Maat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
H6

lub
U5
a
t C10
Maat w hieroglifach
Bogini Maat ze strusim piórem.
Mat (Egypt).png
Wikimedia Commons

Maat – w mitologii egipskiej bogini praw porządku, harmonii i sprawiedliwości w kosmosie i społeczeństwie, małżonka Thota.

Przedstawiana była w ludzkiej postaci ze strusim piórem na głowie. Jej wizerunek w Egipcie nosili urzędnicy przewodzący sądom. W hieroglificznym zapisie pióro wraz z łokciem są jej symbolami.

Była Harmonią Uniwersum, niezbędnym warunkiem jego istnienia, Prawdą i Sprawiedliwością, Duszą Faraona. Klęski żywiołowe bądź katastrofy takie jak powódź, głód czy pożar tłumaczono jako zaburzenia w panowaniu Maat[1]. W późniejszym okresie starożytnego Egiptu stała się znana jako córka Re.

Iść drogą Maat oznaczało – szukać mądrości, a czynić Maat oznaczało postępować w prawy sposób, sprawiedliwie. Ofiara składana Maat była najważniejszą z ofiar, niejako ich sumą. Zapewnienie Maat było też najważniejszą powinnością faraona. Właśnie temu służył codzienny rytuał celebrowany przez kapłanów w świątyniach, którzy sprawowali go w imieniu władcy.

Maat była jedną z głównych postaci uczestniczących w Sądzie Zmarłych – Sądzie Ozyrysa. Składały się nań rodzaj spowiedzi, w czasie której zmarły zaprzeczał, iż popełnił zarzucane mu uczynki (zob. 42 zaprzeczenia bogini Maat oraz (w dalszej kolejności) ważenie jego serca (lub skarabeusza sercowego), które nadzorował Anubis (błędnie przypisuje się to Ozyrysowi). Na jednej szali kładziono serce osądzanego, na drugiej zaś leżało pióro Maat. Jeśli serce było lżejsze, zmarły zostawał ogłoszony przez Thota maaheru, czyli mówiący prawdę, jeśli zaś serce okazało się cięższe od pióra Maat, zmarłego rzucano na pastwę Ammita – Pożeracza Dusz – po części krokodyla, lwa i hipopotama.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barnett, Mary Bogowie i mity starożytnego Egiptu, Arkady, Warszawa 1997 r., s. 36, 90, ISBN 83-213-3930-1
  • Pavan, Ada Russo w przekł. Agnieszki Michalskiej-Rajch Tajemna Wiedza Egiptu, Wydawnictwo Ravi, Łódź 2002 r., s. 54-55 ISBN 83-7229-038-5

Przypisy

  1. Hilary Wilson, Lud Faraonów, Warszawa 1999, s. 8