Max Slevogt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Slevogt sportretowany w 1917 przez Emila Orlíka

Max Slevogt (ur. 8 października 1868 w Landshut, zm. 20 września 1932 w Leinsweiler-Neukastel) – niemiecki impresjonista, najbardziej znany ze swoich pejzaży. Wraz z Lovisem Corinthem i Maxem Liebermannem, jeden z czołowych reprezentantów niemieckiego stylu plenerowego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1885–1889 studiował w Monachium, a jego wczesne prace, utrzymane w ciemnej tonacji, stanowią przykład dominującego w Monachium stylu. W 1889 roku Slevogt odwiedził Paryż, gdzie uczęszczał do Académie Julian. W 1896, rysował karykatury dla magazynów Simplicissimus i Jugend. W roku 1897 miał swoją pierwszą indywidualną wystawę w Wiedniu.

Pod koniec XIX wieku kolorystyka jego prac stała się jaśniejsza. W 1900 odwiedził ponownie Paryż, gdzie jego praca Szeherazada została wystawiona w niemieckim pawilonie podczas wystawy światowej. W tym samym czasie duży wpływ na Slegovta wywarło malarstwo Edouarda Maneta. W 1901 dołączył do stowarzyszenia Berliner Secession.

W 1914 odbył podróż do Egiptu, której owocem było 21 płócien, a także liczne akwarele i szkice; w podróży powrotnej zatrzymał się we Włoszech. Po wybuchu I wojny światowej został wysłany na zachodni front jako oficjalny malarz wojenny. Doświadczenia wojenne przyniosły poszukiwanie nowego stylu, który mógłby wyrazić okropieństwa wojny. W tym samym czasie Slevogt został członkiem królewskiej akademii sztuki w Berlinie.

W 1924 zaprojektował scenografię do opery Don Giovanni Mozarta w operze w Dreźnie. W 1929 zorganizowana została w Berlinie duża wystawa z okazji 60. urodzin Slevogta. Pod koniec życia pracował w Ludwigshafen nad Renem nad freskiem, który został zniszczony podczas bombardowania w czasie II wojny światowej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]