Kulików (rejon żółkiewski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kulików (Ukraina))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta na Ukrainie. Zobacz też: Kulików.
Kulików
Куликів
Zabytkowy kościół św. Mikołaja (wygląd po renowacji)
Zabytkowy kościół św. Mikołaja (wygląd po renowacji)
Herb
Herb Kulikowa
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Burmistrz Lilija Bowa
Powierzchnia 29,25 km²
Wysokość 257 m n.p.m.
Populacja (1 stycznia 2013)
• liczba ludności
• gęstość

3995[1]
137 os./km²
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kulików
Kulików
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kulików
Kulików
Ziemia 49°58′46,35″N 24°04′40,44″E/49,979542 24,077900Na mapach: 49°58′46,35″N 24°04′40,44″E/49,979542 24,077900
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Ukraina

Kulików[2] (ukr. Куликів) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żółkiewskim, do 1945[3] miasto w Polsce, w województwie lwowskim, w powiecie żółkiewskim.

Kulików leży nad Kulikówką, około 50 km od granicy polsko-ukraińskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja, uposażony w roku 1399 przez Mikołaja Herburta z Felsztyna i Kulikowa[4]. W roku 1469 Mikołaj (Miklasz) Herburt stolnik przemyski nadał osadzie prawa miejskie. Po Mikołaju miasto odziedziczyli jego synowie Mikołaj i Andrzej. W XVII wiekiu Jan III Sobieski osiedlił w Kulikowie jeńców tatarskich i tureckich, którzy wyrabiali w założonej manufakturze, koce i dywany. W następnych wiekach Kulików był ważnym ośrodkiem sadownictwa oraz szewstwa dla zaopatrywania pobliskiego Lwowa i Żółkwi. Kulików był również gniazdem rodowym rodziny Kulikowskich herbu Drogomir. Dokumenty z roku 1469 wskazują, że dzierżawcami miasta byli Jan i Piotr Kulikowscy (AGZ, t. VI. str. 121). Po Herburtach miasto dzierżawili; Żurawińscy, Sobiescy, Radziwiłłowie i Batowscy. Po płn.-wsch. stronie miasteczka zachowały się ślady zamczyska oraz fortyfikacji ziemnych. W roku 1880 liczył 3226 mieszkańców.

Parafia rzymskokatolicka założona w roku 1546, konsekrowana w 1766 pw. św. Mikołaja Biskupa. Parafia należała do dekanatu żółkiewskiego, archidiecezji lwowskiej, w jej skład wchodziły wsie Artasów, Błaszczywody, Doroszów, Dzibułki, Hrebeńce, Koszelów, Kukizów, Sulimów, Mohylany, Nadycze, Nahorce, Nowesioło, Podliski, Przedrzymiechy Wlk. i Mł., Smereków, Stroniatyn, Sulimów, Udnów (dawniej Odnowo), Wierzblany i Zwertów. Obecną murowaną świątynię - gotycko-renesansową wystawił w 1538 Mikołaj Herburt Odnowski kasztelan przemyski. W Kulikowie urodził się uczony żydowski piszący po hebrajsku Samson Bloch[5]. Do roku 1743 w miejscu znajdował się również monastyr bazylianek.

Kulików graniczył z Doroszowem Wielkim, Nowym Siołem i Nadyczem, na płn. z Mohilanami i Przemiwólkami, na zach. z Mierzwicą i Kościejowem.

W czasie okupacji niemieckiej Kulików został pozbawiony praw miejskich, stając się siedzibą wiejskiej gminy Kulików[6].

Zabytkowy kościół św. Mikołaja został zamknięty po II wojnie światowej i służył jako skład dla miejscowej piekarni. W 2000 zwrócony wspólnocie rzymskokatolickiej, która przeprowadziła remont świątyni[7].

Przypisy

  1. Тимошенко Г.М. (red.): Статистичний збірник «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року». Київ: Державна служба статистики України, 2013, s. 79.
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  3. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  4. Kulikow, parafia łacińska w Kulikowie. W roku 1399 Mikołaj z Kulikowa darował wieś kościołowi oraz nadał dziesięciny, w: Arch. Bernd. we Lwowie
  5. Samson Bloch (1782 - 7 października 1845)
  6. Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG
  7. Роман Бречко: Куликів. Миколаївський костел (1538 р.) (ukr.). Україна Інкогніта. [dostęp 2014-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-31)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]