Okręty desantowe typu Mistral

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty desantowe typu Mistral
"Dixmude" (L9015)
Opis typu
Kraj budowy  Francja
Użytkownicy  Marine nationale
 WMF Rosji (zamówione)
Stocznia STX Europe, DCNS
Wejście do służby 2006-
Planowane okręty 5
Zbudowane okręty 4
Okręty w służbie 3
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 21 300 t (pełna)
Długość 199,0 m
Szerokość 32,0 m
Zanurzenie 6,2 m
Napęd 3 zespoły prądnicowe z silnikiem wysokoprężnym Wärtsilä 16V32, 1 pomocniczy zespół prądnicowy z silnikiem wysokoprężnym Wärtsilä 18V200, 2 śruby
Prędkość 19 węzłów
Zasięg 11 000 mil przy prędkości 14 węzłów
Załoga 160 + 450 żołnierzy desantu
Uzbrojenie 2 wyrzutnie przeciwlotniczych pocisków rakietowych SIMBAD,
2 armaty Breda-Mauser kalibru 30 mm,
4 karabiny maszynowe M2 kalibru 12,7 mm
Wyposażenie lotnicze 16 śmigłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty desantowe typu Mistral – typ siedmiu współczesnych francuskich okrętów desantowych-doków łączących w sobie również cechy śmigłowcowców i okrętów dowodzenia (oficjalnie: BPC, fr. bâtiment de projection et de commandement – okręty projekcji sił i dowodzenia). Dotychczas (stan na marzec 2014) ukończono trzy jednostki tego typu. Dwie z nich, „Mistral” oraz „Tonnerre” trafiły do francuskiej marynarki wojennej w 2006 roku, zastępując okręty typu Ouragan, kolejna – „Dixmude” weszła do służby w 2012 roku.

W 2010 roku Rosja złożyła zamówienie na cztery okręty tego typu – dwie pierwsze jednostki miały zostać zbudowane we Francji, natomiast kolejne dwie w stoczni Admiraltejskie werfi, w Petersburgu[1]. Ostatecznie zamówienie ograniczono do dwóch jednostek, a plany budowy okrętów w rosyjskiej stoczni zarzucono[2]. Zawarta w 2011 roku umowa o wartości 1,6 mld dolarów jest największa w historii sprzedażą broni przez państwo NATO do Rosji[3]. Sprzedaż okrętów do Rosji wywołała protesty ze strony Gruzji, państw nadbałtyckich, USA i innych państw członkowskich NATO[4]. W listopadzie 2012 rosyjska marynarka wojenna ogłosiła, że okręty trafią do Floty Oceanu Spokojnego[5]. W związku z sytuacją we wschodniej części Ukrainy, Stany Zjednoczone i Unia Europejska naciskały na Francję, aby ta zerwała kontrakt[6]. Francuski rząd początkowo ogłosił możliwość wstrzymania dostawy drugiego z okrętów, ostatecznie jednak, w przeddzień szczytu NATO w Walii dostarczenie pierwszego okrętu również zostało zawieszone[7].

Okręty typu Mistral mogą transportować 450 żołnierzy desantu oraz do 70 wozów bojowych (w tym 13 czołgów AMX-56 Leclerc). W wewnętrznym hangarze o powierzchni 1600 m² mieści się 16 śmigłowców (NH90, SA330 Puma, AS532 Cougar, EC665 Tigre), a liczący 5000 m² pokład pozwala na jednoczesny start lub lądowanie sześciu z nich. W doku okręty mogą przenosić cztery barki desantowe CTM, cztery łodzie desantowe LCU lub dwa poduszkowce transportowe LCAC. Każdy z okrętów posiada także szpital polowy z 69 łóżkami. Wariant rosyjski ma zabierać 8 śmigłowców Ka-29TB i 8 Ka-52K.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Alexei Danichev: Russia opts for French Mistral-class warships for its Navy (ang.). RIA Novosti, 2010-12-25. [dostęp 2011-01-09].
  2. Russia Drops Plans to Build Two Mistral Class Ships – Paper (ang.). RIA Novosti, 2012-12-21. [dostęp 2014-05-23].
  3. Bartosz Węglarczyk: Francja nadal buduje okręty Mistral dla Rosji. Rzeczpospolita, 2014-03-05. [dostęp 2014-09-10].
  4. Francja sprzedała Rosji mistrale. Rzeczpospolita, 2011-01-25. [dostęp 2014-03-04].
  5. Rosja: Flota Pacyfiku otrzyma dwa pierwsze helikopterowce Mistral. onet.pl, 2012-11-23. [dostęp 2014-03-04].
  6. Rosja dostanie francuskiego Mistrala. Rzeczpospolita, 2014-07-22. [dostęp 2014-09-10].
  7. Rosja liczy na francuskie Mistrale. Rzeczpospolita, 2014-09-04. [dostęp 2014-09-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]