NHL (2009/2010)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
NHL 2009/2010
Gtk-go-back-ltr.svg 2008/2009 2010/2011 Gtk-go-forward-ltr.svg
Sezon regularny
Termin 1 października 2009-11 kwietnia 2010
Liczba drużyn 30
Liczba kolejek 82
Mecze 1230
Strzelone gole 6987 (5.68 na mecz)
Najskuteczniejszy zawodnik Szwecja Henrik Sedin
(Vancouver Canucks)
Presidents' Trophy Washington Capitals
Playoff
Mecze 90
Strzelone gole 537 (5.97 na mecz)
Mistrz Konferencji Zachodniej Chicago Blackhawks
Mistrz Konferencji Wschodniej Philadelphia Flyers
Najskuteczniejszy zawodnik Kanada Daniel Brière
(Philadelphia Flyers)
MVP Kanada Jonathan Toews
(Chicago Blackhawks)
Puchar Stanleya
Mistrz Chicago Blackhawks
Finalista Philadelphia Flyers

Sezon NHL 2009/2010 jest to 92. sezon ligi National Hockey League, a setny wliczając prekursora ligi National Hockey Association. Pierwsze mecze sezonu odbędą się 1 października 2009 roku. W tym dniu odbędą się cztery mecze, a w spotkaniu pomiędzy Colorado Avalanche oraz San Jose Sharks w Pepsi Center zostanie zastrzeżony nr 19 w uznaniu zasług Joe Sakica[1]. 2 oraz 3 października odbędą się mecze pomiędzy Detroit Red Wings i St. Louis Blues oraz Chicago Blackhawks z Florida Panthers[2] w europejskich halach: helsińskiej - Hartwall Areena oraz sztokholmskiej - Globen. Będzie to trzecie rozpoczęcie sezonu NHL na kontynencie europejskim w historii. Sezon zasadniczy w którym zagra 30 drużyn zakończy się w kwietniu 2010 roku, po zakończeniu tej fazy ligi, drużyny rozpoczną walkę o Puchar Stanleya w playoffach, które zakończą się w czerwcu. W lutym z powodu igrzysk olimpijskich będzie przerwa w rozgrywkach. Zawodnicy grający w drużynach NHL będą mogli zagrać w drużynach narodowych podczas turnieju olimpijskiego.

Wydarzenia przedsezonowe[edytuj | edytuj kod]

NHL Entry Draft 2009[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NHL Entry Draft 2009.

W dniach 26-27 czerwca 2009 roku w znajdującej się w mieście Montreal, hali Centre Bell[3] odbył się czterdziesty szósty w historii draft, którym to drużyny występujące w lidze NHL mogły wybrać młodych, perspektywicznych zawodników. Z numerem pierwszym wybranym został Kanadyjczyk John Tavares, pochodzący z klubu London Knights, środkowy ten został wybrany przez drużynę New York Islanders. Łącznie zostało wybranych 211 graczy: 21 bramkarzy, 70 obrońców i 119 napastników z 11 państw: 102 z Kanady, 55 ze Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Rosji, Finlandii, Słowacji, Czech, Włoch, Białorusi, Danii oraz Niemiec. Po raz pierwszy w historii w pierwszej rundzie draftu wybrano siedmiu Szwedów, co jest rekordem tej nacji[4].

W pierwszej trójce draftu znaleźli się również: szwedzki obrońca Victor Hedman, który przeszedł do Tampa Bay Lightning. Trzecim zawodnikiem draftu był kanadyjski center Matt Duchene, który przeszedł do Colorado Avalanche.

Puchar Wiktorii 2009[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Puchar Wikotrii 2009.

29 września 2009 roku w szwajcarskiej Hallenstadion odbyła się druga edycja Pucharu Wiktorii. Wystąpiły w nim dwie drużyny: ZSC Lions (zwycięzca Ligi Mistrzów) oraz Chicago Blackhawks (reprezentant ligi NHL). Zwycięzcą spotkania została drużyna szwajcarska, która pokonała drużynę ze Stanów Zjednoczonych 2:1[5][6]. Drużyna z Zurychu została pierwszym zespołem europejskim, który wygrał Puchar Wiktorii oraz pierwszą drużyną z Europy, która pokonała drużynę NHL od 1991 roku[7].

Sezon zasadniczy[edytuj | edytuj kod]

Terminarz[edytuj | edytuj kod]

Każda z 30 drużyn rozegra 82 meczów sezonu zasadniczego (24 meczów z drużynami z tej samej dywizji, 40 meczów z drużynami z pozostałych dywizji tej samej konferencji oraz 15 meczów z drużynami opozycyjnej konferencji[8]) w ciągu 7 miesięcy od 1 października do 12 kwietnia 2010. Pomiędzy 15, a 28 lutym nie odbędzie się żaden mecz ligi z powodu odbywającego się w tym czasie turnieju olimpijskiego, w wyniku czego nie odbędzie się również mecz gwiazd. 1 stycznia 2010 roku odbyła się za to trzecia edycja NHL Winter Classic. Mecz rozegrany został na stadionie Fenway Park w Bostonie[9]. W spotkaniu tym uczestniczyły drużyny Boston Bruins oraz Philadelphia Flyers. Zwyciężyły niedźwiadki 2:1, zdobywając decydującą bramkę w dogrywce[10].

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. W każdej obowiązywać będzie formuła do czterech zwycięstw, w tym o Puchar Stanleya. Playoffy potrwają od kwietnia do czerwca 2010 roku.

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Konferencja Wschodnia
Dywizja Atlantycka
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone New Jersey Devils 82 48 27 7 222-191 +31 103
2 Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins 82 47 28 7 257-237 +20 101
3 Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers 82 41 35 6 236-225 +11 88
4 Stany Zjednoczone New York Rangers 82 38 33 11 222-218 +4 87
5 Stany Zjednoczone New York Islanders 82 34 37 11 222-264 -42 79
Dywizja Północno-wschodnia
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Buffalo Sabres 82 45 27 10 235-207 +28 100
2 Kanada Ottawa Senators 82 44 32 6 225-238 -13 94
3 Stany Zjednoczone Boston Bruins 82 39 30 13 206-200 +61 91
4 Kanada Montreal Canadiens 82 39 33 10 217-223 -6 88
5 Kanada Toronto Maple Leafs 82 30 38 14 214-267 -53 74
Dywizja Południowo-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Washington Capitals 82 54 15 13 318-233 +85 121
2 Stany Zjednoczone Atlanta Thrashers 82 35 34 13 234-256 -22 83
3 Stany Zjednoczone Carolina Hurricanes 82 35 37 10 230-256 -26 80
4 Stany Zjednoczone Tampa Bay Lightning 82 34 36 12 217-260 -43 80
5 Stany Zjednoczone Florida Panthers 82 32 37 13 208-244 -36 77
Konferencja Zachodnia
Dywizja Centralna
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks 82 52 22 8 271-209 +62 112
2 Stany Zjednoczone Detroit Red Wings 82 44 24 14 229-216 +13 102
3 Stany Zjednoczone Nashville Predators 82 47 29 6 225-225 0 100
4 Stany Zjednoczone St. Louis Blues 82 40 32 10 225-223 +2 90
5 Stany Zjednoczone Columbus Blue Jackets 82 32 35 15 216-259 -43 79
Dywizja Północno-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Kanada Vancouver Canucks 82 49 28 5 272-222 +50 103
2 Stany Zjednoczone Colorado Avalanche 82 43 30 9 244-233 +11 95
3 Kanada Calgary Flames 82 40 32 10 204-210 -6 90
4 Stany Zjednoczone Minnesota Wild 82 38 36 8 219-246 -27 84
5 Kanada Edmonton Oilers 82 27 47 8 214-284 -70 62
Dywizja Pacyficzna
Lp. Drużyna M Z P OT Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone San Jose Sharks 82 51 20 11 262-215 +49 113
2 Stany Zjednoczone Phoenix Coyotes 82 50 25 7 225-202 +23 107
3 Stany Zjednoczone Los Angeles Kings 82 46 27 9 241-219 +22 101
4 Stany Zjednoczone Anaheim Ducks 82 39 32 11 238-251 -13 89
5 Stany Zjednoczone Dallas Stars 82 37 31 14 237-254 -17 88
Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, OT — porażki po dogrywce lub rzutach karnych, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty     = lider dywizji,     = awans do playoff

Statystyki sezonu zasadniczego[edytuj | edytuj kod]

Statystyki zaktualizowane po wszystkich 1230 meczach[11].

Zawodnicy z pola

Gole Asysty Punkty +/-
Kanada Sidney Crosby 51 Szwecja Henrik Sedin 83 Szwecja Henrik Sedin 112 Kanada Jeff Schultz 50
Kanada Steven Stamkos 51 Kanada Joe Thornton 69 Kanada Sidney Crosby 109 Rosja Aleksandr Owieczkin 45
Rosja Aleksandr Owieczkin 50 Szwecja Nicklas Bäckström 68 Rosja Aleksandr Owieczkin 109 Kanada Mike Green 39
Kanada Patrick Marleau 44 Kanada Brad Richards 67 Szwecja Nicklas Bäckström 101 Szwecja Nicklas Bäckström 37
Słowacja Marián Gáborík 42 Kanada Martin St. Louis 65 Kanada Steven Stamkos 95 Szwecja Daniel Sedin 36

Bramkarze

Obrony (w %)[12] GAA[13][14] Shutouty[15] Zwycięstwa[16]
Finlandia Tuukka Rask .931 Finlandia Tuukka Rask 1.97 Kanada Martin Brodeur 9 Kanada Martin Brodeur 45
Stany Zjednoczone Ryan Miller .929 Stany Zjednoczone Ryan Miller 2.22 Rosja Ilja Bryzgałow 8 Rosja Jewgienij Nabokow 44
Czechy Tomáš Vokoun .925 Kanada Martin Brodeur 2.24 Czechy Tomáš Vokoun 7 Rosja Ilja Bryzgałow 42
Słowacja Jaroslav Halák .924 Finlandia Antti Niemi 2.25 Stany Zjednoczone Craig Anderson 7 Stany Zjednoczone Ryan Miller 41
Stany Zjednoczone Jimmy Howard .924 Stany Zjednoczone Jimmy Howard 2.26 Finlandia Antti Niemi 7 Kanada Roberto Luongo 40

Playoff[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NHL (2009/2010)/Playoff.

Rozstawienie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie playoff. Drużyna Washington Capitals zdobywca Presidents' Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 121 punktów. Jest to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełniają mistrzowie dywizji: New Jersey Devils, Buffalo Sabres, Chicago Blackhawks, Vancouver Canucks oraz San Jose Sharks.

Konferencja Wschodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Washington Capitals – mistrz dywizji południowo-zachodniej i konferencji wschodniej w sezonie zasadnicznym, zdobywca Presidents' Trophy oraz 121 punktów.
  2. New Jersey Devils – mistrz dywizji atlantyckiej, 103 punkty
  3. Buffalo Sabres – mistrz dywizji północno-wschodniej, 100 punktów
  4. Pittsburgh Penguins – 101 punktów (47 zwycięstw)
  5. Ottawa Senators – 94 punkty (44 zwycięstwa)
  6. Boston Bruins – 91 punkty (39 zwycięstw)
  7. Philadelphia Flyers – 88 punktów (41 zwycięstw)
  8. Montreal Canadiens – 88 punktów (39 zwycięstw)

Konferencja Zachodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. San Jose Sharks – mistrz dywizji pacyficznej oraz mistrz sezonu zasadniczego konferencji zachodniej, 113 punktów
  2. Chicago Blackhawks – mistrz dywizji centralnej, 112 punktów
  3. Vancouver Canucks – mistrz dywizji północno-zachodniej, 103 punkty
  4. Phoenix Coyotes – 107 punktów (50 zwycięstw)
  5. Detroit Red Wings – 102 punkty (44 zwycięstwa)
  6. Los Angeles Kings – 101 punktów (46 zwycięstw)
  7. Nashville Predators – 100 punktów (47 zwycięstw)
  8. Colorado Avalanche – 95 punktów (43 zwycięstwa)

Drzewko playoff[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents' Trophy (w tym wypadku Washington Capitals) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw wg schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty.

  Ćwierćfinały Konferencji Półfinały Konferencji Finały Konferencji Finał Pucharu Stanleya
                                     
1  Washington Capitals 3     4  Pittsburgh Penguins 3  
8  Montreal Canadiens 4     8  Montreal Canadiens 4  


2  New Jersey Devils 1 Konferencja Wschodnia
7  Philadelphia Flyers 4  
    8  Montreal Canadiens 1  
  7  Philadelphia Flyers 4  
3  Buffalo Sabres 2  
6  Boston Bruins 4  
4  Pittsburgh Penguins 4   6  Boston Bruins 3
5  Ottawa Senators 2     7  Philadelphia Flyers 4  


  W  Philadelphia Flyers 2
  Z  Chicago Blackhawks 4
1  San Jose Sharks 4     1  San Jose Sharks 4
8  Colorado Avalanche 2     5  Detroit Red Wings 1  
2  Chicago Blackhawks 4
7  Nashville Predators 2  
  1  San Jose Sharks 0
  2  Chicago Blackhawks 4  
3  Vancouver Canucks 4  
6  Los Angeles Kings 2   Konferencja Zachodnia
4  Phoenix Coyotes 3   2  Chicago Blackhawks 4
5  Detroit Red Wings 4     3  Vancouver Canucks 2  

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagroda Zawodnik Drużyna
Art Ross Memorial Trophy Szwecja Henrik Sedin Vancouver Canucks
Bill Masterton Memorial Trophy Kanada José Théodore Washington Capitals
Calder Memorial Trophy Kanada Tyler Myers Buffalo Sabres
Conn Smythe Trophy Kanada Jonathan Toews Chicago Blackhawks
Frank J. Selke Trophy Rosja Pawieł Daciuk Detroit Red Wings
Hart Memorial Trophy Szwecja Henrik Sedin Vancouver Canucks
Jack Adams Award Kanada Dave Tippett Phoenix Coyotes
James Norris Memorial Trophy Kanada Duncan Keith Chicago Blackhawks
King Clancy Memorial Trophy Kanada Shane Doan Phoenix Coyotes
Lady Byng Memorial Trophy Kanada Martin St. Louis Tampa Bay Lightning
Lester B. Pearson Award Rosja Aleksandr Owieczkin Washington Capitals
Lester Patrick Trophy Kanada Dave Andrews
Kanada Cam Neely
Stany Zjednoczone Jack Parker
Stany Zjednoczone Jerry York
Maurice 'Rocket' Richard Trophy Kanada Sidney Crosby
Kanada Steven Stamkos
Pittsburgh Penguins
Tampa Bay Lightning
NHL Plus/Minus Award Kanada Jeff Schultz Washington Capitals
Roger Crozier Saving Grace Award Finlandia Tuukka Rask Boston Bruins
Vezina Trophy Stany Zjednoczone Ryan Miller Buffalo Sabres
William M. Jennings Trophy Kanada Martin Brodeur New Jersey Devils
Presidents' Trophy Washington Capitals
Prince of Wales Trophy Philadelphia Flyers
Clarence S. Campbell Bowl Chicago Blackhawks
Puchar Stanleya Chicago Blackhawks

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jarosław Grabowski: Terminarz NHL ogłoszony (pol.). hokej.net. [dostęp 16 lipca 2009].
  2. 4 NHL teams to start '09-10 season in Europe (ang.). cba.ca. [dostęp 19 lutego 2009].
  3. Habs unveil 2009 NHL All-Star Game logo (ang.). canadiens.nhl.com. [dostęp 5 kwietnia 2008].
  4. John Kreiser: Entry Draft by the Numbers (ang.). nhl.com. [dostęp 27 czerwca 2009].
  5. Zurich beats Blackhawks 2-1 to win Victoria Cup (ang.). sports.yahoo.com. [dostęp 29 września 2009].
  6. Jarosław Grabowski: Ryk Lwów powrócił (pol.). hokej.net. [dostęp 29 września 2009].
  7. Bill Meltzer: Victoria Cup champs ZSC Lions cap year to remember (ang.). nhl.com. [dostęp 30 września 2009].
  8. NHL owners finally approve schedule change; Nashville sale approved (ang.). thehockeynews.com. [dostęp 29 listopada 2007].
  9. 2010 Winter Classic to be played at Fenway Park (ang.). tsn.ca. [dostęp 9 kwietnia 2009].
  10. Shawn P. Roarke: Bruins walk off Fenway field a Classic winner (ang.). nhl.com. [dostęp 1 stycznia 2010].
  11. Stats (ang.). nhl.com.
  12. Saves % (ang.). nhl.com.
  13. Średnia straconych bramek na mecz
  14. GAA (ang.). nhl.com.
  15. Shutouty (ang.). nhl.com.
  16. Zwycięstwa (ang.). nhl.com.