Michał Listkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Listkiewicz
Michal Listkiewicz 2011.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1953
Warszawa, Polska
prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej
Okres urzędowania od 28 czerwca 1999
do 30 października 2008
Poprzednik Marian Dziurowicz
Następca Grzegorz Lato
Polonia Warszawa
Obywatelstwo Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Michał Listkiewicz w Wikicytatach
Paweł Janas i Michał Listkiewicz na dworcu we Frankfurcie w 2005

Michał Listkiewicz (ur. 20 maja 1953 w Warszawie) – polski sędzia piłkarski, działacz sportowy, były prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Syn Olgi Koszutskiej – aktorki i reżysera warszawskiego Teatru Polskiego oraz Zygmunta Listkiewicza – aktora filmowego[1].

Absolwent XLI LO im. Joachima Lelewela w Warszawie, w 1977 ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie Warszawskim. Uprawiał piłkę nożną w klubie Marymont Warszawa, koszykówkę w Polonii Warszawa oraz piłkę ręczną w Spójni Warszawa. W czasie studiów był kierownikiem drużyny koszykarzy Polonii Warszawa i sekretarzem sekcji piłki nożnej w tym klubie. Podczas odbywania służby wojskowej zapisał się do PZPR (później wystąpił z tej partii).

Dziennikarz[edytuj | edytuj kod]

Od 1969 pracował jako dziennikarz sportowy w redakcjach "Tempa" i "Sztandaru Młodych", po ukończeniu studiów, w latach 1977–1987, był warszawskim korespondentem dziennika "Sport", w latach 1987–1989 pracował w tygodniku "Tak i Nie".

Sędzia[edytuj | edytuj kod]

W 1973 został sędzią piłkarskim, a 13 lat później arbitrem międzynarodowym (uprawnienia FIFA od 1986). Sędziował w Mistrzostwach Europy w 1988, Igrzyskach Olimpijskich w 1988, Mistrzostwach Świata w 1990 (gdzie jako pierwszy i dotychczas jedyny polski sędzia podczas meczu finałowego wystąpił w roli asystenta sędziego głównego) i Mistrzostwach Świata w 1994. Karierę sędziowską zakończył w 1996 z dorobkiem ok. 1100 meczów, w tym 150 międzynarodowych.

Działacz sportowy[edytuj | edytuj kod]

Od 1979 do 1984 zasiadał w zarządzie Polskiego Związku Koszykówki. W 1989 został rzecznikiem prasowym PZPN, później kolejno sekretarzem ds. międzynarodowych i zastępcą sekretarza generalnego PZPN, w latach 1995–1998 sekretarzem generalnym. 21 kwietnia 1998, wraz z całym kierownictwem PZPN, zawieszony w pełnionej funkcji przez ówczesnego przewodniczącego Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, ministra Jacka Dębskiego – całkowicie zrezygnował z niej w listopadzie 1998. Od 28 czerwca 1999 do 30 października 2008 pełnił funkcję 23. prezesa PZPN, zastępując Mariana Dziurowicza. Mianował czterech kolejnych trenerów (Jerzego Engela, Zbigniewa Bońka, Pawła Janasa i Leo Beenhakkera) na stanowisko selekcjonera reprezentacji. W trakcie jego prezesury reprezentacja Polski awansowała do finałów Mistrzostw Świata w 2002 i 2006 oraz Mistrzostw Europy w 2008. Działając aktywnie na forum międzynarodowym został wiceprzewodniczącym Komisji Pucharów Europejskich UEFA oraz obserwatorem UEFA. W lipcu 2007 wszedł w skład ośmioosobowej Komisji Sędziowskiej FIFA. W listopadzie 2007 objął stanowisko koordynatora UEFA ds. Euro 2012. Współorganizował również skuteczną kampanię na rzecz przyznania Polsce wraz z Ukrainą prawa do organizacji Mistrzostw Europy.

Film[edytuj | edytuj kod]

Zagrał epizod w filmie Poranek kojota[2].

Przypisy