NHL (2012/2013)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
NHL 2012/2013
Gtk-go-back-ltr.svg 2011/2012 2013/2014 Gtk-go-forward-ltr.svg
Sezon regularny
Termin 19 stycznia 2013-24 czerwca 2013
Liczba drużyn 30
Liczba kolejek 48
Mecze 720
Strzelone gole 3919 (5.44 na mecz)
Najskuteczniejszy zawodnik Kanada Martin St. Louis
(Tampa Bay Lightning)
Presidents' Trophy Chicago Blackhawks
Playoff
Mecze 85
Strzelone gole 432 (5.08 na mecz)
Mistrz Konferencji Zachodniej Chicago Blackhawks
Mistrz Konferencji Wschodniej Boston Bruins
Najskuteczniejszy zawodnik Czechy David Krejčí
(Boston Bruins)
MVP Stany Zjednoczone Patrick Kane
(Chicago Blackhawks)
Puchar Stanleya
Mistrz Chicago Blackhawks
Finalista Boston Bruins

Sezon NHL 2012/2013 był 95. sezonem rozgrywek National Hockey League, a 96. jej działalności. Pierwsze mecze sezonu odbyły się 19 stycznia 2013. W tym dniu odbyło się trzynaście spotkań w tym konfrontacja: Chicago Blackhawks oraz obrońcy tytułu mistrzowskiego Los Angeles Kings. Sezon zasadniczy zakończy się 28 kwietnia 2013 roku. Faza play-off i ostatni mecz sezonu miał miejsce 24 czerwca 2013.

Wydarzenia przedsezonowe[edytuj | edytuj kod]

NHL Entry Draft 2012[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: NHL Entry Draft 2012.

W dniach 22-23 czerwca 2012 roku w stanie Pensylwania w mieście Pittsburgh w hali Consol Energy Center[1] odbędzie się pięćdziesiąty w historii draft, w którym drużyny NHL mogą wybrać zawodników, którzy urodzili się pomiędzy 1 stycznia 1992, a 14 września 1994 roku[2]. Z numerem pierwszym wybranym został Rosjanin Naił Jakupow, pochodzący z klubu Sarnia Sting, prawoskrzydłowy ten został wybrany przez drużynę Edmonton Oilers. Łącznie zostało wybranych 211 graczy z 11 państw: 98 z Kanady, 56 ze Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Rosji, Finlandii, Czech, Szwajcarii, Łotwy, Danii, Białorusi i Francji.

Był to drugi w historii draft w tym mieście. Poprzednio w 1997 w Mellon Arena jako pierwszy wybrany został Joe Thornton.

Porozumienie z KHL[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2012 roku zostało podpisane tzw. Memorandum Zrozumienia (ang. Memorandum of Understanding) pomiędzy władzami KHL i NHL[3]. Treść umowy potwierdza potrzebę respektowania zawodowych kontraktów hokeistów w obu ligach i zobowiązuje obie strony do śledzenia zestawu procedur mających na celu uniknięcie sytuacji konfliktowych powstałych podczas transferowania zawodników z jednej ligi do drugiej. Pierwsza umowa tego typu została podpisana przed poprzednim sezonem w dniu 30 czerwca 2011 roku. Nowy protokół parafowali prezydent KHL, Aleksandr Miedwiediew i zastępca komisarza NHL, Bill Daly. Zapisy umowy są ważne do 30 czerwca 2013 roku.

Porozumienie zawiera osiem punktów, które określają, że ligi będą wymieniać dane na temat wszelkich graczy, którzy mają obowiązujące kontrakty z klubami KHL i NHL:

  • Obie ligi mają obowiązek aktualizować bazę danych kontraktów zawodników co tydzień po najnowszych zmianach.
  • Obie ligi powinny wymieniać swoje listy wolnych agentów.
  • KHL i NHL będą szanować nawzajem swoje kontrakty oraz uznawać i wspierać główną zasadę, iż zawodnik w ramach umowy z klubem z jednej ligi nie może wypełniać żadnych zobowiązań wobec klubu z innej ligi w okresie obowiązującej go umów.
  • W razie jakiegokolwiek konfliktu lub nieporozumienia obie strony wyznaczają oficjalnych przedstawicieli do prowadzenia negocjacji.
  • Celem negocjacji strony zobowiązują się dostarczyć wszystkie dokumenty dotyczące danego gracza.
  • Miejscem prowadzenia negocjacji są Toronto lub Nowy Jork.
  • NHL i KHL są zobowiązane zrobić wszystko co w ich mocy, aby osiągnąć porozumienie dotyczące każdego gracza kwestionującego status umowy, w tym przypadku konfliktów pracowniczych, sporów umownych itp.
  • W razie gdyby nie udało się osiągnąć konsensusu, każda ze stron zastrzega prawo do działania w taki sposób, który uzna za stosowny w takich okolicznościach.

Lokaut[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczęcie sezonu było uzależnione od podpisania nowej umowy tzw. CBA, która obowiązywała od 2005 do 15 września 2012 roku. 16 września 2012 roku komisarz ligi, Gary Bettman ogłosił lokaut. Po wygaśnięciu Zbiorowego Układu Pracy, nie powiodły się pertraktacje właścicieli 30 klubów ze Związkiem Zawodowym Graczy (NHLPA) w sprawie podziału zysków, przez co nie została podpisana nowa umowa[4]. Na początku października 2012 roku oficjalnie odwołano 82 mecze sezonu, które miały być rozegrane w dniach 11-24 października[5]. Pod koniec października, w wyniku braku porozumienia, odwołano mecze do 30 listopada[6]. W listopadzie przedłożono odwołanie do 14 grudnia[7]. Ostatecznie zakończył się 6 stycznia 2013 roku. Ostatecznie odwołano 625 spotkań, które miały się odbyć do 14 stycznia, stanowi to 50,8 procent gier planowanych na sezon zasadniczy[8], w tym NHL Winter Classic[9]. Mecz gwiazd planowany w Columbus odbędzie się w tym mieście w 2014 lub 2015 roku.

Zakończenie lokautu nastąpiło na początku stycznia 2013 roku. 9 stycznia właściciele klubów podpisali nową umowę zbiorową, a 11 stycznia w powszechnym głosowaniu na zapisy umowy zgodzili się zawodnicy ligowi[10]. Umowa obowiązuje na okres dziesięciu lat[11].

Sezon regularny[edytuj | edytuj kod]

National Hockey League team locations.PNG

Początkowo inaugurujące spotkania planowano na 11 października 2012 roku. W tym dniu odbyć się miały cztery spotkania[12]. Jednak z powodu lockoutu pierwsze spotkania odbyły się 19 stycznia 2013 roku[13].

Po raz pierwszy od sześciu lat nie odbyło się rozpoczęcie sezonu meczami w Europie. Na dzień 27 stycznia 2013 roku w Columbus w hali Nationwide Arena planowano rozegrać NHL All-Star Game[14] jednak z powodu lokautu anulowano[15]. Sezon zasadniczy zakończy się 27 kwietnia 2013 roku.

Wskutek długotrwałego lokautu zmianom uległ terminarz meczów. Zdecydowano, iż każda drużyna rozegra w sezonie zasadniczym 48 spotkań, w tym 18 z rywalami w dywizji oraz 30 z zespołami z własnej konferencji. Tym samym nie będzie rywalizacji pomiędzy zespołami z różnych konferencji. Początek sezonu wyznaczono na 19 stycznia 2013 roku, wówczas odbyło się trzynaście meczy inauguracyjnych.

Ceremonia rozpoczęcia sezonu odbyła się w hali obrońcy tytułu Los Angeles Kings - Staples Center. W meczu tym padła pierwsza bramka sezonu, którą dla drużyny gości (Chicago Blackhawks) zdobył Patrick Kane[16].

Najlepszy start w sezonie zasadniczym odniosła drużyna San Jose Sharks, która zwyciężyła w pierwszych siedmiu spotkaniach sezonu, ustanawiając rekord organizacji[17]. Zawodnik tej drużyny - Patrick Marleau w pierwszych czterech meczach sezonu zdobył najmniej dwie bramki w spotkaniu. Passa ta jest wyrównaniem najdłuższej takiej passy w historii NHL[18]. Ostatni raz wyczyn ten miał miejsce w sezonie 1917/1918, kiedy to również Cy Denneny w czterech pierwszych meczach zdobył przynajmniej dwie bramki[19]. Marleau jako pierwszy zawodnik w historii drużyny z San Jose uzyskując w pierwszych pięciu meczach przynajmniej jedną bramkę[20].

22 lutego 2013 roku zespół Chicago Blackhawks ustanowił rekord ligi w ilości nieprzegranych meczów w regulaminowym czasie gry od początku sezonu zasadniczego. W kolejnych 17 spotkaniach drużyna czternastokrotnie zwyciężyła oraz trzykrotnie przegrała po serii rzutów karnych. Dotychczasowy rekord należał do drużyny Anaheim Ducks, został ustanowiony w sezonie 2006/2007. Drużyna z Kalifornii nie przegrała wtedy 16 kolejnych spotkań[21]. Ostatecznie seria zakończyła się 8 marca meczem z Colorado Avalanche, uzyskując serię 24 meczy bez porażki w regulaminowym czasie gry[22].

6 kwietnia zespół Chicago Blackhawks jako pierwszy z grona drużyn uczestniczących w rywalizacji o awans do fazy rozgrywek posezonowych, zapewniła sobie w nich występ. Stało się to po zwycięstwie nad drużyną z Nashville[23].

Pierwotny termin zakończenia rozgrywek zasadniczych uległ zmianie. Początkowo planowano zakończyć sezon 27 kwietnia, jednak z powodu zamachu podczas maratonu w Bostonie terminy trzech meczy przeniesiono m. in. mecz pomiędzy Bostonem, a Ottawą dzień po planowanym zakończeniu sezonu zasadniczego[24].

Zwycięzcą sezonu zasadniczego została drużyna Chicago Blackhawks, kończąc go z dorobkiem 77 punktów. Jest to lepszy wynik w porównaniu do również skróconego przez lokaut sezonu 1994/1995. Najskuteczniejszym zawodnikiem został Martin St. Louis, który w wieku 37 lat stał się najstarszym zdobywcą Art Ross Memorial Trophy[25]. Zawodnik ten również najczęściej asystował w zdobywaniu bramek (43 razy). Królem strzelców oraz zdobywcą po raz trzeci Maurice Richard Trophy został Aleksandr Owieczkin.

Tytuły indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Lista zawodników wyróżnionych przez ligę NHL:

Miesiąc Pierwsza Gwiazda Druga Gwiazda Trzecia Gwiazda Pierwszoroczniak
Styczeń[26][27] Stany Zjednoczone Craig Anderson
(Ottawa Senators)
Kanada Patrick Marleau
(San Jose Sharks)
Austria Thomas Vanek
(Buffalo Sabres)
Rosja Władimir Tarasienko
(St. Louis Blues)
Luty[28][29] Kanada Steven Stamkos
(Tampa Bay Lightning)
Kanada Sidney Crosby
(Pittsburgh Penguins)
Kanada Ray Emery
(Chicago Blackhawks)
Kanada Jonathan Huberdeau
(Florida Panthers)
Marzec[30][31] Kanada Sidney Crosby
(Pittsburgh Penguins)
Kanada P. K. Subban
(Montreal Canadiens)
Rosja Siergiej Bobrowski
(Columbus Blue Jackets)
Kanada Jake Muzzin
(Los Angeles Kings)
Kwiecień[32][33] Rosja Aleksandr Owieczkin
(Washington Capitals)
Kanada Brian Elliott
(St. Louis Blues)
Stany Zjednoczone Derek Stepan
(New York Rangers)
Rosja Nail Jakupow
(Edmonton Oilers)

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Tabela końcowa[34]

Konferencja Wschodnia
Dywizja Atlantycka
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins 48 36 12 0 165-119 +46 72
2 Stany Zjednoczone New York Rangers 48 26 18 4 130-112 +18 56
3 Stany Zjednoczone New York Islanders 48 24 17 7 139-139 0 55
4 Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers 48 23 22 3 133-141 -8 49
5 Stany Zjednoczone New Jersey Devils 48 19 19 10 112-129 -17 48
Dywizja Północno-wschodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Kanada Montreal Canadiens 48 29 14 5 149-126 +23 63
2 Stany Zjednoczone Boston Bruins 48 28 14 6 131-109 +22 62
3 Kanada Toronto Maple Leafs 48 26 17 5 145-133 +12 57
4 Kanada Ottawa Senators 48 25 17 6 116-104 +12 56
5 Stany Zjednoczone Buffalo Sabres 48 21 21 6 125-143 -18 48
Dywizja Południowo-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Washington Capitals 48 27 18 3 149-130 +19 57
2 Kanada Winnipeg Jets 48 24 21 3 128-144 -16 51
3 Stany Zjednoczone Carolina Hurricanes 48 19 25 4 128-160 -32 42
4 Stany Zjednoczone Tampa Bay Lightning 48 18 26 4 148-150 -2 40
5 Stany Zjednoczone Florida Panthers 48 15 27 6 112-171 -59 36
Konferencja Zachodnia
Dywizja Centralna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks 48 36 7 5 155-102 +53 77
2 Stany Zjednoczone St. Louis Blues 48 29 17 2 129-115 +14 60
3 Stany Zjednoczone Detroit Red Wings 48 24 16 8 124-115 +9 56
4 Stany Zjednoczone Columbus Blue Jackets 48 24 17 7 120-119 +1 55
5 Stany Zjednoczone Nashville Predators 48 16 23 9 111-139 -28 41
Dywizja Północno-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Kanada Vancouver Canucks 48 26 15 7 127-121 +6 59
2 Stany Zjednoczone Minnesota Wild 48 26 19 3 122-127 -5 55
3 Kanada Edmonton Oilers 48 19 22 7 125-134 -9 45
4 Kanada Calgary Flames 48 19 25 4 128-160 -32 42
5 Stany Zjednoczone Colorado Avalanche 48 16 25 7 116-152 -36 39
Dywizja Pacyficzna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Anaheim Ducks 48 30 12 6 140-118 +22 66
2 Stany Zjednoczone Los Angeles Kings 48 27 16 5 133-118 +15 59
3 Stany Zjednoczone San Jose Sharks 48 25 16 7 124-116 +8 57
4 Stany Zjednoczone Phoenix Coyotes 48 21 18 9 125-131 -6 51
5 Stany Zjednoczone Dallas Stars 48 22 22 4 130-142 -12 48
Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, DK — porażki po dogrywce lub rzutach karnych, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty     = mistrz dywizji,     = awans do playoff

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Martin St. Louis – najskuteczniejszy zawodnik rundy zasadniczej

Statystyki zaktualizowane po wszystkich 720 meczach:[35]

Zawodnicy z pola:

Gole Asysty Punkty +/-
Rosja Aleksandr Owieczkin 32 Kanada Martin St. Louis 43 Kanada Martin St. Louis 60 Kanada Pascal Dupuis +31
Kanada Steven Stamkos 29 Kanada Sidney Crosby 41 Kanada Steven Stamkos 57 Kanada Chris Kunitz +30
Kanada John Tavares 28 Szwecja Nicklas Bäckström 40 Rosja Aleksandr Owieczkin 56 Kanada Jonathan Toews +28
Kanada Jeff Carter 26 Szwecja Henrik Zetterberg 37 Kanada Sidney Crosby 56 Kanada Sidney Crosby +26
Stany Zjednoczone Patrick Kane 23 Kanada Mike Ribeiro 36 Stany Zjednoczone Patrick Kane 55 Stany Zjednoczone Derek Stepan +25

Bramkarze:[36][37]

Obrony (w %) GAA[38] Shutouty Zwycięstwa
Stany Zjednoczone Craig Anderson .941 Stany Zjednoczone Craig Anderson 1.69 Stany Zjednoczone Jimmy Howard 5 Szwecja Henrik Lundqvist 24
Rosja Siergiej Bobrowski .932 Kanada Corey Crawford 1.94 Finlandia Tuukka Rask 5 Finlandia Antti Niemi 24
Finlandia Tuukka Rask .930 Finlandia Tuukka Rask 1.97 Stany Zjednoczone Cory Schneider 5 Finlandia Niklas Bäckström 24
Stany Zjednoczone Cory Schneider .927 Rosja Siergiej Bobrowski 2.00 Finlandia Pekka Rinne 5 Kanada Marc-Andre Fleury 23
Szwecja Henrik Lundqvist .926 Szwecja Henrik Lundqvist 2.05 Kanada Mike Smith 5 Rosja Jewgienij Nabokow 23

Play-off[edytuj | edytuj kod]

Rozstawienie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie play-off. Drużyna Chicago Blackhawks zdobywca Presidents' Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 48 spotkaniach 77 punktów. Jest to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełniają mistrzowie dywizji: Pittsburgh Penguins, Anaheim Ducks, Montreal Canadiens, Vancouver Canucks oraz Washington Capitals.

Konferencja Wschodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Pittsburgh Penguins – mistrz dywizji atlantyckiej i konferencji wschodniej w sezonie zasadniczym oraz 72 punkty.
  2. Montreal Canadiens - mistrz dywizji północno-wschodniej, 63 punkty
  3. Washington Capitals - mistrz dywizji południowo-zachodniej, 57 punktów
  4. Boston Bruins - 62 punkty (28 zwycięstw)
  5. Toronto Maple Leafs - 57 punktów (26 zwycięstw)
  6. New York Rangers - 56 punktów (26 zwycięstw)
  7. Ottawa Senators - 56 punktów (25 zwycięstw)
  8. New York Islanders - 55 punktów (24 zwycięstwa)

Konferencja Zachodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Chicago Blackhawks – mistrz dywizji centralnej i konferencji zachodniej w sezonie zasadniczym, zdobywca Presidents' Trophy oraz 77 punktów.
  2. Anaheim Ducks – mistrz dywizji pacyficznej, 66 punktów
  3. Vancouver Canucks - mistrz dywizji północno-zachodniej, 59 punktów
  4. St. Louis Blues – 60 punktów (29 zwycięstw)
  5. Los Angeles Kings – 59 punktów (27 zwycięstw)
  6. San Jose Sharks – 57 punktów (25 zwycięstw)
  7. Detroit Red Wings – 56 punktów (24 zwycięstwa)
  8. Minnesota Wild – 55 punktów (26 zwycięstw)

Drzewko playoff[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents' Trophy (w tym wypadku Chicago Blackhawks) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw wg schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty.

  Ćwierćfinały Konferencji Półfinały Konferencji Finały Konferencji Finał Pucharu Stanleya
                                     
1  Pittsburgh Penguins 4     1  Pittsburgh Penguins 4  
8  New York Islanders 2     7  Ottawa Senators 1  


2  Montreal Canadiens 1 Konferencja Wschodnia
7  Ottawa Senators 4  
    1  Pittsburgh Penguins 0  
  4  Boston Bruins 4  
3  Washington Capitals 3  
6  New York Rangers 4  
4  Boston Bruins 4   4  Boston Bruins 4
5  Toronto Maple Leafs 3     6  New York Rangers 0  


  W  Boston Bruins 2
  Z  Chicago Blackhawks 4
1  Chicago Blackhawks 4     1  Chicago Blackhawks 4
8  Minnesota Wild 1     7  Detroit Red Wings 3  
2  Anaheim Ducks 3
7  Detroit Red Wings 4  
  1  Chicago Blackhawks 4
  5  Los Angeles Kings 1  
3  Vancouver Canucks 0  
6  San Jose Sharks 4   Konferencja Zachodnia
4  St. Louis Blues 2   5  Los Angeles Kings 4
5  Los Angeles Kings 4     6  San Jose Sharks 3  

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagroda Zawodnik Drużyna
Maurice 'Rocket' Richard Trophy Rosja Aleksandr Owieczkin Washington Capitals
Art Ross Memorial Trophy Kanada Martin St. Louis Tampa Bay Lightning
Calder Memorial Trophy Kanada Jonathan Huberdeau Florida Panthers
Conn Smythe Trophy Stany Zjednoczone Patrick Kane Chicago Blackhawks
Frank J. Selke Trophy Kanada Jonathan Toews Chicago Blackhawks
Hart Memorial Trophy Rosja Aleksandr Owieczkin Washington Capitals
James Norris Memorial Trophy Kanada P. K. Subban Montreal Canadiens
King Clancy Memorial Trophy Kanada Patrice Bergeron Boston Bruins
Lady Byng Memorial Trophy Kanada Martin St. Louis Tampa Bay Lightning
Lester Patrick Trophy Stany Zjednoczone Kevin Allen
Ted Lindsay Award Kanada Sidney Crosby Pittsburgh Penguins
NHL Plus/Minus Award Kanada Pascal Dupuis Pittsburgh Penguins
Roger Crozier Saving Grace Award Stany Zjednoczone Craig Anderson Ottawa Senators
Trofeum Vezina Rosja Siergiej Bobrowski Washington Capitals
William M. Jennings Trophy Kanada Corey Crawford
Kanada Ray Emery
Chicago Blackhawks
Mark Messier Leadership Award Szwecja Daniel Alfredsson Ottawa Senators
NHL Foundation Player Award Szwecja Henrik Zetterberg Detroit Red Wings
Bill Masterton Memorial Trophy Kanada Josh Harding Minnesota Wild
Jack Adams Award Kanada Paul MacLean Ottawa Senators
NHL General Manager of the Year Award Stany Zjednoczone Ray Shero Pittsburgh Penguins
Presidents' Trophy Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks
Prince of Wales Trophy Stany Zjednoczone Boston Bruins
Clarence S. Campbell Bowl Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks
Puchar Stanleya Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks

Przypisy

  1. Mike G. Morreale: Pittsburgh rejoices over landing 2012 Draft (ang.). nhl.com. [dostęp 27.10.2011].
  2. Hockey Operations Guidelines (ang.). nhl.com.
  3. Kontinental Hockey League - Official Website - Memorandum of Understanding 2012
  4. Dawid Szewczyk: Lockout oficjalnie rozpoczęty (pol.). hokej.net. [dostęp 16.09.2012].
  5. Polska Agencja Prasowa: NHL: Odwołano pierwsze dwa tygodnie sezonu (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 04.10.2012].
  6. Polska Agencja Prasowa: NHL: Sezon odwołany przynajmniej do 30 listopada (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 26.10.2012].
  7. Polska Agencja Prasowa: NHL: Sezon odwołany przynajmniej do 14 grudnia (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 23.11.2012].
  8. NHL announces cancellation of 2012-13 regular-season schedule through January 14 (ang.). nhl.com. [dostęp 20.12.2012].
  9. Katie Strang i Craig Custance: NHL cancels Winter Classic (ang.). espn.com. [dostęp 2.11.2012].
  10. Polska Agencja Prasowa: NHL: Właściciele klubów ratyfikowali porozumienie (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 09.01.2013].
  11. Polska Agencja Prasowa: NHL. Lokaut oficjalnie zakończony, rozgrywki ruszą 19 stycznia (pol.). sport.pl. [dostęp 13.01.2013].
  12. Saturday December 15, 2012 (ang.). nhl.com.
  13. Polska Agencja Prasowa: NHL: Lokaut oficjalnie zakończony, rozgrywki ruszą 19 stycznia! (ang.). sportowefakty.pl. [dostęp 13.01.2013].
  14. Blue Jackets Staff: Columbus Blue Jackets to Host 2013 NHL All-Star Celebration (ang.). bluejackets.nhl.com. [dostęp 28.01.2012].
  15. tsn.ca Staff: NHL announces canellation of 2013 Winter Classic (ang.). tsn.ca. [dostęp 02.11.2012].
  16. Dan Rosen: Hawks spoil Kings' celebration with 5-2 win (ang.). nhl.com. [dostęp 19.01.2013].
  17. Sharks win in shootout, improve to 7-0 (ang.). usatoday.com. [dostęp 1 lutego 2013].
  18. David Pollak: San Jose Sharks stay perfect with 4-1 win over Vancouver Canucks (ang.). mercurynews.com. [dostęp 27 stycznia 2013].
  19. John Kreiser: Sizzling Marleau off to historic start in record time (ang.). nhl.com. [dostęp 28 stycznia 2013].
  20. Marleau Named NHL 'First Star' of the Week (ang.). nhl.com. [dostęp 28 stycznia 2013].
  21. Dan Rosen: La belle séquence des Hawks se poursuit avec une victoire contre les Sharks (ang.). nhl.com. [dostęp 22 lutego 2013].
  22. Rick Sadowski: Blackhawks' streak ends at 24 with loss to Avalanche (ang.). nhl.com. [dostęp 8 marca 2013].
  23. Dave Lozo: Goalie tandem, depth help Blackhawks clinch first (ang.). nhl.com. [dostęp 8 kwietnia 2013].
  24. Ottawa at Boston game rescheduled for April 28 (ang.). nhl.com. [dostęp 16 kwietnia 2013].
  25. St. Louis wins second Art Ross trophy; Ovechkin claims third goal-scoring title (ang.). nhl.com. [dostęp 28 kwietnia 2013].
  26. Anderson, Marleau, Vanek are January's 'Three Stars' (ang.). nhl.com. [dostęp 1 lutego 2013].
  27. Blues' Tarasenko named January's Rookie of Month (ang.). nhl.com. [dostęp 4 lutego 2013].
  28. Stamkos, Crosby, Emery named 'Stars' for February (ang.). nhl.com. [dostęp 1 marca 2013].
  29. Huberdeau named February's Rookie of the Month (ang.). nhl.com. [dostęp 1 marca 2013].
  30. Crosby, Subban, Bobrovsky are March's 'Three Stars' (ang.). nhl.com. [dostęp 1 kwietnia 2013].
  31. Kings' Muzzin named Rookie of the Month for March (ang.). nhl.com. [dostęp 1 kwietnia 2013].
  32. Ovechkin, Elliott, Stepan named 'Three Stars' for April (ang.). nhl.com. [dostęp 29 kwietnia 2013].
  33. Yakupov named NHL Rookie of the Month for April (ang.). nhl.com. [dostęp 29 kwietnia 2013].
  34. 2012-2013 Division Standings (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2012].
  35. 2012-2013 Regural Season Stats (ang.). nhl.com. [dostęp 28.04.2013].
  36. Dotyczy bramkarzy grających w przynajmniej 1200 minut (20 meczy)
  37. 2012-2013 - Regular Season - Goaltender (ang.). nhl.com. [dostęp 27.04.2013].
  38. Średnia straconych bramek na mecz

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]