Ogórek kiszony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ogórki kiszone
Ogórki kiszone w słoiku

Ogórki kiszone, ogórki kwaszoneprodukt spożywczy powszechnie znany w Europie centralnej i wschodniej. Powstaje z ogórków gruntowych złożonych w beczce z twardego niesmolistego drzewa[1], w garnku kamiennym lub słoju z dodatkiem łodyg i baldachów kopru, korzeni chrzanu, ząbków czosnku zalanych wodą z solą, które podlegają kiszeniu.

Tak przygotowane naczynie z ogórkami należy pozostawić na kilka dni (2-3) w pomieszczeniu o temperaturze od 18 do 20°C, po czym przestawić w chłodne miejsce (8 do 10°C) np. piwnica. Ważne, żeby podczas całego procesu kiszenia ogórki były w całości zanurzone w zalewie[1].

Do kiszenia ogórków można dodać przyprawy: liście laurowe, ziarna gorczycy białej lub pieprzu czarnego. Niekiedy dodaje się do kiszenia ogórków liście wiśni, porzeczki czarnej, winorośli, chrzanu lub dębu. Ogórków kiszonych używa się jako zakąski do wielu potraw. Są produktem podawanym do obiadu jako dodatek do ziemniaków, jako składnik sałatek czy też kanapek. Czasem są stosowane jako zakąska do wódki i śledzia w oleju z cebulą. Są podstawowym składnikiem zupy ogórkowej.

Ogórki kwaszone przez kilka dni to ogórki małosolne, a przez dłuższy czas – ogórki kiszone.

W Europie Zachodniej popularny jest fałszywy pogląd, że ogórek kiszony jest zgniły, a jego produkcja polega na przyspieszeniu tego procesu[potrzebne źródło].

Inne kiszone przetwory[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kuchnia Polska. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1967, s. 629.