Max Hoffmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Hoffmann

Max Hoffmann (ur. 25 stycznia 1869 w Kassel, zm. 8 lipca 1927 w Bad Reichenhall) – niemiecki generał.

W 1898 r. zakończył akademię wojskową. W latach 1898-99 przebywał w Rosji w celu doskonalenia języka rosyjskiego. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej był attache wojskowym przy sztabie Armii Japońskiej. Po tym w okresie pięciu lat służył w oddziale rosyjskim Wielkiego Sztabu Generalnego. W latach 1913-14 dowodził batalionem Badeńskiego pułku piechoty księcia Wilhelma. W czasie mobilizacji 1914 r. został wyznaczony na oficera Sztabu Generalnego w sztabie 8 Armii w Prusach Wschodnich. Po sformowaniu 9 Armii (17 września 1914) wyznaczony na stanowisko generała - kwatermistrza tej armii. Od 1 października 1914 generał - kwatermistrz Naczelnego Dowódcy Frontu Wschodniego gen. feldmarszałka Hindenburga. Brał aktywny udział w opracowywaniu planów niemieckiego dowództwa na Froncie Wschodnim. Od 30 sierpnia 1916 szef sztabu Frontu Wschodniego. W październiku 1917 r. awansowany do stopnia gen. majora. Odegrał dużą role w formowaniu niemieckiej strategii wojennej na wschodzie. Uczestnik rozmów pokojowych w Brześciu. Przeciwnik oderwania krajów nadbałtyckich od Rosji. Uważał za konieczne przygotowanie podstaw do polityki zbliżenia Niemiec i Rosji po zakończeniu wojny. 5/18/.01.1918 na posiedzeniu Komisji politycznej przedstawił delegacji sowieckiej mapę z naniesioną linia graniczną i przedstawił warunki pokojowe; Polska, Litwa, część Łotwy i Białorusi, okupowane przez wojska niemieckie, przechodzą pod kontrole Niemiec. Od 1920 r. w stanie spoczynku. Autor memuarów "Wojna niezrealizowanych możliwości" w której pokazał swoja rolę jako faktycznego dowódcę Frontu Wschodniego, umniejszając role generałów Hindenburga i Ludendorfa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. A.k Zalesskij Pierwaja mirowaja wojna. Wyd.: "WECZE" Moskwa 2000.