NHL (1995/1996)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
NHL 1995/1996
Gtk-go-back-ltr.svg 1994/1995 1996/1997 Gtk-go-forward-ltr.svg
Sezon regularny
Termin 6 października 1995-14 kwietnia 1996
Liczba drużyn 26
Liczba kolejek 82
Najskuteczniejszy zawodnik Kanada Mario Lemieux
(Pittsburgh Penguins)
Presidents' Trophy Detroit Red Wings
Playoff
Mecze 86
Strzelone gole 504 (5.86 na mecz)
Mistrz Konferencji Zachodniej Colorado Avalanche
Mistrz Konferencji Wschodniej Florida Panthers
Najskuteczniejszy zawodnik Kanada Joe Sakic
(Colorado Avalanche)
MVP Kanada Joe Sakic
(Colorado Avalanche)
Puchar Stanleya
Mistrz Colorado Avalanche
Finalista Florida Panthers

Sezon NHL 1995/1996 jest 79. sezonem gry National Hockey League, a 80. jej działalności. Pierwszy mecz sezonu odbył się 6 października 1995 roku, kiedy to naprzeciwko siebie zmierzyły się Detroit Red Wings i Colorado Avalanche. 20 stycznia 1996 roku w Bostonie w hali FleetCenter rozegrany został NHL All-Star Game. Sezon zasadniczy zakończył się 14 kwietnia 1996 roku. Dwa dni później rozegrany został pierwszy mecz playoff. Sezon zakończył się 10 czerwca 1996 roku, kiedy to w finałowym spotkaniu drużyna Colorado Avalanche pokonała Florida Panthers.

Po zakończeniu poprzedniego sezonu klub Quebec Nordiques zmienił siedzibę na Denver i postanowiono, że od tego sezonu będzie występował pod nazwą Colorado Avalanche. Swoje mecze rozgrywali w hali poprzedniej drużyny NHL mającą bazę w stanie Kolorado - Colorado Rockies, czyli McNichols Sports Arena. Jednocześnie był to ostatni sezon zespołu Winnipeg Jets, który od sezonu 1996/1997 swoją siedzibę ma w stanie Arizona zmieniając swoją nazwę na Phoenix Coyotes

Wydarzenia przedsezonowe[edytuj | edytuj kod]

NHL Entry Draft 1995[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NHL Entry Draft 1995.

W dniach 8 czerwca 1995 roku w znajdującej się w mieście Edmonton, hali Edmonton Coliseum (obecnie Rexall Place) odbył się trzydziesty trzeci w historii draft, którym to drużyny występujące w lidze NHL mogły wybrać młodych, perspektywicznych zawodników. Z numerem pierwszym wybranym został Amerykanin Bryan Berard, pochodzący z klubu Detroit Junior Red Wings, obrońca ten został wybrany przez drużynę Ottawa Senators. Łącznie zostało wybranych 234 graczy z 11 państw: 139 z Kanady, 25 z Rosji, 21 z Czech, 16 ze Stanów Zjednoczonych, 13 z Finlandii, 8 z Szwecji, 7 ze Słowacji, 2 z Ukrainy i po jednym reprezentancie Niemiec Austrii oraz Kazachstanu.

W pierwszej trójce draftu znaleźli się również: kanadyjski obrońca Wade Redden, który przeszedł do New York Islanders. Trzecim zawodnikiem draftu był fiński obrońca Aki Berg, który przeszedł do Los Angeles Kings.

Sezon zasadniczy[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Detroit Red Wings zwyciężyła w sezonie zasadniczym, kończąc go z drugim najwyższym wynikiem zdobytych punktów w historii NHL (131 punktów) i najlepszym od czasu powstania trofeum za to osiągnięcie Presidents' Trophy. Ustanowili przy tym rekord zwycięstw (62 mecze). Jaromír Jágr ustanowił rekord zdobytych asyst oraz punktów przez skrzydłowego w jednym sezonie. Najskuteczniejszym zawodnikiem został Mario Lemieux dla którego był to ostatni sezon ze zdobytą większą liczbą punktów niż 150. Zdobył ich łącznie 161 (69 bramek, 92 asysty) w 70 meczach. Do sezonu 2007/2008 żaden zawodnik nie zdobył 60 bramek. Zwycięzca poprzedniej edycji Pucharu Stanleya - New Jersey Devils został pierwszą drużyną NHL od sezonu 1969/1970, który nie awansował do fazy play-off w następnym sezonie.

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Konferencja Wschodnia
Lp. Drużyna M Z P R Br Bl Pkt Dywizja
1 Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers 82 45 24 13 282-208 +74 103 ATL
2 Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins 82 49 29 4 362-284 +78 102 NE
3 Stany Zjednoczone New York Rangers 82 41 27 14 272-237 +35 96 ATL
4 Stany Zjednoczone Florida Panthers 82 41 31 10 254-234 +20 92 ATL
5 Stany Zjednoczone Boston Bruins 82 40 31 11 282-269 +13 91 NE
6 Kanada Montreal Canadiens 82 40 32 10 265-248 +17 90 NE
7 Stany Zjednoczone Washington Capitals 82 39 32 11 234-204 +30 89 ATL
8 Stany Zjednoczone Tampa Bay Lightning 82 38 32 12 238-248 -10 88 ATL
9 Stany Zjednoczone New Jersey Devils 82 37 33 12 215-202 +13 86 ATL
10 Stany Zjednoczone Hartford Whalers 82 34 39 9 237-259 -22 77 NE
11 Stany Zjednoczone Buffalo Sabres 82 33 42 7 247-262 -15 72 NE
12 Stany Zjednoczone New York Islanders 82 22 50 10 229-315 -86 54 ATL
13 Kanada Ottawa Senators 82 18 59 5 191-291 -100 41 NE
Konferencja Zachodnia
Lp. Drużyna M Z P R Br Bl Pkt Dywizja
1 Stany Zjednoczone Detroit Red Wings 82 62 13 7 325-181 +144 131 CEN
2 Stany Zjednoczone Colorado Avalanche 82 47 25 10 326-240 +86 104 PAC
3 Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks 82 40 28 14 273-220 +53 94 CEN
4 Kanada Toronto Maple Leafs 82 34 36 12 247-252 -5 80 CEN
5 Stany Zjednoczone St. Louis Blues 82 32 34 16 219-248 -29 80 CEN
6 Kanada Calgary Flames 82 34 37 11 241-240 +1 79 PAC
7 Kanada Vancouver Canucks 82 32 35 15 2478-278 0 79 PAC
8 Kanada Winnipeg Jets 82 36 40 6 275-291 -16 78 CEN
9 Stany Zjednoczone Mighty Ducks of Anaheim 82 35 39 8 234-247 -13 78 PAC
10 Kanada Edmonton Oilers 82 30 44 8 240-304 -64 68 PAC
11 Stany Zjednoczone Dallas Stars 82 26 42 14 227-280 -53 66 CEN
12 Stany Zjednoczone Los Angeles Kings 82 24 40 18 256-302 -46 66 PAC
13 Stany Zjednoczone San Jose Sharks 82 20 55 7 252-357 -105 47 PAC
Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, R — remisy, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty, ATL - Dywizja Atlantycka, CEN - Dywizja Centralna, NE - Dywizja Północno-wschodnia, PAC - Dywizja Pacyfiku     = lider dywizji,     = awans do playoff

Lista najlepszych strzelców[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik Drużyna Mecze Gole Asysty Pkt
Kanada Mario Lemieux Pittsburgh Penguins 70 69 92 161
Czechy Jaromír Jágr Pittsburgh Penguins 82 62 87 149
Kanada Joe Sakic Colorado Avalanche 82 51 69 120
Kanada Ron Francis Pittsburgh Penguins 77 27 92 119
Szwecja Peter Forsberg Colorado Avalanche 82 30 86 116
Kanada Eric Lindros Philadelphia Flyers 73 47 68 115
Finlandia Paul Kariya Mighty Ducks of Anaheim 82 50 58 108
Finlandia Teemu Selänne Winnipeg/Anaheim 79 40 68 108
Rosja Siergiej Fiodorow Detroit Red Wings 78 39 68 107
Rosja Aleksandr Mogilny Vancouver Canucks 79 55 52 107

Playoff[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NHL (1995/1996)/Playoff.

Rozstawienie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie playoff. Drużyna Detroit Red Wings zdobywca Presidents' Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 131 punktów. Jest to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełniają mistrzowie dywizji: Colorado Avalanche, Philadelphia Flyers oraz Pittsburgh Penguins.

Konferencja Wschodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Philadelphia Flyers – mistrz dywizji atlantyckiej i konferencji wschodniej w sezonie zasadniczym oraz 103 punkty
  2. Pittsburgh Penguins – mistrz dywizji północno-wschodniej, 102 punkty
  3. New York Rangers – 96 punktów (41 zwycięstw)
  4. Florida Panthers – 92 punktów (41 zwycięstw)
  5. Boston Bruins – 91 punkty (40 zwycięstwa)
  6. Montreal Canadiens – 90 punkty (40 zwycięstw)
  7. Washington Capitals – 89 punktów (39 zwycięstw)
  8. Tampa Bay Lightning – 88 punktów (38 zwycięstw)

Konferencja Zachodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Detroit Red Wings – mistrz dywizji centralnej oraz mistrz sezonu zasadniczego konferencji zachodniej, zdobywca Presidents' Trophy oraz 131 punktów
  2. Colorado Avalanche – mistrz dywizji Pacyfiku, 104 punkty
  3. Chicago Blackhawks – 94 punkty (40 zwycięstw)
  4. Toronto Maple Leafs – 80 punktów (34 zwycięstwa)
  5. St. Louis Blues – 80 punktów (32 zwycięstwa)
  6. Calgary Flames – 79 punktów (34 zwycięstwa)
  7. Vancouver Canucks – 79 punktów (32 zwycięstwa)
  8. Winnipeg Jets – 78 punktów (36 zwycięstw)

Drzewko playoff[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents' Trophy (w tym wypadku Washington Capitals) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw wg schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty.

  Ćwierćfinały Konferencji Półfinały Konferencji Finały Konferencji Finał Pucharu Stanleya
                                     
1  Philadelphia Flyers 4     1  Philadelphia Flyers 2  
8  Tampa Bay Lightning 2     4  Florida Panthers 4  


2  Pittsburgh Penguins 4 Konferencja Wschodnia
7  Washington Capitals 2  
    2  Pittsburgh Penguins 3  
  4  Florida Panthers 4  
3  New York Rangers 4  
6  Montreal Canadiens 2  
4  Florida Panthers 4   2  Pittsburgh Penguins 4
5  Boston Bruins 2     3  New York Rangers 1  


  W  Florida Panthers 0
  Z  Colorado Avalanche 4
1  Detroit Red Wings 4     1  Detroit Red Wings 4
8  Winnipeg Jets 2     5  St. Louis Blues 3  
2  Colorado Avananche 4
7  Vancouver Canucks 2  
  1  Detroit Red Wings 2
  2  Colorado Avalanche 4  
3  Chicago Blackhawks 4  
6  Calgary Flames 0   Konferencja Zachodnia
4  Toronto Maple Leafs 2   2  Colorado Avalanche 4
5  St. Louis Blues 4     3  Chicago Blackhawks 2  

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagroda Zawodnik Drużyna
Art Ross Memorial Trophy Kanada Mario Lemieux Pittsburgh Penguins
Bill Masterton Memorial Trophy Kanada Gary Roberts Calgary Flames
Calder Memorial Trophy Szwecja Daniel Alfredsson Ottawa Senators
Conn Smythe Trophy Kanada Joe Sakic Colorado Avalanche
Frank J. Selke Trophy Rosja Siergiej Fiodorow Detroit Red Wings
Hart Memorial Trophy Kanada Mario Lemieux Pittsburgh Penguins
Jack Adams Award Kanada Scotty Bowman Detroit Red Wings
James Norris Memorial Trophy Stany Zjednoczone Chris Chelios Chicago Blackhawks
King Clancy Memorial Trophy Kanada Kris King Winnipeg Jets
Lady Byng Memorial Trophy Kanada Paul Kariya Anaheim Mighty Ducks
Lester B. Pearson Award Kanada Mario Lemieux Pittsburgh Penguins
Lester Patrick Trophy Stany Zjednoczone George Gund
Kanada Ken Morrow
Stany Zjednoczone Milt Schmidt
NHL Plus/Minus Award Rosja Władimir Konstantinow Detroit Red Wings
Vezina Trophy Stany Zjednoczone Jim Carey Washington Capitals
William M. Jennings Trophy Kanada Chris Osgood
Kanada Mike Vernon
Detroit Red Wings
Presidents' Trophy Detroit Red Wings
Prince of Wales Trophy Florida Panthers
Clarence S. Campbell Bowl Colorado Avalanche
Puchar Stanleya Colorado Avalanche

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]