Kazimierz Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy trenera piłkarskiego. Zobacz też: Kazimierz Górski – ujednoznacznienie.
Kazimierz Górski
Kazimierz Górski.jpg
Imię i nazwisko Kazimierz Klaudiusz Górski
Data i miejsce
urodzenia
2 marca 1921
Lwów, Polska
Data i miejsce
śmierci
23 maja 2006
Warszawa, Polska
Pseudonim Sarenka
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 68 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1936–1939
1940–1941
1944
1945–1953
RKS Lwów
Spartak Lwów
Dynamo Lwów
Legia Warszawa



81 (34)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1948  Polska 1 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1954
1955–1959
1959
1960–1962
1963–1964
1964–1966
1966
1966–1970
1970–1976
1973
1977–1978
1979–1980
1980–1981
1981–1982
1983
1983–1985
Marymont Warszawa
 Polska (juniorzy)
Legia Warszawa
Legia Warszawa
KS Lublinianka
Gwardia Warszawa
 Polska
 Polska (juniorzy)
 Polska
Łódzki Klub Sportowy
Panathinaikos AO
AGS Kastoria
Olympiakos SFP
Legia Warszawa
Olympiakos SFP
Ethnikos Pireus
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kazimierz Górski w Wikicytatach Kazimierz Górski w Wikicytatach

Kazimierz Klaudiusz Górski (ur. 2 marca 1921 we Lwowie, zm. 23 maja 2006 w Warszawie) – polski trener i działacz piłkarski, w młodości zawodnik, grający na pozycji napastnika. W latach 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do zwycięstwa w Igrzyskach Olimpijskich 1972 oraz finału Igrzysk Olimpijskich 1976, a także srebrnego medalu (III miejsce) na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej w 1974. Po zakończeniu pracy z drużyną narodową prowadził kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP - z obydwoma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1991–1995 był prezesem związku. W plebiscycie „Piłki Nożnej" został uznany za najlepszego polskiego trenera XX w. Uhonorowany najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez UEFA - Rubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby). Dotychczas nie otrzymał go żaden inny Polak.

Piłkarz[edytuj | edytuj kod]

Grał w piłkę nożną jako napastnik w zespołach: RKS Lwów, Spartak Lwów, Dynamo Lwów, Legia Warszawa. Nosił pseudonim boiskowy „Sarenka". Świetnie zapowiadającą się karierę piłkarską przerwała mu II wojna światowa. Wystąpił w jednym meczu międzypaństwowym Polska-Dania (0-8) 26 czerwca 1948 (zagrał 34 minuty).

Trener klubowy[edytuj | edytuj kod]

Ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952 roku oraz studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980.

Trenował Marymont Warszawa (pierwsza samodzielna praca szkoleniowa rozpoczęta w 1954), trzykrotnie Legię Warszawa (1959, 1960–1962 i 1981–1982), Lubliniankę (1963–1964), Gwardię Warszawa (1964–1966), Łódzki KS (1973), greckie: Panathinaikos AO (1977–1978, Mistrzostwo Grecji), Kastorię (1979–1980), Olympiakos SFP (1980–1981 i 1983, Mistrzostwo Grecji) i Ethnikos Pireus (1983–1985).

Trener reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Szkolił reprezentacje Polski różnych kategorii: juniorów w latach 1956–1960, do lat 23 w latach 1966–1970 i pierwszą reprezentację narodową – w 1966 w składzie komisji selekcyjnej w 3 meczach i z wielkimi sukcesami w latach 1970–1976 (pierwszy mecz ze Szwajcarią w Lozannie 5 maja 1971). Z reprezentacją osiągnął historyczny sukces: zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972), srebrny medal (3. miejsce) na Mistrzostwach Świata w RFN (1974) i srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976). Prowadził reprezentację w 73 meczach, osiągając 45 zwycięstw.

Działacz PZPN[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Górski, 1995
Kazimierz Górski podpisujący piłkę Mistrzostw Świata podczas ceremonii odznaczenia w 2006
Gwiazda Kazimierza Górskiego w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Grób Kazimierza Górskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 21 lipca 2007

Po zakończeniu kariery trenerskiej i powrocie do Polski, od 1986 we władzach PZPN: od 1987 wiceprezes związku, w latach 1991–1995 prezes, od 3 lipca 1995 prezes honorowy PZPN. Od 1976 członek honorowy związku.

Epizody polityczne[edytuj | edytuj kod]

W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[1], a w wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa[2].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była warszawianka Maria ze Stefańczaków (ur. 5 października 1919, zm. 22 kwietnia 2005), miał dwoje dzieci (syn Dariusz, ur. 1953, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem „Piłka nożna"; córka Urszula, ur. 1956, trenerka łyżwiarstwa figurowego, zamieszkała w Grecji).

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 23 maja 2006 po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej. 2 czerwca 2006 spoczął w grobie rodzinnym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem piłkarskich mistrzostw świata w 2006.

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 2 marca 2006 został uhonorowany Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3], a 16 lutego 1996 Krzyżem Komandorskim tegoż Orderu przez Aleksandra Kwaśniewskiego[4]. Pośmiertnie 24 maja 2006 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla polskiego sportu[5].

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Medal im. dr Henryka Jordana Medal im. dr Henryka Jordana
  • 2003 Doctor honoris causa AWFiS w Gdańsku (pierwszy honorowy doktorat dla przedstawiciela polskiej piłki nożnej)
  • 2006 Super Wiktor
  • 2006 UEFA Order of Merit in Ruby (nadany pośmiertnie)[6]. Polski trener wszech czasów, pośmiertnie odznaczony przez UEFA Rubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby), będącym najwyższym z możliwych odznaczeń przyznawanych przez UEFA. Dotychczas nie otrzymał go żaden Polak.
  • Honorowy obywatel: Lwowa, Płocka, Lubaczowa
  • Jego imieniem nazwano:
Szkołę Mistrzostwa Sportowego w Łodzi
Ośrodek Przygotowań Piłkarskich w Straszęcinie
Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Krakowie
Stadion Wisły Płock
Ulicę przy Hali Mistrzów we Włocławku
Ulicę przy hali sportowej w Gdyni
Gimnazjum w Resku
Gimnazjum w Bolechowie
Gimnazjum w Poraju
Gimnazjum w Burkacie
Gimnazjum w Rojewie
Szkołę Podstawową w Lejkowie
Rondo w Gniewinie
Halę sportową w Reszlu
Quote-alpha.png
Sejm, wyrażając wdzięczność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybitniejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej, wnioskuje o nazwanie jego imieniem Stadionu Narodowego w Warszawie.
  • 29 czerwca 2012 roku przy ulicy Madalińskiego w Warszawie odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Kazimierzowi Górskiemu[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]