Osman I

Z Wikipedii

Osman I, osm. ُثمَان ʿUthmān (ur. w 1258 w Sögüt, zm. 1326 w Bursie) – władca turecki, sułtan Turcji w latach 1299-1326. Założyciel Imperium Osmańskiego i dynastii Osmanów. Syn wodza Turkmenów Ertogrula. Ojciec sułtana Turcji Orchana.

Według źródeł był synem Ertogrula, po którym odziedziczył tytuł beja okręgu Sögüt w północno-zachodniej Anatolii. W 1281 r. objął po nim władzę nad osiedlonymi tam plemionami. Początkowo był wasalem Seldżuków. Jako władca marchii pogranicznej organizował najazdy na ziemie Bizancjum. Z czasem uniezależnił się. W 1299 r. przyjął tytuł sułtana. W latach 1301-1303 podbił ziemie sąsiednich plemion wraz z miastem Eskişehir. W 1302 r. pobił wojska bizantyńskie dowodzone przez Mouzalona pod Bapheus (Vafevs), niedaleko od murów Nikomedii. Wyprawa współcesarza Michała IX przeciw Osmanowi przyniosła opłakane rezultaty wskutek dezercji najemnego kontyngentu Alanów. Prowadząc agresywną politykę podbojów i korzystając z osłabienia Bizancjum, Osman szybko powiększał obszar swojego państwa. Błyskotliwa kampania Rogera de Flor i Kompanii Katalońskiej przeciw Turkom na zachodzie Azji Mniejszej z roku 1304 ominęła terytoria pozostające pod władzą Osmana, nie przynosząc mu uszczerbku; osłabiła natomiast jego rywali, emirów Sasana, Menteşe, Aydına i Alişıra.

W 1326 r. Osman zdobył bizantyńską Prousę (Bursę) i Nikeę (obecnie İznik), wkrótce potem zmarł. W Bursie jego syn i sukcesor, Orhan, wzniósł mu mauzoleum. Miasto stało się stolicą rosnącego w potęgę imperium Osmanów.

Od swych następców Osman I otrzymał przydomek Gazi, czyli wojownika za wiarę.