Kulików (rejon żółkiewski)
| Kulików | |||
|
|||
| Państwo |  Ukraina |
||
| Obwód | lwowski | ||
| Burmistrz | Myroslawa Dsjudsja | ||
| Powierzchnia | 29,25 km² | ||
| Wysokość | 257 m n.p.m. | ||
| Populacja (2004) • liczba ludności • gęstość |
3 914 134 os./km² |
||
|
Położenie na mapie Ukrainy
  Kulików
|
|||
 49°58′46.35″N 24°04′40.44″E / 49.979541666667, 24.0779Na mapach: 49°58′46.35″N 24°04′40.44″E / 49.979541666667, 24.0779 |
|||
Kulików[1] (ukr. Куликів) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żółkiewskim, do 1945[2] miasto w Polsce, w województwie lwowskim, w powiecie żółkiewskim.
Kulików leży nad Kulikówką, około 50 km od granicy polsko-ukraińskiej.
Historia [edytuj]
Kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja, uposażony w roku 1399 przez Mikołaja Herburta z Felsztyna i Kulikowa [3]. W roku 1469 Mikołaj (Miklasz) Herburt stolnik przemyski nadał osadzie prawa miejskie. Po Mikołaju miasto odziedziczyli jego synowie Mikołaj i Andrzej. W XVII wiekiu Jan III Sobieski osiedlił w Kulikowie jeńców tatarskich i tureckich, którzy wyrabiali w założonej manufakturze, koce i dywany. W następnych wiekach Kulików był ważnym ośrodkiem sadownictwa oraz szewstwa dla zaopatrywania pobliskiego Lwowa i Żółkwi. Kulików był również gniazdem rodowym rodziny Kulikowskich herbu Drogomir. Dokumenty z roku 1469 wskazują, że dzierżawcami miasta byli Jan i Piotr Kulikowscy (AGZ, t. VI. str. 121). Po Herburtach miasto dzierżawili; Żurawińscy, Sobiescy, Radziwiłłowie i Batowscy. Po płn.-wsch. stronie miasteczka zachowały się ślady zamczyska oraz fortyfikacji ziemnych. W roku 1880 liczył 3226 mieszkańców.
Parafia rzymskokatolicka założona w roku 1546, konsekrowana w 1766 pw. św. Mikołaja Biskupa. Parafia należała do dekanatu żółkiewskiego, archidiecezji lwowskiej, w jej skład wchodziły wsie Artasów, Błaszczywody, Doroszów, Dzibułki, Hrebeńce, Koszelów, Kukizów, Sulimów, Mohylany, Nadycze, Nahorce, Nowesioło, Podliski, Przedrzymiechy Wlk. i Mł., Smereków, Stroniatyn, Sulimów, Udnów (dawniej Odnowo), Wierzblany i Zwertów. Obecną murowaną świątynię - gotycko-renesansową wystawił w 1538 Mikołaj Herburt Odnowski kasztelan przemyski. W Kulikowie urodził się uczony żydowski piszący po hebrajsku Samson Bloch [4]. Do roku 1743 w miejscu znajdował się również monastyr bazylianek.
Kulików graniczył z Doroszowem Wielkim, Nowym Siołem i Nadyczem, na płn. z Mohilanami i Przemiwólkami, na zach. z Mierzwicą i Kościejowem.
W czasie okupacji niemieckiej Kulików został pozbawiony praw miejskich, stając się siedzibą wiejskiej gminy Kulików[5].
Zabytkowy kościół św. Mikołaja od kilkudziesięciu już lat popada w ruinę (2007).[potrzebne źródło]
Przypisy
- ↑ Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
- ↑ Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
- ↑ Kulikow, parafia łacińska w Kulikowie. W roku 1399 Mikołaj z Kulikowa darował wieś kościołowi oraz nadał dziesięciny, w: Arch. Bernd. we Lwowie
- ↑ Samson Bloch (1782 - 7 października 1845)
- ↑ Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Kulików (2) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
|
||||||||||||||||||||
|
|||||||
