady w Treblince, zapewniając swoją interwencją większą liczbę pociągów, których użyto następnie do wywózki Żydów. Od jesieni 1943 sprawował stanowisko gubernatora wojskowego oraz wyższego dowódcy SS i Policji w północnych Włoszech. Był także przedstawicielem III Rzeszy przy marionetkowym rządzie Benito Mussoliniego. Adolf Hitler rozkazał mu nawet porwanie papieża Piusa XII, lecz Wolff, opóźniając akcję, doprowadził do jej zaniechania. W styczniu 1945 negocjował z aliantami poddanie wojsk niemieckich w północnych Włoszech.

Po zakończeniu wojny sąd denazyfikacyjny skazał Wolffa w 1946 na karę 4 lat pozbawienia wolności, ale zwolniono go już po tygodniu. Był także świadkiem w kilku procesach zbrodniarzy hitlerowskich. W 1961 zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej w Europie, udzielając wywiadu niemieckiej gazecie, w związku z toczącym się w Izraelu procesem Adolfa Eichmanna. Aresztowano go w styczniu 1962 i postawiono zarzut współudziału w zamordowaniu 800 tysięcy Żydów w komorach gazowych Treblinki. Mimo że był jednym z najwyższych stopniem oficerów SS, usiłował przekonać sędziów, iż nie wiedział o obozach zagłady. 30 września 1964 skazano go na karę 15 lat pozbawienia wolności i pozbawienia praw publicznych na okres 10 lat. Pod koniec sierpnia 1969 został warunkowo zwolniony na okres jednego roku z powodu "choroby uniemożliwiającej odbywanie kary". Następnie corocznie przechodził badania lekarskie w celu przedłużenia okresu zawieszenia kary aż do 1974, kiedy stwierdzono, iż ze względu na zły stan zdrowia fizycznego i psychicznego nie należy się spodziewać odzyskania zdolności do odbycia kary przez skazanego. Wolff zmarł po ciężkiej chorobie w szpitalu w Rosenheim 15 lipca 1984.

Przypisy

  1. Verhandlungen des Deutschen Reichstags (niem.). [dostęp 2010-11-02].
  2. Robert S. Wistrich: Who's Who in Nazi Germany. Nowy Jork: Routledge, 2002, s. 281. ISBN 0-415-26038-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jochen von Lang, Między Hitlerem a Himmlerem – Generał Karl Wolff, Kraków 2005