Orogeneza alpejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Orogeneza alpejska – ostatni okres globalnych fałdowań górotwórczych, w czasie którego doszło do powstania górotworu alpejskiego.

Orogenezę alpejską pośrednio wywołał rozpad superkontynentu Gondwany. Po oderwaniu się płyt afrykańskiej, arabskiej i indoaustralijskiej podryfowały one na północ i zderzyły się z płytą eurazjatycką, powodując intensywne fałdowanie. Większość gór powstałych w trakcie tej orogenezy - alpidów - rozciąga się wzdłuż krawędzi tych płyt.

Orogeneza alpejska zaczęła się w triasie a największe nasilenie nastąpiło w trzeciorzędzie, trwała przez cały paleogen, na który przypadła główna faza fałdowań, i trwa nadal.

W jej ramach wyróżnia się 3 etapy:

  • wczesno-alpejski ( trias - kreda)
  • środkowo-alpejski ( paleogen )
  • późno-alpejski ( neogen )

A także bardziej szczegółowe fazy orogeniczne:

  • eokimeryjska ( koniec triasu )
  • neokimeryjska ( koniec jury )
  • larmijska ( koniec kredy )
  • walahijsko - wołowska ( pliocen - plejstocen )
  • rodańska ( miocen - pliocen ) - została wyniesiona wtedy południowa Europa
  • attycka ( miocen - pliocen ) - zostały wyniesione Hellenidy
  • styryjska ( późny miocen )- wyniesione Karpaty oraz Alpy
  • sawska ( paleogen - neogen )
  • helwecka ( oligocen )
  • pirenejska ( eocen )

Skutki orogenezy alpejskiej[edytuj | edytuj kod]

W toku orogenezy alpejskiej zostały wypiętrzone w szczególności pasma górskie łańcucha alpejsko-himalajskiego:

a także

W czasie orogenezy alpejskiej sąsiadujące ze strefą fałdowań górskie masywy hercyńskie często uległy odmłodzeniu bądź, przeciwnie, zniszczeniu i zapadnięciu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]