Nikobarczyk
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Nikobarczyk | |
| Caloenas nicobarica[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | gołębiowe |
| Rodzina | gołębiowate |
| Podrodzina | owocożery |
| Rodzaj | Caloenas |
| Gatunek | nikobarczyk |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Nikobarczyk, gołąb nikobarski[4] (Caloenas nicobarica) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae). Jest jedynym żyjącym przedstawicielem rodzaju Caloenas[5] i być może najbliższym żyjącym krewnym wymarłego dronta dodo[6]. Występuje w południowo-wschodniej Azji od Andamanów i Nikobarów poprzez wybrzeża Mjanmy, Malezji po Nową Gwineę i dalej aż do Wysp Salomona. Unika miejsc zasiedlonych przez człowieka i najczęściej spotykany jest na małych wyspach i w strefie przybrzeżnej większych lądów.
- Cechy gatunku
- Głowa szara, z wyrastającymi z karku i na szyi długimi, sierpowatymi piórami tworzącymi rodzaj grzywy. Poniżej pióra ciemne, z silnym metalicznym połyskiem (zachodzi na nich efekt iryzacji) z przewagą barwy zielonej, z dodatkiem miedzianej i złotej. Dalsze pióra tułowia i skrzydeł z połyskiem niebieskim i granatowym. Ogon całkowicie biały, nogi czerwonawe, dziób czarny z naroślą u nasady. U młodych ptaków ogon jest czarny a pozostałe pióra niemal pozbawione kolorowego połysku.
- Śnieżnobiały ogon jest znakiem rozpoznawczym dla innych osobników w trakcie przelotów z wyspy na wyspę, które zazwyczaj odbywają się dla bezpieczeństwa wczesnym rankiem lub o zmierzchu. Stada nikobarczyków w odróżnieniu od innych gołębi przelatują w szyku szeregowym, a nie luźnym. Młode pozbawione są białego ogona, co jest oznaką niedojrzałości płciowej i jednocześnie cechą uniemożliwiającą im prowadzenia stada podczas przelotu[7].
- Wymiary średnie
- Jest większy od gołębia skalnego osiągając do 40 cm długości. Samice są nieco mniejsze od samców.
- Biotop
- Preferuje skraje gęstych lasów tropikalnych i namorzyn, gdzie gnieździ się zazwyczaj kolonialnie wśród gęstych zarośli[4].
- Pożywienie
- Owoce i nasiona, liście i młode pędy, a także drobne bezkręgowce[4]. Pokarm zbiera zazwyczaj na ziemi. Połyka również kamienie, pomocne mu w trakcie trawienia twardszych nasion.
- Rozmnażanie
- Składa tylko jedno, białe jajo w niedbale złożonym gnieździe. Pisklę karmione jest przez obydwoje rodziców.
Przypisy
- ↑ Caloenas nicobarica w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Nicobar Pigeon (Caloenas nicobarica). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 24 listopada 2011].
- ↑ Caloenas nicobarica. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Mały słownik zoologiczny. Ptaki T. I. pod red. Przemysława Busse. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, s. 188. ISBN 83-214-0043-4.
- ↑ Caloenas. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 24 listopada 2011]
- ↑ Johnson & Clayton (2000), Shapiro et al. (2002)
- ↑ Grimmett, Richard; Inskipp, Carol, Inskipp, Tim & Byers, Clive (1999): Birds of India, Pakistan, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Sri Lanka, and the Maldives. Princeton University Press, Princeton, N.J.. ISBN 0-691-04910-6
