Kropka (znak diakrytyczny)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kropka - znak diakrytyczny, stanowiący modyfikację liter, używany w systemach ortograficznych niektórych języków oraz w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym do oznaczenia różnych dźwięków lub tonów.
Kropka pod literą wykorzystywana jest m. in. do oznaczenia:
- w języku wietnamskim: tonu opadającego glotalizowanego ạ ặ ậ ẹ ệ ị ọ ộ ợ ụ ự ỵ.
- w języku joruba: ẹ - samogłoski ɛ oraz ọ - samogłoski ɔ; ṣ - spółgłoski ʃ
Kropka nad literą oznacza:
- w języku litewskim ė - samogłoskę eː
- w języku maltańskim ż - spółgłoskę z
- w języku polskim ż - spółgłoskę ʒ
Kropka po literze:
- w języku katalońskim występuje po literze l tylko i wyłącznie przed drugą literą l rozdzielając je ŀl, dla odróżnienia od digrafu ll. Kropka wraz z l literę ŀ.
Bibliografia [edytuj]
- African Phrasebook, Berlitz Publishing, Singapore 2005, ISBN 983-246-655-X
- Halik, Teresa, Hoang Thu Oanh: Język wietnamski, DIALOG, Warszawa 2009, ISBN 83-89899-99-6
- Monika Heyder, Język wietnamski - rozmówki Assimil ISBN 978-83-89876-42-3
