Lekyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lekyt, ok. 500 p.n.e.

Lekyt (stgr. λήκυθος lḗkythos, lm λήκυθοι lḗkythoi) – w starożytnej Grecji wysmukłe naczynie ceramiczne z jednym uchem, przypominające dzbanek. Służyło do przechowywania oliwy do smarowania ciała.

Lekyty miały długi brzusiec na kształt cylindra, zwężający się u podstawy, długą, wysmukłą szyjkę z uchem w kształcie pętli, bardzo szeroki i wysoki wylew. Pozycję stojącą zapewniała mała stopka. Podobnie jak inne naczynia były zdobione malowaniem.

Używane były w łaźniach, salach sportowych i w domu jako jeden z przyborów toaletowych.

Szczególny rodzaj stanowiły charakterystyczne dla Attyki Białe Lekyty (lekyty biało gruntowane) sepulkralne przeznaczone na oliwę używaną do namaszczania ciała zmarłego[1]. Przybrały charakter przedmiotu zdobiącego groby, symbolu pamięci o zmarłym[1]. Spowodowało to rozwój ich zdobnictwa. Artyści, przedstawiający głównie sceny z życia zmarłych oraz mitologiczne, związane z wędrówką duszy po śmierci, wykazywali duży kunszt, artyzm wykonania i indywidualny styl, np. tzw. Malarz Achillesa.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 IV. Okres attycki – Grecja klasyczna wieku V. W: Kazimierz Feliks Kumaniecki: Historia kultury starożytnej Grecji i Rzymu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 202. ISBN 83-01-04780-1.