Labraks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Labraks
Dicentrarchus labrax[1]
(Linnaeus, 1758)
Labraks
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Podrząd okoniowce
Rodzina moronowate
Rodzaj Dicentrarchus
Gatunek labraks
Synonimy
  • Centropomus lupus Lacepède, 1802
  • Centropomus mullus Lacepède, 1802
  • Dicentrarchus elongatus (Geoffroy Saint-Hilaire, 1817)
  • Dicentrarchus lupus (Lacepède, 1802)
  • Labrax diacanthus (Bloch, 1792)
  • Labrax elongatus (Geoffroy Saint-Hilaire, 1817)
  • Labrax labrax (Linnaeus, 1758)
  • Labrax linnei Malm, 1877
  • Labrax lupus (Lacepède, 1802)
  • Labrax vulgaris Guérin-Méneville, 1829-38
  • Morone labrax (Linnaeus, 1758)
  • Perca diacantha (Bloch, 1792)
  • Perca elongata Geoffroy Saint-Hilaire, 1817
  • Perca labrax Linnaeus, 1758
  • Perca punctulata Gmelin, 1789
  • Perca sinuosa Geoffroy Saint-Hilaire, 1817
  • Roccus labrax (Linnaeus, 1758)
  • Sciaena diacantha Bloch, 1792
  • Sciaena labrax (Linnaeus, 1758)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Labraks[3] (Dicentrarchus labrax) – gatunek morskiej ryby okoniokształtnej z rodziny moronowatych (Moronidae), wcześniej zaliczany do strzępielowatych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ryba ta występuje w Morzu Śródziemnym, Północnym Atlantyku, Morzu Północnym, Morzu Czarnym, okazjonalnie także w Bałtyku (w jego polskiej części)[4]. W Jeziorze Szkoderskim oraz rzece Nil w Afryce tworzy słodkowodne, osiadłe formy.

Żyje w ławicach. Często wchodzi do przyujściowych odcinków rzek. Zimę spędza w głębszych partiach wody.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało wydłużone. W płetwie odbytowej 3 twarde promienie. Grzbiet jest ciemnoszary, boki jaśniejsze ze srebrzystym połyskiem, brzuch biały. Linia boczna jest czarna. Na górnej, wewnętrznej pokrywie skrzelowej czarnoszara plama.

Dorasta do 1 m długości i 12 kg masy. Jest drapieżnikiem. Poluje na małe, żyjące w ławicach ryby (śledzie, sardynki, sardele itp.)

Rozmnażania[edytuj | edytuj kod]

Trze się od V do VIII w ujściach rzek. Ikra jest zaopatrzona w kropelkę tłuszczu, dzięki czemu unosi się na wodzie.

Znaczenie gospodarcze[edytuj | edytuj kod]

Labraks, w handlu nazywany także barem, moronem[5], okoniem morskim lub (błędnie) wilkiem morskim, jest gatunkiem o wysokiej wartości użytkowej, poławianym i hodowanym w sadzach morskich (w Grecji, we Włoszech, Turcji, Hiszpanii, Francji, Chorwacji i innych krajach śródziemnomorskich). Spożywany najczęściej w postaci filetów rybnych lub ryby patroszonej – pieczonej lub grillowanej. Chętnie łowiony przez wędkarzy.

Przypisy

  1. Dicentrarchus labrax w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Dicentrarchus labrax. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. G. Nikolski: Ichtiologia szczegółowa. Tłum. Franciszek Staff. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1970.
  4. Stanisław Krzykawski, Beata Więcaszek. Pojawienie się labraksa Dicentrarchus labrax (L., 1758) (Pisces, Moronidae) w Morzu Bałtyckim. „Przegląd Zoologiczny”. 40, 1-2, s. 87–90, 1996. 
  5. Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982. ISBN 83-215-2103-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]