Orange (Vaucluse)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta we Francji. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Orange
Herb
Herb gminy Orange
Państwo  Francja
Region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże
Departament Vaucluse
Arrondissement Awinion
Powierzchnia 74,28 km²
Ludność (2008)
 • liczba
 • gęstość

29 527
377 os./km²
Kod pocztowy 84100
Kod INSEE 84087
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Orange
Orange
Ziemia 44°08′N 4°48′E/44,133333 4,800000Na mapach: 44°08′N 4°48′E/44,133333 4,800000
Strona internetowa gminy
Portal Portal Francja

Orange – miasto na południu Francji, w departamencie Vaucluse (region Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże), położone w dolinie Rodanu, na północ od Awinionu, ok. 90 km od Morza Śródziemnego.

Według danych na rok 2008 gminę zamieszkiwały 29 527 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 363 osoby/km² (wśród 963 gmin regionu Prowansja-Alpy-W. Lazurowe Orange plasuje się na 26. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 71.).

Umiejscowione w Orange, a zbudowane między 10 a 25 rokiem n.e., rzymski teatr, łuk triumfalny Tyberiusza (zbudowany w 27 roku na pamiątkę zwycięstwa nad Galami[1]) i otaczająca zabudowa zostały w 1981 wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Miasto znane było w czasach rzymskich pod nazwą Colonia Julia Firma Secundanorum Arausio.

W 529 r. odbył się tu ważny dla historii dogmatu o łasce II synod w Orange (Concilium Arausicanum)[2]. Synod ten sprostował błędy semipelagian odwołując się do nauczania św. Augustyna z Hippony.

Rzymski teatr w Orange


W mieście znajduje się stacja kolejowa Gare d'Orange.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, ss. 364, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ISBN 83-85719-84-9.
  2. Por. Breviarium Fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła (BF) 91-118, wyd. 3 poszerzone, I. Bokwa (red.), Poznań 2007 ISBN 978-83-7516-085-7; Denzinger-Schönmetzer, Enchiriodion Symbolorum (DS) 370-397