Lew Judy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lew Judybiblijny przydomek o charakterze mesjańskim.

Stary Testament[edytuj | edytuj kod]

Jakub i Juda na witrażu w strasburskej katedrze

Pierwsza wzmianka w Biblii i jedyna w Starym Testamencie, w której pojawia się to sformułowanie pochodzi z Księgi Rodzaju. Tuż przed swoją śmiercią, Izrael zgromadził swoich dwunastu synów i błogosławił każdego z osobna wypowiadając proroctwa dotyczące przyszłości swoich potomków. Błogosławieństwo dla Judy brzmiało:

Judo, ciebie sławić będą bracia twoi,
twoja bowiem ręka na karku twych wrogów!
Synowie twego ojca będą ci oddawać pokłon!
Judo, młody lwie, na zdobyczy róść będziesz, mój synu:
jak lew czai się, gotuje do skoku,
do lwicy podobny – któż się ośmieli go drażnić?
Nie zostanie odjęte berło od Judy
ani laska pasterska spośród kolan jego,
aż przyjdzie ten, do którego ono należy,
i zdobędzie posłuch u narodów.

— Rdz 49,8-10[1]

Po wyjściu z Egiptu Żydzi podzielili Kanaan pomiędzy pokolenia Izraela. Pokoleniu Judy przypadła część południowa – z głównym miastem – Jerozolimą. Z pokolenia Judy pochodzili królowie: Dawid i Salomon. Ok. 931 p.n.e., po śmierci Salomona kraj podzielił się na dwie części: Izrael – ze stolicą w Sychem, oraz Judeę – ze stolicą w Jerozolimie.

Następujące później wypadki historyczne, wojny i przesiedlenia doprowadziły do tego, że w pokoleniu Judy Żydzi dopatrywali się ratunku dla jedności kraju. Zapowiedzi profetyczne, które kształtowały się wraz z czasem, stworzyły ścisłą zależność między Pomazańcem a pokoleniem Judy.


Nowy Testament[edytuj | edytuj kod]

Matthias Gerung – ilustracja do V rozdziału Apokalipsy

Nowy Testament przedstawia Jezusa z Nazaretu jako zapowiedzianego Mesjasza, do którego odnoszą się wszystkie wcześniejsze proroctwa. Jezus pochodził również z pokolenia Judy będąc potomkiem królewskim i dlatego proroctwo Jakuba, które zapowiadało zwycięstwo i potęgę Judy przypisano jego osobie.

Jan Ewangelista w swojej apokaliptycznej wizji nawiązuje do tego wprost:

I mówi do mnie jeden ze Starców:
"Przestań płakać:
Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy,
Odrośl Dawida,
tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci".

— Ap 5,5[2]

Kultura współczesna[edytuj | edytuj kod]

Lew Judy jest godłem współczesnego herbu Jerozolimy.

Ponadto Waleczny Lew Judy był też jednym z tytułów cesarza Etiopii Haile Selassie I. Cesarz ten pochodził z tzw. Dynastii Salomonidów, która według legendy wywodzić się miała w prostej linii od Salomona, czyli z pokolenia Judy. Wzbudzony przez Marcusa Garveya millenarystyczno-mesjański kult rastafariański, w którym otaczano czcią cesarza jako wyzwoliciela czarnoskórych, dodatkowo zachęcał władcę do korzystania z tego tytułu. Rasta z domu 12 Plemion Izraela uznają Jezusa za Lwa Judy, uznając że Haile Selassie jest tylko przedstawicielem Chrystusa w królewskim charakterze. Prostą symboliką stosowaną przez rastafarian, która nawiązywała również do tego tytułu jest fryzura mająca przypominać grzywę lwa (dredy). Odwołania do symboliki Lwa Judy można znaleźć także w piosenkach Boba Marleya, np. Lion of Judah oraz Iron, Lion, Zion.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rdz 49,8-10 w przekładach Biblii.
  2. Ap 5,5 w przekładach Biblii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Juliusz Synowiec: Prorocy Izraela, ich pisma i nauka. Kraków: Bratni Zew, 1999. ISBN 83-86991-34-8.
  2. Timothy White: Życie Boba Marleya. Catch a Fire. Sławomir Gołaszewski (wstęp i opieka merytoryczna). Wyd. 1. Axis Mundi, 2007. ISBN 83-922507-6-1.