Kokerboom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kokerboom
Köcherbaum Köcherbaumwald 01.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina złotogłowowate
Rodzaj aloes
Gatunek kokerboom
Nazwa systematyczna
Aloe dichotoma Masson
Philos. Trans. 66(1):310. 1776
Synonimy

Aloe montana, Aloe ramosa

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostany

Kokerboom, drzewo kołczanowe (Aloe dichotoma Masson) – jeden z najwyższych gatunków aloesu należący do rodziny aloesowatych. Rośnie w południowej Afryce, szczególnie w prowincji Northern Cape (na północnym zachodzie RPA) oraz sąsiadującej z nią Namibii.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Aloes kokerboom może osiągać wiek 80 lat.

Pokrój
Wiecznie zielone drzewo osiągające wysokość 9 m. Korona drzewa osiąga 6 m szerokości;, często jest okrągła i gęsta, dzięki rozwidlającym się gałęziom. Gałęzie są gładkie, pokryte cienką warstwą białawego pudru, odbijającego część promieni słonecznych; rozwidlają się wielokrotnie (stąd pochodzi nazwa gatunkowa dichotoma).
Pień
Pojedynczy, żółtawy, szczególnie w górnych partiach. Kora tworzy złotobrązowe łuski o bardzo ostrych krawędziach.
Liście
Mięsiste, brzegiem kolczaste, niebieskozielone, długości 20–30 cm. Nowe listki tworzą rozetki na końcach gałęzi, a z czasem układają się wzdłuż nich w poziomych rzędach.
Kwiaty
Niewielkie, jasnożółte, zebrane w grono. Kwitnie od czerwca do lipca.
Biotop
Jest charakterystycznym elementem terenów suchych zwanych Namaqualand i Bushmanland. Rośnie głównie na terenach skalistych, od okolic miasta Nieuwoudtville w RPA na południu po południowe rejony Namibii na północy. Wschodnia granica jego występowania to okolice miast Upington i Kenhardt.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Martwe pnie dużych drzew mogą być wykorzystywane jako swojego rodzaju lodówki, ponieważ ich włóknista tkanka przyczynia się do ochładzania wnętrza na skutek przepływu powietrza. Po wydrążeniu środków pni, Buszmeni przechowują w nich wodę, mięso i warzywa.
  • Sztuka kulinarna : Młode pączki kwiatowe są jadalne – wyglądają i smakują podobnie jak szparagi.
  • Cukrzyki odwiedzają te kwiaty w zimie i karmią się nektarem przez nie produkowanym.
  • Gęste korony drzew kołczanowych zapewniają schronienie koloniom wikłaczy, których jaja i pisklęta są tu bezpieczne przed wężami i szakalami.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Drzewa te Buszmeni nazywają Chojo. Nazwa drzewo kołczanowe (ang. quiver tree) wzięła się stąd, że gałęzie tego drzewa używane są przez Buszmenów do sporządzania kołczanów. Polega to na wydrążeniu gałęzi w środku (miąższ kokerboomów jest miękki) i zabezpieczeniu jednego końca skórą.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]